เกิดใหม่ทั้งที ขอเป็นชะนีไม่มีผัว의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

รถม้าหยุดลงหน้าจวนตระกูลหวัง ใบหน้าหล่อเหลาของเหยาหมิงเย็นชาจนไม่น่ามอง สีหน้าไร้อารมณ์จนผู้คนคาดเดาความคิดของแม่ทัพปราบเหนือได้ยาก “ข้าต้องทำอย่างไรบ้าง” ลี่เหม่ยถามสิ่งที่นางต้องทำเมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อสามี “อยู่นิ่ง ๆ ไม่ต้องทำอะไร ข้าจะจัดการเอง” น้ำเสียงเรียบเฉยดังขึ้นก่อนก้าวลงจากรถม้า โถงใหญ่ของบ้าน บุรุษวัยห้าสิบหน้าละม้ายคล้ายเหยาหมิงนั่งอยู่เก้าอี้เจ้าบ้าน มีหญิงวัยราวสี่สิบสวมอาภรณ์ผ้าไหมราคาแพงทั้งตัวเครื่องผมแสนวิจิตรประดับจนเต็มหัว ใบหน้างามแต่งแต้มจนเกินพอดีนั่งอยู่ด้านข้าง “คารวะนายท่านหวัง ฮูหยินหวง” เหยาหมิงค่อมกายเคารพผู้อาวุโสทว่าคำเรียกช่างห่างเหิน บ่งบอกถึงความไม่เกี่ยวข้อง ใบหน้าของหวังเทียนเล่ยบิดเบี้ยวด้วยไฟโทสะ ไม่ต่างหวงหลงเหรินที่บัดนี้หายใจถี่แรงด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจห้าปีที่แต่งเข้ามาลูกเลี้ยงอย่างเหยาหมิงกลับไม่เคยเคารพนางเลย ลี่เหม่ยมองดูสถานการณ์ที่น่าอึดอัดเบื้องหน้า แม่ทัพไม่เคารพพ่อแม่ของตนก็ไม่กล้ามีใครตำหนิ แต่หากนางเอาเขาเป็นเยี่ยงอย่างต้องถูกตีเนื้อแตกอีกแน่ “คา

“อนุของข้ากล้าเอ่ยชมบุรุษอื่นต่อหน้าสามีเลยหรือ” เหยาหมิงรั้งเอวบางแนบชิดหน้าท้องแกร่ง ใบหน้ายียวนก้มมองสตรีตรงหน้าที่อ้าปากค้างร่างกายแข็งทื่อ ไม่ต่างจากเข่อซิงที่หยุดชะงักเมื่อเห็นท่าทีของพี่ชายกำลังเย้าหยอกพี่สะใภ้ “ท่านทำอะไรของท่าน” ลี่เหม่ยที่ได้สติ ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันจ้องมองบุรุษฉวยโอกาสตาเขม็ง มือบางบิดเนื้อท่อนแขนอีกฝ่ายจนแดงช้ำ “โอ๊ย!! เจ็บนะ” เหยาหมิงกัดฟันตอบ ใบหน้ายียวนหายไปในทันที “ก็ทำให้เจ็บนี่ ปล่อยข้านะ” ลี่เหม่ยกระทืบเท้าอีกฝ่ายจนเจ็บแปลบ ยอมปล่อยนางแต่โดยดี เข่อซิงเห็นท่าทางสองสามีภรรยาที่บัดนี้คล้ายทะเลาะมากกว่าเย้าหยอกจึงรีบเข้าช่วยสงบศึก “คารวะท่านพี่ พี่สะใภ้” เสียงนุ่มลึกของชายหนุ่มดึงความสนใจของคนทั้งสองได้ทันที “รบกวนน้องสามีแล้ว ท่านแม่ทัพเพียงอยากแนะนำให้เรารู้จักกันน่ะ” ลี่เหม่ยยิ้มกว้างกล่าวเป็นกันเองกับอีกฝ่าย โดยไม่ต้องให้เหยาหมิงตแนะนำ “หึ! เจ้าเข้ากับคนอื่นได้ง่ายจริงนะ” เหยาหมิงประชดประชัน “ข้าเข้าง่ายกับคนที่ข้าอยากเ

ลี่เหม่ยอดสงสารเหยาหมิงและอันเหอไม่ได้ การที่สองคนยังรักกันกลับไม่ได้ครองคู่คงเจ็บปวดไม่น้อย หากเป็นนางก็คงจะรู้สึกไม่ต่างกัน แต่ดีที่นางตายหลังรู้ความสารเลวของอดีตแฟนหนุ่ม จึงไม่ต้องทรมานคิดถึงชายชั่วนั่น เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางก็สบายใจขึ้นเยอะจนสามารถข่มตาหลับได้ ยามเฉิน ลี่เหม่ยที่พึ่งวางพู่กันจากการร่างแบบชุดใหม่ของตนลง ยังไม่ทันได้กินข้าวเข้าเสียงพ่อบ้านก็ดังขึ้นเสียก่อน “อนุหวง ท่านแม่ทัพให้มาแจ้งว่าจะออกตรวจกองทัพชานเมืองอีกห้าวันถึงจะกลับ ให้ท่านทำตัวให้ดี อย่างได้สร้างปัญหาขอรับ” พ่อบ้านกล่าวกับนางครบทุกคำที่เหยาหมิงกำชับมา “ข้ารู้แล้ว ขอบใจพ่อบ้านต้วน” ลี่เหม่ยร่าเริงในทันทีเมื่อสามีในนามไม่อยู่ถึงห้าวัน “ชิงชิง วันนี้เราไปหอร้อยบุปผากันเถอะ” นางหันมายิ้มกว้างให้สาวใช้ที่กำลังช่วยเก็บแบบอาภรณ์ที่นางวาด “แต่ท่านแม่ทัพพึ่งกำชับ...” “เขาไม่อยู่เหตุใดต้องกลัว แค่ระวังหน่อยไม่ให้เป็นเรื่องเหมือนตอนนั้นก็พอแล้ว” นางยักคิ้วก่อนรีบนั่งลงกินอาหารเช้าทันที ย่านโคมแดงหอคณิกามีไม่น้อยก

“เช่นนั้นก็ขออภัยด้วย ข้ามิอาจร่วมการค้ากับคุณชายได้” ลี่เหม่ยลุกขึ้น ก่อนเดินจากมา แม้ที่นี่ทุกอย่างจะใหม่สำหรับนางทว่าในโลกเดิมนางก็สู้ทุกทางจากเด็กเร่ร่อนกลายเป็นดีไซเนอร์ชื่อดัง ทุกอย่างเกิดจากความพยายามไม่ใช่โชคช่วย เช่นนั้นนางก็ไม่คิดยอมเสียเปรียบเช่นกัน อีกเพียงก้าวเดียวนางก็จะก้าวพ้นร้อนเหอฝู ทว่าเถ้าแก่ร้านกลับวิ่งหน้าตั้งมาขวางทางไว้เสียก่อน “คุณหนูลี่โปรดหยุดก่อน คุณชายเหอพร้อมรับฟังเงื่อนไขของท่านแล้วขอรับ” ลี่เหม่ยยิ้มกว้างกับประโยคที่ได้ยิน อันที่จริงแล้วนางก็อดกังวลไม่ได้ว่าชายผู้นั้นจะยอมอ่อนข้อให้นางหรือไม่ เพราะหากไม่แล้วล่ะก็นางคงเศร้าไม่น้อยที่อดงับเนื้อก้อนโตนี้ “คุณชายเหออดทำให้ข้าตกใจไม่ได้นะเจ้าคะ” เมื่อกลับมาถึงชั้นบนของร้านลี่เหม่ยก็เอ่ยทักทายเขาอีกครั้ง “ในเมื่อคุณหนูเก้าไม่ยอมอ่อนข้อ เช่นนั้นเพื่อไม่ให้เสียช่างฝีมือดีอย่างท่าน ข้าคงต้องยอมผิดกฎสักครั้ง” จือซวินกล่าวพลางยื่นกฎของตนให้นางดู “ลี่เหม่ยมองดูอักษรโบราณที่นางรู้บางคำเท่านั้น ก่อนทำทีจ้องมองชิงชิง” เจ้าอ

ตลอดทั้งวันลี่เหม่ยไม่ยอมก้าวออกจากเรือน นางยังคงปักเย็บชุดให้กับหอนางโลม แลออกแบบอาภรณ์แบบใหม่ กลับเป็นเหยาหมิงเองที่อดทนไม่ไหวจำต้องมาสะสางกับนางถึงเรือนหลัง “ข้าจะไปยกเลิกข้อตกลงของเจ้ากับเหอจือซวิน” บุรุษหนุ่มเอ่ยเข้าประเด็นในทันที “ท่านไม่มีสิทธิ์” ลี่เหม่ยเงยหน้าตอบเขา แววตาดื้อรั้นไม่ยอมก้มหัวให้บุรุษเผด็จการ “เจ้าไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง ตราบใดที่เจ้ายังเป็นอนุของข้าต้องทำตามที่ข้าบอก” เขาก้าวเข้าใก,นางเรื่อย ๆ จนลี่เหม่ยเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา “ร้านนั่นไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่าน ข้าใช้แซ่ไป๋ของท่านยายตั้งขึ้นอีกอย่างหากพ้นสิบเดือนข้าก็ไม่ต้องจ่ายค่าผิดข้อตกลงกับตระกูลเหอ ถึงตอนนั้นข้าก็ไม่ได้อยู่จวนแม่ทัพแล้ว ไม่ทำท่านเสียเปรียบแน่” ลี่เหม่ยเอ่ยอธิบายพลางขยับถอยหลัง “ไม่อยู่? เจ้าลืมแล้วหรือว่าเป็นอนุของข้า” เหยาหมิงต้อนสตรีร่างบางจนมุม แผ่นหลังของร่างเล็กแนบติดผนังห้อง สองแขนแก่งยันผนังห้องไว้ ใบหน้าคมโน้มลงไปใกล้ดวงหน้างามขึ้นเรื่อย ๆ เหยาหมิงที่คิดจะสั่งสอนนางให้หลาบจำทว่าเมื่อเข้าใกล้นาง กล