All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 261 - Chapter 270

ตึง! ตึง! ตึง!เสียงกลองศึกระลอกแรกที่ดังกัมปนาทนั้น เปรียบเสมือนสัญญาณปล่อยอสูรร้ายออกจากกรงขังทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่ง "บุก!" จากแนวหลัง กองทัพเกราะแดงระลอกแรกก็เคลื่อนตัวดุจคลื่นยักษ์สีเลือดที่ถาโถมเข้าใส่กำแพงจวนชินอ๋อง เสียงโห่ร้องก้องฟ้าประสานกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงจนแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นจุดศูนย์กลางของคลื่นมรณะนี้คือ รถกระทุ้งประตูขนาดมหึมา โครงสร้างทำจากไม้จันทน์ทองท่อนยักษ์หุ้มด้วยเหล็กกล้า ส่วนหัวสลักเป็นรูปมังกรอ้าปากแยกเขี้ยวอันน่าเกรงขาม น้ำหนักของมันมหาศาลจนต้องใช้ทหารร่างยักษ์กว่าห้าสิบนายช่วยกันเข็นครืด... ครืด...ล้อไม้ขนาดใหญ่บดเบียดไปกับพื้นหิน ส่งเสียงร้องครวญครางเสียดหู รถศึกพุ่งตรงเข้าหาประตูไม้หน้าจวนด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงส่งของทหารที่วิ่งสุดฝีเท้า"พังประตูมันให้ราบ! ฆ่าทุกคนอย่าให้เหลือ!"นายกองผู้ควบคุมรถตะโกนสั่งการ น้ำลายกระเซ็น แววตาเต็มไปด้วยความกระหายเลือด เขาเห็นประตูจวนที่ปิดสนิทอยู่เบื้องหน้าเป็นเพียงแผ่นไม้ผุๆ ที่จะแตกกระเจิงในพริบตาเมื่อเจอกับหัวมังกรเหล็กบนกำแพงสูงเหนือซุ้มประตู หลี่เฉิงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก ลมหนาวพัดชาย

แกรก... แกรก...เสียงกระบวยไม้ขูดกับก้นโอ่งดินเผาขนาดใหญ่ดังสะท้อนก้องในโรงครัวที่เงียบเหงา เสียงนั้นฟังดูโหวงเหวงและบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของผู้ฟัง มันไม่ใช่เสียงของการตักตวงความอุดมสมบูรณ์ แต่เป็นเสียงเตือนถึงความขาดแคลนที่กำลังคืบคลานเข้ามาภายในโรงครัวที่เคยอบอวลไปด้วยไอน้ำและกลิ่นหอมของเครื่องเทศ บัดนี้กลับแห้งแล้งและเย็นชืด เตาไฟถูกจุดเพียงเตาเดียวเพื่อให้ความร้อนแก่หม้อข้าวต้มใบย่อม แสงตะเกียงน้ำมันสลัวๆ ส่องกระทบใบหน้าที่มีริ้วรอยความกังวลของ 'ป้าจาง' แม่ครัวอาวุโสที่มารับหน้าที่แทนพ่อครัวหลิวที่ถูกคุมขังหลินหว่านนั่งอยู่บนรถเข็นไม้ตรงมุมห้อง ดวงตาหงส์จ้องมองไปที่มุมเก็บเสบียง... กระสอบข้าวสารที่เคยตั้งเรียงรายเป็นภูเขาขนาดย่อม บัดนี้เหลือเพียงสามกระสอบสุดท้ายที่ตั้งพิงฝาผนังอย่างหมดรูป เนื้อเค็มและปลาแห้งที่แขวนอยู่บนราวไม้ไผ่ก็บางตาจนนับชิ้นได้สถานการณ์เลวร้ายกว่าที่คิด... การปิดล้อมของรุ่ยอ๋องไม่ได้ตัดแค่น้ำ แต่กำลังบีบให้ลมหายใจของคนในจวนแผ่วลงเรื่อยๆ"พระชายาเจ้าคะ..." ป้าจางเอ่ยเสียงเบา มือที่ถือกระบวยสั่นเล็กน้อย "ข้าวสารเหลือแค่นี้... หากหุงให้ทหารกินอิ่มท้องตามปกต

ความมืดบริเวณมุมอับด้านทิศตะวันตกของกำแพงจวนชินอ๋องหนาทึบกว่าปกติ เงาตะคุ่มสามสายเคลื่อนไหวอย่างลับๆ ล่อๆ อยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ที่ใบร่วงโรยจนเกือบหมดมือที่สั่นเทาของอาไท่ทหารเกณฑ์วัยละอ่อน พยายามเหวี่ยงตะขอเหล็กผูกเชือกขึ้นไปเกาะบนขอบกำแพง เสียงลมหายใจของเขาหอบถี่และขาดห้วง เหงื่อกาฬไหลซึมออกมาผสมกับคราบฝุ่นบนใบหน้าแกรก...เสียงตะขอเหล็กกระทบหินดังขึ้นเบาๆ แต่มันกลับดังก้องในความรู้สึกของคนที่มีความผิดติดตัว"เร็วเข้าสิ!" เพื่อนทหารอีกคนกระซิบเร่งเสียงสั่น "เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า!""ข้า... ข้ากลัว..." อาไท่ตอบเสียงเครือ มือไม้สั่นจนเกือบทำเชือกหลุดมือ "ถ้าท่านอ๋องจับได้...""อยู่ที่นี่ก็อดตาย! ออกไปข้างนอกยอมมอบตัวกับรุ่ยอ๋องอาจจะรอด!" ทหารคนที่สามแย่งเชือกไปถือไว้เอง เตรียมจะปีนขึ้นไปหมับ!ฝ่ามือแข็งแกร่งดุจคีมเหล็กตะปบเข้าที่ไหล่ของทหารคนนั้นอย่างแรง ก่อนจะกระชากร่างของเขาลอยละลิ่วกลับลงมาฟาดกับพื้นดินดัง ตุ้บ!"จะรีบไปไหนกัน?"น้ำเสียงเย็นยะเยือกของโม่หยิงดังขึ้นจากเงามืด รองแม่ทัพหนุ่มก้าวออกมาพร้อมกับทหารองครักษ์หน่วยพยัคฆ์เงาอีกห้านาย ดาบในมือของพวกเขาสะท้อนแสงจันทร์วาววับอาไท่และเ

เอี๊ยด... เอี๊ยด...เสียงรอกไม้เก่าคร่ำครึดังเสียดสีกันอย่างน่าหวาดเสียว ท่ามกลางความเงียบสงัดของลานหลังจวน เชือกป่านเส้นหนาที่เปื่อยยุ่ยถูกสาวขึ้นมาจากบ่อน้ำลึกอย่างเชื่องช้า ทุกแรงดึงที่ทหารสองนายช่วยกันออกแรงนั้นเต็มไปด้วยความคาดหวังความลึกของบ่อดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด จนกระทั่งก้นถังไม้สนค่อยๆ โผล่พ้นปากบ่อขึ้นมาทว่า... เสียงที่ควรจะเป็นเสียงน้ำกระฉอกสดชื่น กลับกลายเป็นเสียง หนืด... ของของเหลวข้นคลั่กที่ไหลทะลักออกมาตามรอยรั่วของไม้"นี่มัน..."นายกองผู้คุมบ่อน้ำเบิกตากว้าง มือที่จับขอบถังไม้นิ่งค้าง รอยยิ้มที่เตรียมไว้ต้อนรับน้ำทิพย์หุบลงทันทีสิ่งที่อยู่ในถังไม่ใช่ธารใสสะอาดที่คุ้นเคย แต่เป็นโคลนตมสีน้ำตาลไหม้ข้นคลั่ก ผสมปนเปไปกับเศษตะไคร่น้ำและกรวดทราย กลิ่นคาวดินและกลิ่นสนิมเหล็กโชยหึ่งออกมาแทนที่ความสดชื่นผลพวงจากการระดมตักน้ำไปดับไฟเมื่อบ่าย ผสมโรงกับการถูกข้าศึกขุดตัดทางน้ำบาดาล ทำให้ระดับน้ำในบ่อลดฮวบจนถึงก้นบ่อ เหลือเพียงตะกอนโคลนตมที่ทับถมกันมานานปี"กรอง!" เสียงตะโกนสั่งการดังขึ้นจากด้านหลัง "อย่าเททิ้ง! ...น้ำทุกหยดคือชีวิต!"โม่หยิงวิ่งเข้ามาสั่งการทันที เขาสั่งใ

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบกำแพงจวนชินอ๋องที่เต็มไปด้วยรอยไหม้และรอยพรุนจากคมศรความเงียบสงัดปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ ไม่มีเสียงการเคลื่อนไหวของทหาร ไม่มีควันไฟจากการหุงหาอาหาร ราวกับสิ่งมีชีวิตภายในได้ล้มหายตายจากไปจนหมดสิ้นแล้วที่หน้าประตูจวน กองทัพเกราะแดงแหวกทางออกเป็นช่อง รุ่ยอ๋องในชุดเกราะทองคำประดับลายมังกรห้าเล็บ ควบม้าสีขาวพันธุ์ดีเข้ามาหยุดที่ระยะร้อยก้าว ระยะที่ปลอดภัยจากลูกธนูทั่วไปใบหน้าคมคายของรุ่ยอ๋องฉายแววลำพองใจ เขามองดูยอดกำแพงที่ไร้การป้องกัน มีเพียงธงทิวขาดวิ่นโบกสะบัดอย่างน่าเวทนา"เงียบกริบ..." รุ่ยอ๋องแสยะยิ้ม หันไปพูดกับแม่ทัพข้างกาย "ดูเหมือนหนูสกปรกพวกนั้นจะหมดแรงดิ้นรนแล้วกระมัง"เขากระตุ้นม้าเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ยกแส้ม้าชี้ไปที่ประตูไม้ที่ปิดสนิท"หลี่เฉิง!"เสียงตะโกนของรุ่ยอ๋องดังก้องกังวานด้วยลมปราณ ทะลุผ่านกำแพงหนาเข้าไปถึงโสตประสาทของทุกคนที่นอนซมอยู่ภายใน"ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่ตาย... แต่อาจจะกำลังคลานเหมือนสุนัขขี้เรื้อนเพราะความหิวโหย! ..น้องชายคนนี้ มีข้อเสนอสุดท้ายจะมอบให้ ด้วยความเมตตาที่ยังหลงเหลือ!"ความเงียบยังคงเป็นคำตอบเดียวจากภายในจวนรุ่ยอ๋