All Chapters of วันที่ข้าหมดรัก ท่านกลับคุกเข่าอ้อนวอน: Chapter 281 - Chapter 290

ตึง!แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกส่งผลให้คานไม้เหนือเตียงนอนส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด เศษฝุ่นผงร่วงกราวลงมาปะปนกับหยาดเหงื่อและความคาวเลือดบนเตียงนอนภายในห้องคลอดที่ปิดตาย บรรยากาศบีบคั้นจนแทบระเบิด หลินหว่านนอนหงาย ร่างกายเกร็งเขม็งจนเส้นเอ็นปูดโปนไปทั่วลำคอและท่อนแขน ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ริมฝีปากถูกกัดจนแตกยับเยิน เลือดไหลซึมลงมาผสมกับน้ำลายที่มุมปาก"อีกนิดเจ้าค่ะ! ...ข้าเห็นไหล่แล้ว!"เสี่ยวจูตะโกนแข่งกับเสียงลูกธนูที่ปัก ฉึก! ฉึก! ลงบนบานประตูและผนังห้อง สาวใช้ผู้ผันตัวมาเป็นหมอตำแยจำเป็น มือไม้ชุ่มโชกไปด้วยเลือดและน้ำคร่ำ นางใช้ผ้าขาวบางรองรับร่างทารกที่กำลังเคลื่อนตัวออกมาอย่างยากลำบากการคลอด 'ท่าก้น' สำหรับครรภ์แฝดนั้นอันตรายยิ่งกว่าการเดินบนเส้นด้าย หากศีรษะทารกติดค้างนานเกินไป นั่นหมายถึงความตาย"อื้อออออ!"หลินหว่านรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้าย ความเจ็บปวดบริเวณช่วงล่างเหมือนถูกฉีกกระชากด้วยคีมเหล็กร้อนๆ นางไม่ได้ยินเสียงการสู้รบข้างนอกแล้ว ในหูมีเพียงเสียงหัวใจของลูกและเสียงวิงวอนต่อสวรรค์นางเกร็งหน้าท้อง ออกแรงเบ่งสุดชีวิต เล็บจิกทึ้งผ้าปูที่นอนจ

เสียงโลหะกระทบกันและเสียงร้องโหยหวนของทหารฝ่ายกบฏค่อยๆ แผ่วลง แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางอือของร่างที่นอนเกลื่อนกลาด ลานหน้าเรือนที่เคยเป็นสมรภูมิเดือดบัดนี้กลายเป็นโรงเชือดที่ฝ่ายผู้ล่าถูกต้อนให้จนมุมกองทัพม้าเกราะเหล็กของกวนซานปิดล้อมทุกทิศทาง ไล่ต้อนทหารเกราะแดงที่เหลือรอดให้ทิ้งอาวุธและคุกเข่าลงกับพื้นโคลนเลือด ผู้ที่ขัดขืนถูกคมดาบสังหารทันทีโดยไร้ความปรานีกลางวงล้อมแห่งความพ่ายแพ้ ม้าศึกสีขาวปลอดของรุ่ยอ๋องตื่นตระหนกกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง มันส่งเสียงร้องแหลม ยกขาหน้าตะกุยอากาศอย่างบ้าคลั่งฮี้!!!"เฮ้ย! ...หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!"รุ่ยอ๋องกระชากบังเหียนพยายามควบคุมพาหนะ แต่สายไปเสียแล้ว ม้าพยศสะบัดตัวอย่างแรงจนร่างในชุดเกราะทองคำร่วงละลิ่วลงมากระแทกพื้นโคลนสกปรกเสียงดัง ตุ้บ!หมวกเกราะทองคำหลุดกระเด็น กลิ้งไปหยุดอยู่ข้างศพทหารไร้หัว รุ่ยอ๋องนอนจุกจนหน้าเขียว พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่ขาแข้งอ่อนแรงจนทรงตัวไม่อยู่ ความสง่างามแห่งเชื้อพระวงศ์มลายสิ้น เหลือเพียงสภาพของสุนัขจนตรอกที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนโคลนตมและเลือดครืด... ครืด...เสียงโลหะครูดกับพื้นหินดังแทรกผ่านความโกลาหล เข้าม

แสงรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านรอยแตกของกำแพงและซากปรักหักพังของบานประตูจวน อาบย้อมลานหินที่เคยชุ่มโชกไปด้วยโลหิตให้กลายเป็นสีทองระเรื่อ กลิ่นคาวเลือดที่เคยคละคลุ้งเริ่มจางหายไปตามสายลม ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนของสุราล้างแผลและสมุนไพรสมานแผลภายในห้องนอนใหญ่ที่เงียบสงัดหมอทหารอาวุโสนั่งขะมักเขม้นอยู่ข้างเตียง มือที่เหี่ยวย่นแต่แม่นยำจับเข็มเงินแทงทะลุผิวหนังและกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดของหลี่เฉิง ด้ายไหมสีขาวถูกดึงรั้งเพื่อปิดปากแผลฉกรรจ์นับสิบแห่งทั่วร่างกาย ตั้งแต่หัวไหล่ หน้าอก จนถึงต้นขาร่างของแม่ทัพหนุ่มนอนแน่นิ่งอยู่บนฟูก ลมหายใจแผ่วเบาแต่สม่ำเสมอ ผิวกายซีดเซียวตัดกับผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบตัวราวกับดักแด้ อาภรณ์เปื้อนเลือดถูกถอดกองไว้ที่มุมห้อง เหลือเพียงร่างเปลือยท่อนบนที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งเกียรติยศหลินหว่านนอนตะแคงอยู่อีกฝั่งของเตียง นางตื่นขึ้นมาพักใหญ่แล้ว ดวงตาคู่สวยที่บวมช้ำจากการร้องไห้จ้องมองการทำงานของหมอทหารทุกฝีก้าวด้วยความเป็นห่วง มือเรียวยังคงกุมนิ้วก้อยของสามีไว้หลวมๆ ไม่ยอมปล่อย ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ เขาจะหลุดลอยไปตึก... ตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่คุ้นเคยดังรัวเ

กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่เคยหอมหวน บัดนี้เจือไปด้วยกลิ่นอับของความตายและความสิ้นหวัง ลอยวนเวียนอยู่ภายในตำหนักบรรทมอันกว้างขวางและมืดสลัวม่านบรรทมสีเหลืองทองปักลายมังกรห้าเล็บถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นพระวรกายซูบตอบจนเห็นโครงกระดูกของโอรสสวรรค์ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นบรรทม ผิวพรรณที่เคยผุดผ่องบัดนี้กลายเป็นสีเทาอมม่วง ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบจับสัมผัสไม่ได้หลินหว่านนั่งคุกเข่าอยู่ข้างแท่นบรรทม ใบหน้าซีดเซียวของนางชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น แม้จะมีเสื้อคลุมขนสัตว์ห่มคลุมร่าง แต่ความหนาวเหน็บจากอาการเสียเลือดหลังคลอดยังคงกัดกินกระดูกนิ้วเรียวยาวทั้งสามแตะลงบนชีพจรที่ข้อมือซ้ายของฮ่องเต้ สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่จังหวะการเต้นที่สะดุดและแผ่วจางตุบ... ตุบ......... ตุบ...ชีพจรเต้นช้าและขาดห้วงเหมือนเทียนไขที่กำลังจะดับแสงหลินหว่านขมวดคิ้วมุ่น นางพยายามถ่ายทอดลมปราณอันน้อยนิดเข้าไปสำรวจเส้นชีพจร แต่ทันทีที่พลังของนางปะทะเข้ากับจุด 'หัวใจ' แรงสะท้อนกลับที่เย็นยะเยือกก็ดีดนิ้วของนางกระดอนออกมา"อึก!" นางสะดุ้งเฮือก กุมหน้าอกตัวเองด้วยความเจ็บปวด"หว่านเอ๋อร์!" หลี่เฉิงที่นั่งเฝ้าอยู

เปลวเทียนในตะเกียงสำริดรูปกระเรียนคาบเต่าสั่นไหววูบวาบตามแรงลมที่เล็ดลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่าง ปัดเป่าเงาทะมึนให้เต้นเร่าไปบนผนังตำหนักหยางซิน บรรยากาศภายในห้องทรงพระอักษรเงียบสงัดจนได้ยินเสียงน้ำตาเทียนหยดลงบนถาดผสมผสานกับเสียงลมหายใจฝืดเคืองของโอรสสวรรค์กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่บนเสื้อคลุมของแม่ทัพหนุ่ม ผสมปนเปกับกลิ่นสมุนไพรต้มรสขมปร่าที่วางอยู่บนโต๊ะทรงพระอักษร สร้างความรู้สึกพะอืดพะอมและกดดันอย่างประหลาด ราวกับเป็นลางบอกเหตุว่าค่ำคืนนี้จะยังไม่จบลงง่ายๆฮ่องเต้นั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้หนานมู่สลักลายมังกร พระพักตร์ที่เคยซูบตอบเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อยจากฤทธิ์ยา แต่แววตายังคงหม่นหมองและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินจิตใจ พระหัตถ์ที่ผอมแห้งลูบไล้ไปบนกล่องไม้จันทน์หอมเบื้องหน้า... กล่องที่บรรจุ 'ตราหยกแผ่นดิน' สัญลักษณ์แห่งอำนาจที่คนทั้งใต้หล้าปรารถนา แต่สำหรับพระองค์ในยามนี้ มันกลับหนักอึ้งดุจแบกภูเขาไท่ซานไว้ทั้งลูกเบื้องพระพักตร์คือบุรุษสองคนที่เปรียบเสมือนกำแพงเหล็กแห่งต้าถังหลี่เฉิงในชุดคลุมสีดำสนิทเพื่ออำพรางคราบเลือดและผ้าพันแผล นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งเตี้ย แม้ใบหน