All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 271 - Chapter 280

ปากทางลับที่เปิดอ้าอยู่เบื้องหน้าดูประหนึ่งปากของอสูรกายโบราณที่หลับใหลอยู่ใต้พื้นพิภพ กลิ่นอายความเย็นเยือกพัดสวนขึ้นมาปะทะใบหน้า ผสมปนเปกับกลิ่นดินโคลนเน่าเหม็นและกลิ่นรากไม้ที่อับชื้น บ่งบอกว่าเส้นทางนี้ถูกปิดตายมานานนับศตวรรษหลี่เฉิงจ้องมองความมืดมิดเบื้องล่างด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เลือดในกายที่เคยเย็นเฉียบจากความสิ้นหวังกลับมาสูบฉีดพลุ่งพล่านอีกครั้ง"โม่หยิง!" เขาตะโกนเรียกเสียงก้องกังวานสะท้อนไปมาในโถงศาลบรรพชน "นำคบเพลิงมา! ...เร็วเข้า!"เพียงชั่วอึดใจ รองแม่ทัพคู่ใจก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมคบเพลิงสองด้ามที่จุดไฟลุกโชน แสงไฟสาดส่องลงไปในช่องทางลับ เผยให้เห็นบันไดหินแกรนิตสีดำทอดยาวลงไปสู่ความเวิ้งว้าง"นี่มัน..." โม่หยิงเบิกตากว้าง "ทางลับหรือขอรับ?""ไม่มีเวลาซักถาม" หลี่เฉิงคว้าคบเพลิงด้ามหนึ่งมาถือไว้ "ตามข้าลงมา... นี่อาจเป็นทางรอดเดียวของพวกเรา"ทั้งสองก้าวลงบันไดหินที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำลื่นๆ อย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวต้องใช้ความมั่นคงเพื่อไม่ให้ลื่นไถล เสียงฝีเท้าดังก้องสะท้อนผนังอิฐโบราณที่ก่อสร้างไว้อย่างแข็งแรงแต่เริ่มผุกร่อนตามกาลเวลาเมื่อลงมาถึงพื้นราบ สภาพภา

แคว่ก!ความเงียบในอุโมงค์ใต้ดินถูกทำลายลงด้วยเสียงของผ้าดิบสีขาวที่ถูกฉีกออกจากชายเสื้อตัวในของหลี่เฉิงแม่ทัพหนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาใช้มีดสั้นคมกริบที่พกติดกาย กรีดลงไปที่ปลายนิ้วชี้ข้างขวาโดยไม่ลังเลฉึก! คมมีดบาดลึกเข้าเนื้อ เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาเป็นหยดหลี่เฉิงไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปแม้แต่เสี้ยววินาที เขาจรดนิ้วที่ชุ่มเลือดลงบนเศษผ้าขาว ตวัดเขียนตัวอักษรอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง ทุกตัวอักษรที่เขียนลงไปคือเดิมพันด้วยชีวิต... คือคำร้องขอสุดท้ายจากแม่ทัพผู้ไม่เคยก้มหัวขอความช่วยเหลือจากใครเนื้อความในจดหมายเลือดสั้นกระชับ ไร้คำฟุ่มเฟือย'ทัพรุ่ยล้อม จวนแตก ลูกเมียข้าฝากไว้ที่เจ้า... หลี่เฉิง'เมื่อเขียนจบ เขาพับเศษผ้านั้นเป็นชิ้นเล็กๆ แต่แล้วก็ชะงัก... หนทางข้างหน้าคือท่อระบายน้ำที่เต็มไปด้วยโคลนตมและความชื้น หากใส่ถุงผ้าธรรมดา ตัวอักษรเลือดคงเลือนหายไปจนหมดสิ้นหลี่เฉิงรีบล้วงมือเข้าไปที่เข็มขัดเอว หยิบถุงหนังแกะใบจิ๋วที่เคลือบไขมันกันน้ำซึ่งเขาใช้เก็บชุดจุดไฟฉุกเฉินออกมา เขาเทหินเหล็กไฟข้างในทิ้งอย่างไม่ไยดี แล้วยัดเศษผ้าเปื้อนเลือดลงไปแทน รูดสายรัดปากถุงหนังจนแน่นสนิทเพื่

ณ โกดังร้างริมท่าเรือเก่าทางทิศใต้ของเมืองหลวงลมทะเลหนาวเหน็บพัดกรรโชกแรง หอบเอากลิ่นคาวเค็มและละอองน้ำมาปะทะบานหน้าต่างไม้ผุๆ เสียงคลื่นซัดฝั่งดังครืนโครมแข่งกับเสียงฟ้าร้องแว่วๆ ในระยะไกล บรรยากาศโดยรอบมืดสนิทและวังเวงราวกับป่าช้าที่หน้าประตูโกดัง ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำสองคนในชุดชาวประมงเก่านั่งผิงไฟแก้หนาวอยู่ สีหน้าของพวกเขาดูเบื่อหน่ายและอ่อนล้าเต็มที"เฮ้อ... นี่ก็ปาเข้าไปเกือบเดือนแล้วนะ" หนึ่งในชายฉกรรจ์เขี่ยกองไฟเล่นพลางบ่นอุบ "นายท่านจ้าวให้พวกเรามาผลัดเวรเฝ้าที่นี่ทุกคืน ไม่เห็นจะมีวี่แววใครโผล่หัวมาสักคน... ป่านนี้คนในจวนอ๋องคงตายกันหมดแล้วมั้ง""หุบปากน่า" อีกคนกระซิบดุ "นายท่านสั่งให้รอ ก็ต้องรอ... ข้าได้ยินว่านี่เป็นคำสั่งเสียของศิษย์น้องหญิงที่นายท่านรักมาก เอ๊ะ..."ทันใดนั้น เสียงกุกกักดังขึ้นจากมุมมืดด้านข้างโกดัง บริเวณท่อระบายน้ำทิ้งชายฉกรรจ์ทั้งสองดีดตัวลุกขึ้นทันที มือคว้าดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้กองอวนออกมาถือกระชับมั่น"ใคร! ...ออกมานะ!"เงาตะคุ่มขนาดเล็กค่อยๆ ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากท่อระบายน้ำ ร่างนั้นเล็กจ้อย มอมแมม และส่งกลิ่นเหม็นเน่าของน้ำครำตลบอบอวลไปทั่ว"โธ่

รัตติกาล ณ ช่องเขาขาดช่างเงียบสงัดและหนาวเหน็บเสียจนน้ำค้างบนยอดหญ้าจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งหุบเขาแห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลวงสามสิบลี้ เป็นปราการธรรมชาติที่มีหน้าผาสูงชันขนาบสองข้างทาง แคบและลึกดุจทางเข้าสู่ขุมนรกท่ามกลางความมืดมิดที่โรยตัวปกคลุมกองทัพม้าเกราะทมิฬนับหมื่นนายของกุนซือกวนซาน ซุ่มซ่อนอยู่อย่างเงียบเชียบไม่มีการจุดไฟ ไม่มีเสียงพูดคุย มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านซอกหิน และเสียงลมหายใจฟืดฟาดของม้าศึกที่ถูกมัดปากเพื่อเก็บเสียง ทหารทุกนายสวมชุดเกราะสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืดแห่งรัตติกาล นั่งนิ่งบนหลังม้าราวกับรูปปั้นปีศาจที่รอคอยการตื่นกวนซานนั่งขัดสมาธิอยู่บนโขดหินใหญ่หน้าขบวนทัพ มือข้างหนึ่งลับดาบใหญ่กับหินลับมีดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสงจันทร์สลัวตกกระทบใบดาบเย็นเยียบ สะท้อนเข้ากับดวงตาที่ร้อนรุ่มผิดกับท่าทีที่นิ่งเฉยข่าวคราวจากในเมืองเงียบหายไปสองวันแล้ว... สายลับที่ส่งไปไม่กลับมา นกพิราบสื่อสารไม่บินกลับรัง"ท่านกุนซือ..." นายกองชุดดำกระซิบถามเสียงเครียด "เราจะรอต่อไปหรือขอรับ? หากท่านอ๋องหลี่เฉิง...""หุบปาก" กวนซานตวาดเสียงต่ำโดยไม่เงยหน้า "เขาไม่ตายง่ายๆ หรอก..

ลานกว้างหน้าเรือนพักใหญ่ของจวนชินอ๋อง บัดนี้แปรสภาพเป็นลานประหารที่ชุ่มโชกไปด้วยของเหลวสีแดงฉาน กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งรุนแรงจนกลบกลิ่นดินปืนและควันไฟ พื้นหินแกรนิตที่เคยสะอาดสะอ้านเต็มไปด้วยเศษอวัยวะที่ถูกตัดขาดและร่างไร้วิญญาณที่นอนทับถมกันเป็นเนินสูงฉัวะ!เสียงใบดาบตัดผ่านเนื้อและกระดูกดังสนั่น หลี่เฉิงในสภาพอาบเลือดทั้งตัวหมุนตัวตวาดดาบวงพระจันทร์ในมือขวา ตัดคอทหารเกราะแดงที่พุ่งเข้ามาพร้อมกันสามคนจนศีรษะกระเด็นหลุดจากบ่า เลือดพุ่งกระฉูดเป็นฝอยสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้าคมเข้มที่บิดเบี้ยวด้วยแรงโทสะมือซ้ายของเขาไม่ได้ว่างเปล่า... เขาคว้าดาบโค้งของศัตรูที่ร่วงหล่นขึ้นมาถือไว้ กลายเป็นนักรบดาบคู่ที่บ้าคลั่ง"เข้ามา!" หลี่เฉิงคำรามก้อง ลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายที่อดอาหารมาหลายวันบัดนี้ขับเคลื่อนด้วยจิตวิญญาณแห่งเทพสงครามที่ไม่ยอมจำนนเมื่อทหารหอกยาวห้านายพุ่งเข้ามาแทงพร้อมกัน เขาไม่ถอย แต่กลับกระโจนเข้าใส่ด้วยความเร็วที่ตามองแทบไม่ทัน ใช้ดาบซ้ายปัดป้องหอก แล้วใช้ดาบขวากวาดฟันสะพายแล่งเพียงครั้งเดียว ร่างของศัตรูทั้งห้าก็ขาดครึ่งราวกับใบไม้ร่วงคมดาบของเขารวดเร็วและหนักหน่วง ทุกการลงดาบหมา