เกิดใหม่ทั้งที ขอเป็นชะนีไม่มีผัว의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

ลี่เหม่ยกังวลเรื่องนี้อยู่เช่นกัน ถึงอย่างไรหากอยากให้มารดาออกจากจวนหวงนางจำต้องได้หนังสือย่าจากสามีเสียก่อน ทว่าคนเช่นหวงจิ้นหาวคงไม่ยอมปล่อยมารดานางไปง่าย ๆ แน่ อีกทั้งตัวนางเองยังเป็นอนุของจวนแม่ทัพอีกเช่นนี้ยิ่งเป็นการยากเข้าไปใหญ่ “เช่นนั้นจำต้องให้ท่านแม่ทัพช่วยยืนยันในสิ่งที่ข้าจะพูดแล้ว” นางมองขอความช่วยเหลือ “ช่วยยืนยันสิ่งใด” “เรื่องหย่าเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพช่วยยืนยันว่าจะหย่ากับหม่อมฉันเมื่อราชทูตซีหลานกลับแคว้นได้หรือไม่” “ลืมแล้วหรือเจ้าจะได้หนังสือหย่าก็ต่อเมื่อเรื่องการตายของท่านแม่กระจ่างแล้วเท่านั้น” เหยาหมิงไม่พอใจที่นางเอาแต่พูดเรื่องการหย่า “ข้ามั่นใจว่าจะทำให้เรื่องมารดาท่านกระจ่างได้หลังจากราชทูตกลับไปแน่เจ้าค่ะ” นางให้คำมั่น “ไม่ได้!” “เหตุใดเล่าเจ้าคะ” “หากเจ้าทำไม่ได้ ข้าก็ต้องกลายเป็นคนผิดคำพูดน่ะสิ” “นี่ท่าน” “ท่านแม่ทัพเสนาบดีหวงพร้อมฮูหยินเอกและคุณหนูใหญ่พาคนมาขอรับ” ยังไม่ทันที่ลี่เหม่ยจะเอ่ยโ

หมิงเหยานั่งเหม่อลอยหน้าลานฝึกเหล่าองครักษ์ โดยไม่รู้ตนเป็นอะไรเมื่อถูกลี่เหม่ยปฏิเสธความช่วยเหลือจากเขาอยู่เรื่อยในใจกลับขุ่นมัว กระนั้นยังทำตัวน่าอายเที่ยวเสนอความช่วยเหลือให้นางอยู่ร่ำไป “ข้าคงใจดีกับนางมากไปสินะ อย่างไรเสียนางก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้าเช่นนั้นก็ต่างคนต่างอยู่เถอะ” แม่ทัพหนุ่มพึมพำกับตนเอง “ท่านแม่ทัพ เตรียมการพร้อมแล้วคืนนี้พร้อมลงมือขอรับ” องครักษ์เจียหาวรายงาน “ดี เช่นนั้นคืนนี้ลงมือได้” “แล้ว....ควรบอกอนุหวงหรือไม่ขอรับ” เจียหาวลอบสังเกตใบหน้าไม่สบอารมณ์ของผู้เป็นนาย ก่อนเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ไม่ต้อง ในเมื่อนางไม่อยากรับความช่วยเหลือจากข้า ก็ปล่อยไปเช่นนี้ดีแล้ว” ใบหน้าบึ้งตึงของเหยาหมิงทำให้องครักษ์ข้างกายไม่กล้าเอ่ยถามสิ่งใดต่อ ได้แต่ค่อมกายแล้วจากไป หอซูเจิน หอนางโลมอันดับหนึ่งที่ไม่รับเหล่าคุณชายทั่วไป ทว่ารับเพียงคหบดีแขกสำคัญของเมืองและเหล่าตระกูลขุนนางเท่านั้น เช่นนั้นบุรุษทั่วหล้าต่างอยากเชยชมเหล่าหญิงคณิกาที่ว่ากันว่างดงามเทียบได้แม้แต่สนมในวังหลวง ห้องส่

รถม้าหยุดลงหน้าจวนแม่ทัพ ลี่เหม่ยเตรียมลงจากรถม้าด้วยนางออกไปหลายชั่วยามเกรงมารดาจะเป็นห่วง “หยุดก่อน” เหยาหมิงคว้าข้อมือนางรั้งให้นั่งลงที่เดิม “ท่านแม่ทัพมีอะไรจะพูดอีกหรือเจ้าคะ” “ข้าเคยบอกเจ้าในตอนที่เข้าจวนว่าห้ามทำให้จวนแม่ทัพเสื่อเสีย ไม่เช่นนั้นจะขายเจ้าให้หอนางโลม เจ้ายังจำได้หรือไม่” ใบหน้าเยือกเย็นจ้องมองนาง ท่าทีจริงจังของเขาทำให้นางไม่กล้าต่อปากต่อคำได้ “จำได้เจ้าค่ะ” “เช่นนั้นเหตุใดวันนี้ยังไปหอบัวเขียวอีก” “ข้าไปเพื่อสืบเรื่องการตายของมารดาท่านนะ” ลี่เหม่ยโต้แย้ง “เช่นนั้นเจ้าควรบอกข้าล่วงหน้า ข้าจะได้ไปด้วย” “ข้าไม่คิดว่าท่านแม่ทัพจะนิยมไปหอชายงามนี่ นึกว่าท่านชอบไปแต่หอซูเจินเสียอีก” ลี่เหม่ยอารมณ์ขุ่นมัวเมื่อคิดถึงภาพสตรีอาภรณ์แดงคลอเคลียสามีตน “ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้” เหยาหมิงกลับมาอธิบายเรื่องเดิมอีกครั้ง “เช่นนั้นข้าก็ไปเพื่อสืบเรื่องมารดาท่านไม่ต่างกัน ข้าก็บริสุทธิ์ใจ” นางโต้แย้งเ

ท้องพระโรง เหล่าขุนนางน้อยใหญ่พร้อมทั้งฮูหยินต่างรอเข้าเฝ้า อิ้งเยว่ยืนข้างกายชินอ๋องในฐานะว่าที่พระชายา นางภูมิใจในตำแหน่งของตนที่อยู่เหนือเหล่าฮูหยินทั่วราชสำนักแม้แต่ท่านหญิงอันเหอเองก็ตามที ฝ่าบาทเสด็จ ไทเฮาเสด็จ เหล่าขุนนางคุกเข่าถวายพระพร ฝ่าบาทประทับบนบัลลังก์มังกร “ทุกคนลุกขึ้น” อิ้งเยว่เงยหน้าขึ้นกลับพบสตรีในอาภรณ์งดงามยืนข้างกายแม่ทัพหนุ่มในใจของพลันนางเดือดดาลทันที “หวงลี่เหม่ย เจ้ากล้าดีอย่างไรกล้าเข้าร่วมกับราชทูต เป็นเพียงอนุท้ายจวนกล้าขอท่านแม่ทัพมาร่วมงาน ช่างไม่ละอาย” ท่ามกลางเหล่าขุนนางทั่วราชสำนัก หวงอิ้งเยว่กลับกล้าต่อว่าผู้อื่นกลางท้องพระโรง ทำเหล่าขุนนางต่างหันมองสร้างความขายหน้าให้กับลู่เซิงอย่างมาก แม้แต่หวงจิ้นหาวเองยังถลึงตามองบุตรสาวปากพร่อยของตน โดยที่หวงลี่เหม่ยเพียงปรายตามองนาง ไม่สะทกสะท้านกลับสิ่งที่นางต่อว่าเพียงนิด อิ้งเยว่เห็นดังนั้นจึงรู้ตัวว่าตนเองเสียมารยาท ใบหน้ามั่นอกมั่นใจซีดเผือดในทันที รีบหันขอความช่วยเหลือจากว่าที่พระสวามี หากแต่ลู่เซิงกลับชักสีหน้าใส่นาง

ชุนเหยาไทเฮาดวงตาเข้มขึ้นในทันใด มือขาวผ่องกำแน่นจนขาวซีด พระนางยืนขึ้นได้ไม่มั่นคงด้วยแรงแค้นที่สุมกลางอก ลี่เหม่ยเห็นดังนั้นรีบเข้าประคองไทเฮาในทันที “หวงหลงเหริน! เจ้าช่างบังอาจนัก มันผู้ใดให้ความกล้ากับเจ้า ถึงขั้นกล้าวางยาสังหารน้องสาวข้า!” เสียงพระนางดังลั่น ทำหวงหลงเหรินต้องรีบโขลกศีรษะกับพื้นเย็นด้วยความหวาดกลัว “เหยาหมิงหลานอยากทำอย่างไรกับนางชั่วช้าผู้นี้กัน” ไทเฮาหันมองแม่ทัพหนุ่มที่บัดนี้กำกระบี่ในมือแน่น เสียงกระบี่สั่นจนเกิดเสียงบ่งบอกถึงอารมณ์เคียดแค้นในตัวบุรุษหนุ่ม “สังหารนางซะ! แล้วลากศพไปทั่วเมืองแล้วค่อยทิ้งไว้หน้าจวนตระกูลหวง” เสียงเยือกเย็นเอื้อนเอ่ย ทำลี่เหม่ยขนลุกกับความโหดเหี้ยมของเฉิงเหยาหมิง “ไม่ได้นะ! ข้าเป็นแม่เล็กเจ้า ข้าเป็นฮูหยินท่านบัณฑิตหวังบิดาเจ้า ข้าเป็นน้องสาวเสนาบดีหวง เจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้!” หลงเหรินเงยหน้าขึ้นพลางส่ายไปมา ใบหน้ายังคงขาวซีดน้ำหน้าอาบแก้ม คล้ายคนเสียสติ “เจ้าว่าอย่างไรหวังเทียนเล่ย เจ้าจะยังกล้าออกหน้าปกป้องสตรีที่ทำให้เจ้ากับบุตรชายผิดใจกันหร