เกิดใหม่ทั้งที ขอเป็นชะนีไม่มีผัว의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

43 챕터

บทที่ 21 ตาสว่างในชั่วพริบตา

ลู่เซิงมองตามหลังลี่เหม่ย ท่าทางฉงนงุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของนาง หากเป็นเมื่อก่อนนางคงยิ้มเขินอาย ก้มหน้าไม่ยอมสบตาเขาง่าย ๆ แน่ ทว่าครานี้นางกลับดูแปลกไป ดูนางตกใจงุนงงแทนที่จะเขินอาย เช่นเดียวกับเหยาหมิงใบหน้าเยือกเย็นเกิดความสงสัยไม่ต่างกัน “ชิงชิงนั่นคือชินอ๋องจริงหรือ” ลี่เหม่ยใบหน้าแตกตื่นรั้งแขนชิงชิงมาถามให้แน่ชัด “ก็ใช่สิเจ้าคะ เหตุใดคุณหนูถามเช่นนั้น” “ทำไมเหมือนกับเจ้าสารเลวนั่นอย่างกับคน ๆ เดียวกันเล่า” นางสับสน ความเลวที่อดีตแฟนหนุ่มเคยทำผุดขึ้นในหัวฉายซ้ำไปวนมาอยู่อย่างนั้น “ใครเลวกันเจ้าคะ ชินอ๋องคือบุรุษที่คุณหนูบอกว่าเขาเป็นคนดีที่สุดในชีวิตรองจากนายท่านหวงเลยนะเจ้าคะ” ชิงชิงทวนความทรงจำนาง “คนดี? ชายผู้นั้นน่ะนะ นี่สายตาคู่นี้มืดบอดถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” ลี่เหม่ยยังไม่รู้จักชินอ๋องแต่กลับตีเหมารวมว่าคงเลวไม่ต่างจาก แฟนนายแบบของตนเป็นแน่ “นี่คุณหนูไม่มีใจให้ชินอ๋องแล้วหรือ?” สาวใช้แปลกใจในท่าทีที่แปลกไปของเจ้านายในชั่วพริบตาเช่นนี้ “เรียกว่าเกลียดเ
last update최신 업데이트 : 2025-12-25
더 보기

บทที่ 22 เจ้าเด็กปากร้าย

คุณชายเหอจ้องมองสตรีรูปร่างบอบบางแต่กลับเย่อหยิ่งไม่ยอมก้มหัวตรงหน้าด้วยอารมณ์หลากหลาย เขายอมรับว่านับถือความคิดก้าวหน้าของสตรีผู้นี้ หากนางยังไม่ออกเรือนเกรงว่าเขาคงคิดเป็นอื่นกับนางแน่ อีกทั้งกลับกังวลใจหากวันหนึ่งนางไม่คิดร่วมทำการค้ากับตระกูลเหอแล้ว เกรงร้านอาภรณ์ของตนคงมิอาจเป็นอันดับหนึ่งของแคว้นฉู่อีกต่อไป “พรุ่งนี้ได้ยินว่าไทเฮาจะจัดงานเลี้ยงสำหรับพระญาติ เจ้าได้เข้าร่วมงานเลี้ยงหรือไม่” จือซวินเอ่ยถาม “งานสำคัญเช่นนี้ข้าไม่พลาดแน่” “สำคัญอย่างไรกัน” “ท่านลองคิดดู วันพรุ่งนี้ต้องมีเหล่าสตรีสูงศักดิ์ได้รับเชิญไม่น้อย ไหนจะเหล่าองค์หญิงและเหล่าสนมอีก ท่านคิดว่าอาภรณ์ของเราจะได้รับความสนใจแค่ไหนกันเล่า” นางกอดอกด้วยความภูมิใจ “นี่เจ้าคิดทำการค้ากับเชื้อพระวงศ์เชียวหรือ” จือซวินอึ้งกับความกล้าบ้าบิ่นของนาง “หรือว่าท่านไม่คิด” ลรี่เหม่ยเลิกคิ้วถาม จนจือซวินเอ่ยสิ่งใดไม่ออก เมื่อคำถามของนางคือความตั้งใจเสมอมาของเขา “ใครกันไม่คิด แต่มาตรฐานของเชื้อพระวงศ์สูงมาก ช่าง
last update최신 업데이트 : 2025-12-26
더 보기

บทที่ 23 สวย ๆ เลิศ ๆ เปิดศึกกลางวังมันเสียเลย

โถงภายในตำหนักอันโออ่า ตกแต่งไปด้วยเรื่องเรือนสีทอง ไทเฮาเฉิงชุนเหยาประทับเป็นประธานใบโต๊ะอาหารเหลืองอร่ามขนาดใหญ่ บุรุษในอาภรณ์มังกรทองประทับอยู่ข้างกาย โดยมีสตรีรูปโฉมงดงามบนหัวปักมงกุฎหงส์ประทับอีกข้า ถัดลงมาเป็นเหล่าบุรุษและสตรีร่วมสิบคนร่วมโต๊ะเสวย รวมทั้งชินอ๋องและว่าที่เจ้าสาวอย่างหวงอิ้งเยว่นั่งอยู่ด้วย “กระหม่อมเฉิงเหยาหมิงกับอนุหวงลี่เหม่ยขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” เหยาหมิงค่อมกายเคารพอยู่ข้างหน้า โดยมีลี่เหม่ยยอบกายเคารพถัดลงมา “เร็วเข้าเหยาเอ๋อร์ ป้ารอเจ้านานแล้ว” ไทเฮายิ้มให้กับหลานชายคนโตของนาง เหยาหมิงกับลี่เหม่ยเดินเข้ามายังตำหนัก ภายใต้เสียงฮือฮาของเหล่าสตรีสูงศักดิ์ที่จ้องมองนางตาแทบไม่กะพริบ “นี่ชุดจากร้านผ้าใดหรือ เหตุใดข้าไม่เคยเห็นเลย” สตรีสูงศักดิ์เอ่ยถาม ลี่เหม่ยหันมองหน้าของเหยาหมิงเพื่อขอความช่วยเหลือ ด้วยนางไม่รู้จักผู้ใดเลย “นี่คือสนมหู เป็นเสียนเฟยของฮ่องเต้” เหยาหมิงกระซิบบอก “ทูลเสียนเฟย เป็นชุดที่หม่อมฉันปักเย็บเองเพคะ” ลี่เหม่ยรีบยอบกายตอบ แต่นั่นกลับทำให้
last update최신 업데이트 : 2025-12-26
더 보기

บทที่ 24 หนีเสือปะจระเข้

ลี่เหม่ยจ้องมองท่านหญิงอันเหอที่ไม่คิดปล่อยนาง จนรองเจ้ากรมคลังคนใหม่อย่างเว่ยอี้เทียนจำต้องยอมหักหน้าภรรยา “ท่านแม่ทัพกับอนุหวงอย่าได้ถือสา ฮูหยินข้าพึ่งตั้งครรภ์อ่อน ๆ อารมณ์จึงแปรปรวนไปบ้าง” “ช่างเถิดข้าไม่ได้ถือสา” เหยาหมิงเอ่ยเสียงเรียบ ทำลี่เหม่ยหันขัวบจ้องเขาตาเขม็ง ‘พอเป็นอดีตคนรักกลับไม่ถือสาเสียอย่างนั้น ช่างใจกว้างจริงนะ เอาเถอะเห็นแก่ที่ออกหน้าช่วยให้ข้าทำการค้ากับราชวงศ์ได้ ครั้งนี้จะยอมให้’ นางตำหนิสามีในนามภายในใจ ก่อนหันกลับมาคีบอาหารเข้าปากเช่นเดิม โดยที่เหมาหมิงได้แต่นั่งมองไม่ได้เอ่ยขวางการกินของนางอีก งานเลี้ยงในวังจบลงก็ยามบ่ายคล้อย เหยาหมิงเดินนำลี่เหม่ยจากจวนราชวัง แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูวังเซี่ยอันเหอกลับยืนรออยู่ “ท่านแม่ทัพโปรดหยุดก่อน ข้ามีเรื่องจะสนทนากับท่านเพียงครู่ อนุหวงจะว่าอะไรหรือไม่” อันเหอหันมามองลี่เหม่ย ทั้งที่สามีของตนจ้องมองนางตาละห้อย แต่เซี่ยอันเหอกลับมิสนใจ เป็นลี่เหม่ยกลับเวทนาชะตาชีวิตของงอหงวนผู้นี้ “หากแม้แต่ใต้เท้าเว่ยยังไม่ถือสา ข้าก็ใจกว้างพอ” นางเ
last update최신 업데이트 : 2025-12-27
더 보기

บทที่ 25 รุ่มร้อนไปทั้งร่าง

เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ผลลี่เหม่ยจึงจำต้องยอมโอ่นอ่อนผ่อนตามความต้องการของบุรุษเจ้าเผด็จการ เหยาหมิงที่เห็นนางเลิกทุบตีตนก็พอใจไม่น้อยมือหน้ายอมผ่อนแรงกอดรัดนางลง ทว่าไม่นานนางกลับกัดเข้าที่ริมฝีปากของแม่ทัพหนุ่ม “โอ๊ย...” เจ้าทำอะไรของเจ้า” ลี่เหม่ยได้โอกาสที่เหยาหมิงตกใจกับการกระทำของนางรีบผละออกจากบุรุษเบื้องหน้า เหยาหมิงใช้ปลายนิ้วแตะริมฝีปากของตน สายตาคาดโทษจ้องมองสตรีตัวร้ายไม่วางตา “ใครบอกให้ท่านใช้กำลังข่มเหงข้า” ลี่เหม่ยจ้องเขาด้วยความโมโหไม่ต่างกัน ริมฝีปากหนามีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย ทว่านางกลับไม่คิดสงสาร ชายผู้นี้สมควรโดนแล้ว “เจ้าถึงขั้นกล้าทำร้ายแม่ทัพอย่างข้าเชียวหรือ รู้หรือไม่ว่าทำร้ายขุนนางมีโทษหนักเพียงใด” เหยาหมิงใช้กฎหมายข่มขู่สตรีตรงหน้า “แต่ท่านคิดทำร้ายข้าก่อน ดูซิทางการยังจะกล้าเข้าข้างท่านหรือไม่” “ข้าทำร้ายเจ้าอย่างไร” เหยาหมิงเลิกคิ้วถาม แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นยียวน “นี่! ท่านยังจะให้ข้าพูดอีกหรือ ท่านใช้กำลังบังคับจุมพิตข้า” นางทั้งอา
last update최신 업데이트 : 2025-12-27
더 보기

บทที่ 26 เอาให้เข็ดหลาบ

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่” ลี่เหม่ยยอบกายเคารพตาธรรมเนียม ทว่าใบหน้าบูดบึ้งของบิดากลับจ้องไม่เปลี่ยนแปลง “คารวะอัครเสนาบดี” จือซวินเห็นเหตุการณ์ตึงเครียดจึงเอ่ยแนะนำตัว จิ้นหาวที่เห็นว่าคุณชายเหอก็อยู่ด้วย ใบหน้าบึ้งตึงกลับยิ้มแย้มอัธยาศัยดีขึ้นมาทันควัน “คุณชายเหอก็อยู่ด้วยหรือ” ใครบ้างไม่รู้ว่าคหบดีตระกูลเหอร่ำรวยที่สุดในแคว้น การได้เป็นมิตรกับตระกูลนี้ย่อมมีแต่ผลดี “ได้ยินว่าท่านร่วมการค้าผ้ากับลี่เอ๋อร์ ยังไม่ทันไปขอบคุณที่เมตตานางเลย อย่างไรเสียก็ฝากนางด้วยแล้วกัน” ลี่เหม่ยขนลุกชันเมื่อบิดาเรียกนางอย่างรักใคร่เช่นนั้น แม้แต่อิ้งเยว่เองยังตาค้างกับความอ่อนโยนของบิดาที่มีให้บุตรสาวคนสุดท้อง “ข้าเสียเองที่ต้องขอบคุณตระกูลหวงที่ให้บุตรีที่มีความสามารถเช่นนี้ร่วมการค้ากับข้า” จือซวินเองก็เจรจาเก่งใช่เล่น ยกยอกันไปยกยอกันมาจนจิ้นหาวกลับลืมไปเสียแล้วว่าต้องมาจัดการบุตรสาวตัวดี “คุณชายเหอวันนี้ข้ามีเรื่องอยากคุยกับบุตรสาว ไม่ทราบว่า...” นายท่านหวงไม่กล้าไล่จือซวินโดยตรง ได้แต่เว้นคำพูดแ
last update최신 업데이트 : 2025-12-27
더 보기

บทที่ 27 เจ็บตัวอีกจนได้

ลี่เหม่ยสลัดเรื่องไม่เป็นเรื่องระหว่างอันเหอกับเหยาหมิงทิ้งไป วัน ๆ นางเอาแต่ปักอาภรณ์เพื่อให้ทันกำหนดเข้าวังไปรายงานความคืบหน้าให้ไทเฮาได้ทรงทราบ โดยแทบไม่ได้ออกไปพบปะผู้คนชีวิตนางวนอยู่แต่ร้านอาภรณ์และเรือนหลังเท่านั้น ภายในราชวังฮองเฮาและเหล่าพระสนมต่างมาเข้าเฝ้าไทเฮาที่ตำหนักหนิงอัน เพื่อรอชมอาภรณ์ที่ลี่เหม่ยจะนำมาถวาย “ทูลไทเฮานี่คืออาภรณ์หงส์เหินเวหาที่หม่อมฉันปักถวายเพคะ” ลี่เหม่ยให้นางกำนัลคลี่อาภรณ์สีแดงสดปักลายหงส์สีทอง จนสตรีทั้งตำหนักมองตาค้างไม่มีผู้ใดเอ่ยสิ่งใดออกมาเป็นวาลานาน ไทเฮายืนขึ้นเดินไปยังอาภรณ์ปักที่นางนำมาถวาย มือสั่นเทาลูบไปทั่วอาภรณ์ไหมเงางาม “นี่จะเป็นอาภรณ์ที่งดงามที่สุด จนผู้คนทั่วทั้งแคว้นไม่อาจละสายตาจากมัน” ไทเฮาแย้มพระโอษฐ์กว้างนางพอใจกับชุดนี้อย่างมาก “จริงเพคะ ชุดนี้งามมาก งามกว่าอาภรณ์ใด ๆที่หม่อมฉันเคยพบ” ฮองเฮาเอ่ยชมไม่หยุด “ราชทูตซีหลานจะต้องไม่เชื่อแน่ว่าแค้วฉู่ของเราจะมีอาภรณ์ที่งดงามกว่าแคว้นตน” กุ้ยเฟยเอ่ยเอาใจไทเฮา “ใช่! ตกรางวัลใ
last update최신 업데이트 : 2025-12-28
더 보기

บทที่ 28 ไถ่โทษ

รถม้าจอดลงหน้าจวนแม่ทัพ ลี่เหม่ยที่หน้าบึ้งมาตลอดทางเตรียมลงจากรถม้า “นั่งนิ่ง ๆ ยังเจ็บอยู่ข้าจะพาเจ้ากลับเรือนเอง” “ไม่ต้อง! ฟกช้ำเท่านี้เอง เดี๋ยวท่านหญิงอันเหอมาเห็นเข้าข้าจะได้เจ็บมากกว่านี้” ลี่เหม่ยกะเผลกลงจากรถม้า โดยไม่ยอมให้เหยาหมิงเข้าใกล้ “เจ้าหึงหรือ” จู่ ๆ แม่ทัพหนุ่มก็โพล่งขึ้นไม่มีปี่มีขลุ่ยทำลี่เหม่ยที่ยังเจ็บอยู่หายเจ็บทันควัน พร้อมหันกลับมาจ้องมองชายผู้หลงตัวเอง “หึง ใครหึงกัน สตรีเช่นข้าไม่ได้ชื่นชอบบุรุษไปเรื่อยหรอกนะ” นางเอ่ยจบก็เตรียมจากไป “แล้วเหตุใดไม่ให้ข้าช่วยพยุงเจ้าเล่า เหตุใดต้องกันข้าออกห่างหากไม่ใช่หึงข้าที่สนิทกับอันเหอ” นางปวดหัวกับวิธีคิดของชายผู้นี้คิดคาดว่าเขาคงกวนประสาทนางเล่น ทว่าเมื่อหันมาจ้องมองแววตานั่นกลับเต็มไปด้วยความสงสัย ราวกับเขาเชื่อสนิทใจว่านางหึงหวงตน “ใครบอกท่านว่าการแสดงออกเช่นนี้เรียกว่าหึงหวงกัน” นางเอ่ยถามอย่างจนใจ โดยไม่คิดว่าจะได้คำตอบที่มีประโยชน์ใดจากชายผู้นี้ “ข้าก็ไตร่ตรองเองสิ เจ้าไม่พอใจท
last update최신 업데이트 : 2025-12-28
더 보기

บทที่ 29 ความจริงที่เลือนลาง

เมื่อลี่เหม่ยเดินเหินไม่ได้ งานของร้านก็ตกเป็นของชิงชิงที่ต้องคอยรายงานให้นางตัดสินใจวันละหลายรอบ จนชิงชิงดูผ่ายผอมลงไม่น้อยภายในไม่กี่วันจนลี่เหม่ยอดสงสารไม่ได้ “ชิงชิงวันนี้พอเท่านี้เถิด เจ้าพักกินข้าวได้แล้ว” ลี่เหม่ยกุมมือสาวใช้ที่เป็นดั่งน้องสาวตน “ข้ายังไหวเจ้าค่ะ อาภรณ์ของฮองเฮากับเหล่าพระสนมจวนจะเสร็จแล้ว เท่านี้ข้าก็หายเหนื่อยแล้ว” ชิงชิงยิ้มกว้าง นางตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นอาภรณ์แปลกตาเหล่านี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นในทุก ๆ วัน “พรุ่งนี้ก็คงแล้วเสร็จแล้วล่ะ เดี๋ยววันพรุ่งข้าจะไปที่ร้านผ้าเอง” “คุณหนูหายเจ็บแล้วหรือเจ้าคะ” “อือ” ลี่เหม่ยพยักหน้า ก่อนเดินให้ชิงชิงดูหลายรอบ บัดนี้เรือนหลังดูเป็นเรือนเสียทีด้วยเหยาหมิงบันดาลให้ตามที่นางขอทุกอย่าง แลกกับให้นางร่วงหล่นจากอ้อมแขนเขาเพียงครั้ง ถือว่าคุ้มไม่น้อย ลี่เหม่ยยิ้มกว้างให้กับห้องปักผ้าที่คนงานต่อเติมจนแล้วเสร็จภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน “คุณหนู สายที่ส่งไปสืบข่าวจากแม่นามจางกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” ชิงชิงรีบมารายงานลี่เหม่ย
last update최신 업데이트 : 2025-12-28
더 보기

บทที่ 30 แตกหักตระกูลหวง

“ฮูหยินเจ้าค่ะ นางถูกฮูหยินใหญ่ลงโทษให้กินข้าววันละมื้อมาหลายวันแล้ว จนตอนนี้ร่างกายแทบไม่ไหว บ่าวอยากตามหมอแต่กลัวฮูหยินใหญ่จะไม่ให้รักษา จึงมาหาคุณหนูเจ้าค่ะ” “เหตุใดไม่มาเร็วกว่านี้!” นางหัวใจหล่นวูบเมื่อคิดถึงใบหน้าอิดโรยของมารดาของร่างเดิม ตอนพบกันครั้งก่อนนางดูเหมือนสตรีโรคภัยรุมเร้าตอนนี้กลับต้องอดอาหารเช่นนี้อีก แล้วร่างกายจะทนได้อย่างไร “เร็วเข้า พาข้าไป” นางเอ่ยเสียงสั่นก่อนรีบจูงมือแม่นมเฒ่าขึ้นรถม้าไป หน้าจวนหวง คนงานหลายคนขวางไม่ยอมให้ลี่เหม่ยเข้าไป ทว่านางก็เตรียมการไว้แล้ว จ้างวานชายฉกรรจ์หลายคนพังประตูจวนเข้าไป โดยไม่เกรงกลัวหวงจิ้นหาวผู้เป็นบิดาเพียงน้อย นางรีบตรงไปยังเรือนมารดาก่อนที่เจ้าของเรือนทั้งหลายจะรู้ตัวออกมาขวางนางเสียก่อน “ท่านแม่!” ลี่เหม่ยตะโกนเรียกหามารดาทันทีเมื่อเปิดประตูเรือนเก่าทรุดโทรมเข้าไป “ลี่เหม่ยหรือ” หลี่ซินหยวนที่นอนซมอยู่บนเตียงคล้ายได้ยินเสียงบุตรสาย จึงพยายามปรือตามองหาเจ้าของเสียง “ท่านแม่ข้าเอง” ลี่เหม่ยรีบวิ่งมากุมมือมารดา นางทั้งเสียใจทั้งโก
last update최신 업데이트 : 2025-12-29
더 보기
이전
12345
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status