All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 241 - Chapter 250

ห้าสิบลี้นอกเมืองหลวงแผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับธรณีพิโรธ ฝุ่นทรายสีเหลืองขุ่นตลบฟุ้งขึ้นบดบังแสงตะวันยามบ่าย ก้อนกรวดบนพื้นถนนเต้นเร่าตามจังหวะการย่ำเท้าของกีบม้านับแสนคู่กองทัพม้าเกราะเหล็กแห่งแดนเหนือ กองกำลังลับที่รุ่ยอ๋องซุ่มและสั่งเคลื่อนพลมาอย่างเงียบเชียบเมื่อหนึ่งเดือนก่อน บัดนี้พวกมันปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผี มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงดุจพายุทมิฬที่พร้อมกวาดล้างทุกสรรพสิ่งข่าวลือที่ว่าต้องใช้เวลาเดินทัพสองเดือนนั้น... เป็นเพียงคำลวงที่รุ่ยอ๋องปล่อยออกมาเพื่อให้ศัตรูตายใจ แท้จริงแล้ว มัจจุราชเหล่านี้มารออยู่ที่หน้าประตูบ้านแล้ว!ทหารทุกนายสวมชุดเกราะเหล็กกล้าที่ตีขึ้นรูปพิเศษ หนาและหนักกว่าชุดเกราะทั่วไปถึงสองเท่า แม้แต่ใบหน้าก็ถูกปิดทับด้วยหน้ากากเหล็ก เหลือเพียงช่องว่างเล็กๆ สำหรับดวงตา ม้าศึกทุกตัวล้วนหุ้มเกราะมิดชิด ตั้งแต่ส่วนหัวจรดหาง นี่คือกองทัพป้อมปราการมีชีวิตที่ไม่มีอาวุธใดเจาะทะลุได้"เร่งฝีเท้า!"'แม่ทัพตู๋กู' ผู้นำทัพร่างยักษ์ตะโกนก้องผ่านหน้ากากเหล็ก เสียงของเขาดุดันแข่งกับเสียงลม"ท่านอ๋องยึดวังหลวงได้แล้ว! ...เหลือแค่เด็ดหัวหลี่เฉิงเท่านั้น! ใครที่เข้าถึงจว

บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนพยัคฆ์คำรามตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก หน้าต่างทุกบานถูกปิดสนิทเพื่อกันลมหนาวและเสียงรบกวนจากภายนอก มีเพียงแสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันที่วางอยู่มุมห้อง ส่องกระทบเงาร่างของคนสามคนที่นั่งเงียบงันอยู่บนเตียงเตา ที่อุ่นระอุหลินหว่านนั่งพิงหมอนใบใหญ่ สีหน้าของนางซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากแห้งผาก ร่างกายที่แบกรับครรภ์แฝดเจ็ดเดือนเริ่มส่งสัญญาณประท้วงความขาดแคลน แม้จะพยายามกินอาหารให้ครบมื้อ แต่ปริมาณและสารอาหารที่ลดลงตามการปันส่วนเสบียง ทำให้แก้มที่เคยอิ่มเอิบเริ่มตอบลง"อึก..." นางยกมือขึ้นกุมท้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดจากการดิ้นของทารก"พระชายา..." เสี่ยวจูที่นั่งพับเพียบอยู่ข้างเตียงรีบขยับตัวเข้ามาประคอง น้ำเสียงสั่นเครือ "เจ็บอีกแล้วหรือเจ้าคะ? ...บ่าวจะนวดให้"สาวใช้รีบบีบนวดท่อนขาที่บวมเป่งของนายหญิงอย่างเบามือ แต่น้ำตาแห่งความหวาดกลัวกลับไหลพรากอาบแก้ม นางพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเพราะไม่อยากให้นายหญิงไม่สบายใจ แต่ความกลัวที่เกาะกุมจิตใจทำให้มือไม้สั่นเทาที่มุมห้อง อาเนี่ยนนั่งกอดเข่ามองดูภาพนั้นด้วยดวงตาแดงก่ำเด็กน้อยวัยห้าหนาวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใ

ตึง... ตึง... ตึง...เสียงกลองศึกจากค่ายทหารรุ่ยอ๋องยังคงดังกระหึ่มเป็นจังหวะเชื่องช้าแต่หนักแน่น ทะลุผ่านกำแพงหินและแมกไม้เข้ามาภายในสวนหลังจวน แรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาทำให้น้ำหมึกในแท่นฝนหมึกหินอ่อนกระเพื่อมไหวเป็นระลอกเล็กๆภายใต้ศาลาไม้กลางสวนที่มืดสลัว มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่จุดในโคมกระดาษพิงลมไว้ หลี่เฉิงนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะหิน มือขวาที่หยาบกร้านจากการจับดาบกำพู่กันขนสัตว์ไว้แน่น ปลายพู่กันจุ่มลงในหมึกสีดำสนิท ก่อนจะจรดลงบนแผ่นกระดาษสาสีฟางเนื้อหยาบไม่มีการลังเล ไม่มีการไตร่ตรองถ้อยคำให้สละสลวยตัวอักษรแต่ละตัวถูกตวัดเขียนลงไปด้วยน้ำหนักที่หนักแน่นและเฉียบขาด ราวกับเป็นการสลักลงบนแผ่นหิน...หากจวนแตก ให้ลงทางลับทันที ห้ามหันหลังกลับ... ตราประทับนี้สามารถเบิกทองคำจากร้านแลกเงินตระกูลจางที่เมืองท่าได้... อย่าคิดแก้แค้น จงมีชีวิตอยู่เพื่อลูก...หลี่เฉิงวางพู่กันลง รอให้น้ำหมึกแห้งด้วยสายตาที่อ่านยาก เขาหยิบแหวนหยกวงเกลี้ยงที่นิ้วก้อยซ้ายออกมาประทับตราสีแดงชาดลงที่มุมกระดาษแทนการลงนาม จากนั้นจึงพับมันเป็นชิ้นเล็กๆ อย่างบรรจง ยัดใส่ไว้ในซองหนังกันน้ำขนาดเท่าฝ่ามือเสียงลมหายใจของเข

สายลมยามย่ำรุ่งพัดกรรโชกแรง หอบเอาละอองฝนที่โปรยปรายลงมาตลอดทั้งคืนให้ปลิวว่อนไปทั่วกำแพงสูงตระหง่าน ความหนาวเหน็บแทรกซึมผ่านรอยต่อของชุดเกราะเหล็ก บาดลึกเข้าไปในผิวเนื้อของทหารทุกนายที่ยืนรักษาการณ์อยู่บนเชิงเทินทว่า... ความหนาวเย็นทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บทางใจบรรยากาศรอบจวนชินอ๋องในยามนี้ปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดที่หนักอึ้งและน่าอึดอัด ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เสียงกลองศึกที่เคยดังกระหึ่มเมื่อครู่เงียบเสียงลงชั่วคราว เหลือเพียงเสียงธงรบสีดำของรุ่ยอ๋องที่สะบัดพริ้วดัง พึ่บพั่บ อยู่ท่ามกลางหมอกหนาทึบหลี่เฉิงยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่ป้อมสังเกตการณ์ทิศตะวันออก ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเปื้อนโคลนและคราบเลือดแห้งกรังดูราวกับรูปปั้นหินสลักที่ไร้ชีวิต สายตาคมกริบภายใต้หมวกเกราะจ้องเขม็งลงไปที่พื้นดินว่างเปล่าหน้ากำแพงจวน... พื้นที่สังหารที่ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติแต่ประสาทสัมผัสของพยัคฆ์รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาที่ส่งผ่านมาทางฝ่าเท้า... เสียง กึก... กึก... ของจอบเสียมที่กระทบหินใต้ดิน"พวกมันใกล้จะถึงแล้ว..." โม่หยิงกระซิบเสียงต่ำ มือที่จับด้ามดาบชื้นไปด้วยเหงื่อ "

สายฝนยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย เม็ดฝนเย็นเฉียบชะล้างคราบเลือดบนพื้นหินหน้าจวนชินอ๋องให้ไหลลงสู่ท่อระบายน้ำ ย้อมสายน้ำที่ไหลผ่านร่องหินให้กลายเป็นสีแดงจางๆท้องฟ้ายามราตรียังคงมืดมิดไร้แสงจันทร์ ปกคลุมทั่วทั้งเมืองหลวงด้วยม่านหมอกแห่งความตาย แต่สำหรับพยัคฆ์แล้ว ความมืดคือมิตรสหายที่ดีที่สุดหลี่เฉิงในชุดดำรัดกุมสีหมึกเคลื่อนไหวแผ่วเบาดุจวิญญาณ รองเท้าหนังบุด้วยผ้าฝ้ายพิเศษทำให้ทุกย่างก้าวไร้เสียง แม่ทัพหนุ่มไม่ได้มุ่งหน้าไปที่ค่ายใหญ่ของศัตรู แต่เขาลัดเลาะไปตามแนวป่ารกทึบและซากปรักหักพังรอบนอกจวน ซึ่งเป็นจุดบอดที่หน่วยซุ่มยิงและหน่วยสอดแนมของรุ่ยอ๋องแอบซ่อนตัวอยู่เพื่อจับตามองทุกความเคลื่อนไหว"เป้าหมายที่หนึ่ง... บนยอดสนทางทิศตะวันออก"เสียงกระซิบของโม่หยิงดังผ่านลมปราณ แผ่วเบาราวกับเสียงใบไม้ไหวหลี่เฉิงไม่ตอบรับ เขาเพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆฟิ้ว!มีดบินเล่มเล็กพุ่งแหวกอากาศ ตัดใบไม้ร่วงกราว ก่อนจะปักเข้าที่ลำคอของพลธนูฝ่ายศัตรูที่ซ่อนอยู่บนกิ่งไม้ ร่างนั้นร่วงตกลงมาดัง ตุ้บ โดยไม่มีโอกาสได้ร้องเตือนเพื่อน"เรียบร้อย..." หลี่เฉิงสั่งการเสียงเรียบ "ไปต่อ... อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดีย