All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 251 - Chapter 260

ท้องฟ้าเริ่มสาง แสงสีน้ำเงินเข้มเริ่มจับที่ขอบฟ้าทิศตะวันออก ตัดกับเมฆฝนสีเทาหม่นที่ยังคงลอยต่ำ ราวกับธรรมชาติกำลังกลั้นหายใจรอคอยโศกนาฏกรรมบางอย่างณ จวนชินอ๋อง... ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนแห่งการนองเลือดรอบกำแพงหลี่เฉิงกลับเข้ามาในห้องหนังสือที่เป็นเหมือนฐานบัญชาการชั่วคราว มือหนาจัดการปลดเปลื้องชุดดำอำพรางกายที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ผสมปนเปกับน้ำฝนและกลิ่นคาวเลือดฉุนกึกออก โยนลงในถังไม้ที่มีน้ำเตรียมไว้ น้ำใสสะอาดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันทีที่ผ้าสัมผัส บ่งบอกถึงจำนวนชีวิตที่ถูกปลิดปลงไปเมื่อครู่"เอาไปเผาทำลายหลักฐาน... อย่าให้ใครเห็น โดยเฉพาะพระชายา"เสียงกระซิบสั่งบ่าวรับใช้คนสนิทที่ยืนรออยู่มุมห้องดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ ร่างกายที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชนเริ่มส่งสัญญาณประท้วง ความปวดร้าวแล่นพล่านไปตามเส้นเอ็นและบาดแผลเก่า แต่แม่ทัพหนุ่มทำได้เพียงหลับตาลงเพื่อพักสายตาชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับลมปราณให้กลับมาสมดุลการออกล่าเมื่อคืนทำให้เหนื่อยล้า แต่ผลลัพธ์ก็น่าพอใจ หน่วยสอดแนมรอบจวนถูกกำจัดเกลี้ยง ศพถูกซ่

สายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงไม่ได้ช่วยชะล้างความคุกรุ่นในเมืองหลวงให้จางหาย แต่กลับยิ่งขับเน้นความหม่นหมองและสิ้นหวังให้เด่นชัดขึ้นทันทีที่คำสั่งลับจากรุ่ยอ๋องถูกส่งออกไป กองกำลังเกราะแดงที่ซุ่มรออยู่ทั่วพระนครก็เริ่มปฏิบัติการกวาดล้างทันทีปัง!บานประตูไม้จันทน์ของจวนสกุลเป่ย... ตระกูลขุนนางบัณฑิตฝ่ายหลี่เฉิง ถูกทหารใช้ ขวานยักษ์จามจนบานพับฉีกขาด เศษไม้ปลิวว่อนไปทั่วโถงรับรองพร้อมกับละอองฝนที่สาดซัดเข้ามาทหารเกราะแดงสิบนายก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยรองเท้าเหล็กที่เปรอะเปื้อนโคลนตม ทิ้งรอยย่ำสีดำไว้บนพื้นพรมราคาแพง พวกมันไม่เอ่ยคำทักทาย ไม่มีการแจ้งข้อกล่าวหา มีเพียงการกระทำที่ดิบเถื่อนดุจโจรปล้นชิง"ค้นให้ทั่ว!"นายกองหน้าบากตะคอกเสียงกร้าว "จับทุกคนมัดรวมกัน! ใครขัดขืน... ฆ่าทิ้งตรงนี้!"เสียงกรีดร้องดังระงมขึ้นจากเรือนในเมื่อทหารบุกเข้าไปถึงห้องนอน บ่าวไพร่หญิงวิ่งหนีตายกันอลหม่านข้าวของเครื่องใช้ แจกันลายคราม และภาพวาดบรรพบุรุษถูกปัดตกแตกกระจายเกลื่อนพื้นฮูหยินเป่ยหญิงวัยกลางคนผู้สง่างาม ถูกทหารสองนายหิ้วปีกออกมาจากห้องนอน ผมเผ้าที่เคยเกล้าไว้อย่างประณีตหลุดลุ่ย นางพยายาม

ตึง! ตึง! โครม!เสียงค้อนเหล็กขนาดมหึมากระแทกกระทั้นลงบนโครงไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว เศษไม้จันทน์ฉลุลายหงส์ร่อนมังกรเล่นน้ำอันวิจิตรบรรจงที่เคยประดับระเบียงเรือนรับรอง แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปลิวว่อนไปทั่วลานหิน ฝุ่นผงจากการรื้อถอนฟุ้งกระจายในอากาศ ย้อมบรรยากาศยามเย็นให้ดูมัวหมองและตึงเครียดความงดงามประณีตที่สั่งสมมานับสิบปีถูกทำลายลงในพริบตา เพื่อแลกกับความอยู่รอดหลี่เฉิงยืนกอดอกบัญชาการอยู่กลางลาน ฝุ่นผงเกาะตามเสื้อคลุมสีเข้มจนเป็นคราบขาว สายตาพยัคฆ์กวาดมองบ่าวไพร่ชายฉกรรจ์ที่กำลังช่วยกันงัดแงะหน้าต่างบานใหญ่ออก แล้วแทนที่ด้วยแผ่นเหล็กหนาหนักที่ขนมาจากคลังอาวุธเสียงตะปูตัวใหญ่ถูกตอกอัดตรึงแผ่นเหล็กเข้ากับวงกบไม้ดังถี่รัว ปิดตายช่องทางแสงสว่างและการมองเห็น เหลือทิ้งไว้เพียงช่องยิงธนูแคบยาวขนาดหนึ่งฝ่ามือ เพื่อให้คนข้างในส่งมัจจุราชออกไปสู่ภายนอกได้เท่านั้น"อย่าหยุดมือ!"แม่ทัพหนุ่มตะโกนแข่งกับเสียงทุบทำลาย เมื่อเห็นบ่าวบางคนลังเลที่จะฟาดค้อนใส่เสาเรือนที่แกะสลักอย่างสวยงามซึ่งตนเคยขัดถูดูแลมาตลอดชีวิต"อย่าเสียดายของ! ...ชีวิตของพวกเจ้ามีค่ามากกว่าไม้พวกนี้! รื้อออกให้ห

เปลวเพลิงจากคบไฟนับหมื่นดวงเปลี่ยนค่ำคืนอันมืดมิดให้สว่างไสวราวกับกลางวัน แสงสีส้มเต้นเร่าสะท้อนกับโลหะของเกราะและปลายหอก เกิดเป็นคลื่นแสงระยิบระยับที่ดูน่าสะพรึงกลัว กองทัพเกราะแดงยืนนิ่งสงบ ไร้เสียงพูดคุย มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงม้าพ่นลมที่ดังผสานกันแหวก...แถวทหารเบื้องล่างแยกออกเป็นช่องทางเดิน ม้าศึกสีดำปลอดรูปร่างกำยำเยี่ยงสัตว์ป่าก้าวออกมาจากเงามืด บนหลังม้าคือ 'แม่ทัพจ้าว' ขุนพลเอกของรุ่ยอ๋อง ผู้สวมเกราะเกล็ดปลาสีเงินขัดเงาวับ บนหมวกเหล็กประดับพู่สีแดงสดที่ปลิวไสวตามแรงลมแม่ทัพจ้าวกระตุกบังเหียนหยุดม้าที่หน้าหลุมพรางอำพรางห่างจากประตูจวนเพียงห้าสิบก้าว เขาเชิดหน้าขึ้น สายตาคมกริบกวาดมองไปที่กำแพงจวนที่เงียบเชียบ"คนในจวนจงฟัง!"เสียงตะโกนที่ผนึกด้วยลมปราณดังก้องกังวาน ทะลุผ่านกำแพงหนาเข้าไปถึงหูของทุกคนด้านใน"ข้าคือแม่ทัพจ้าว ผู้บัญชาการทัพหน้า... รุ่ยอ๋องผู้สำเร็จราชการมีเมตตาจิต ไม่ปรารถนาให้เกิดการนองเลือดในเมืองหลวง จึงยื่นข้อเสนอสุดท้าย! ...ส่งตัวกบฏหลี่เฉิง และตราพยัคฆ์ทมิฬออกมา! หากทำตาม... บ่าวไพร่และสตรีทุกคนจะได้รับการละเว้นโทษตาย!"ความเงียบยังคงปกคลุมจวนชินอ๋อ

ยามจื่อล่วงเลยเข้ามาแล้ว แต่ความมืดมิดที่ควรจะปกคลุมห้องนอนใหญ่กลับถูกรบกวนด้วยแสงสีแดงฉานที่สาดส่องเข้ามาทางช่องยิงธนู แคบยาวบนแผ่นเหล็กที่ปิดตายหน้าต่างแสงไฟจากคบเพลิงนับหมื่นดวงของกองทัพข้าศึกที่ล้อมอยู่ด้านนอก เต้นเร่าอยู่บนผนังห้องราวกับปีศาจสีเลือดที่กำลังร่ายรำ ตัดกับแสงสีเหลืองนวลตาจากเทียนไขเล่มหนาที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง บรรยากาศภายในห้องจึงดูแปลกตา ทั้งอบอุ่นและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกันเสียงโห่ร้องและเสียงกลองศึกที่เคยดังกระหึ่มเมื่อหัวค่ำเงียบเสียงลงแล้ว เหลือเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารเวรยามที่เดินตรวจตราอยู่บนกำแพงจวน และเสียงลมหนาวที่หวีดหวิวผ่านช่องลมบนเตียงไม้จันทน์หลังใหญ่ที่ปูด้วยฟูกหนานุ่ม หลินหว่านนั่งเอนหลังพิงหมอนใบโต สีหน้าของนางดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาดำคล้ำจากการพักผ่อนไม่เพียงพอและความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันที่ปลายเตียงหลี่เฉิงในชุดเสื้อคลุมตัวในสีขาวสะอาดตา นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นพรม เขาวางดาบวงพระจันทร์คู่กายไว้ข้างตัวในระยะที่มือคว้าถึง ก่อนจะบรรจงประคองเท้าของภรรยาขึ้นมาวางบนตักอย่างทะนุถนอมมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและหยาบกร้านจากการจั