เกิดใหม่ทั้งที ขอเป็นชะนีไม่มีผัว의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

คุณชายเหอจ้องมองสตรีรูปร่างบอบบางแต่กลับเย่อหยิ่งไม่ยอมก้มหัวตรงหน้าด้วยอารมณ์หลากหลาย เขายอมรับว่านับถือความคิดก้าวหน้าของสตรีผู้นี้ หากนางยังไม่ออกเรือนเกรงว่าเขาคงคิดเป็นอื่นกับนางแน่ อีกทั้งกลับกังวลใจหากวันหนึ่งนางไม่คิดร่วมทำการค้ากับตระกูลเหอแล้ว เกรงร้านอาภรณ์ของตนคงมิอาจเป็นอันดับหนึ่งของแคว้นฉู่อีกต่อไป “พรุ่งนี้ได้ยินว่าไทเฮาจะจัดงานเลี้ยงสำหรับพระญาติ เจ้าได้เข้าร่วมงานเลี้ยงหรือไม่” จือซวินเอ่ยถาม “งานสำคัญเช่นนี้ข้าไม่พลาดแน่” “สำคัญอย่างไรกัน” “ท่านลองคิดดู วันพรุ่งนี้ต้องมีเหล่าสตรีสูงศักดิ์ได้รับเชิญไม่น้อย ไหนจะเหล่าองค์หญิงและเหล่าสนมอีก ท่านคิดว่าอาภรณ์ของเราจะได้รับความสนใจแค่ไหนกันเล่า” นางกอดอกด้วยความภูมิใจ “นี่เจ้าคิดทำการค้ากับเชื้อพระวงศ์เชียวหรือ” จือซวินอึ้งกับความกล้าบ้าบิ่นของนาง “หรือว่าท่านไม่คิด” ลรี่เหม่ยเลิกคิ้วถาม จนจือซวินเอ่ยสิ่งใดไม่ออก เมื่อคำถามของนางคือความตั้งใจเสมอมาของเขา “ใครกันไม่คิด แต่มาตรฐานของเชื้อพระวงศ์สูงมาก ช่าง

ลี่เหม่ยจ้องมองท่านหญิงอันเหอที่ไม่คิดปล่อยนาง จนรองเจ้ากรมคลังคนใหม่อย่างเว่ยอี้เทียนจำต้องยอมหักหน้าภรรยา “ท่านแม่ทัพกับอนุหวงอย่าได้ถือสา ฮูหยินข้าพึ่งตั้งครรภ์อ่อน ๆ อารมณ์จึงแปรปรวนไปบ้าง” “ช่างเถิดข้าไม่ได้ถือสา” เหยาหมิงเอ่ยเสียงเรียบ ทำลี่เหม่ยหันขัวบจ้องเขาตาเขม็ง ‘พอเป็นอดีตคนรักกลับไม่ถือสาเสียอย่างนั้น ช่างใจกว้างจริงนะ เอาเถอะเห็นแก่ที่ออกหน้าช่วยให้ข้าทำการค้ากับราชวงศ์ได้ ครั้งนี้จะยอมให้’ นางตำหนิสามีในนามภายในใจ ก่อนหันกลับมาคีบอาหารเข้าปากเช่นเดิม โดยที่เหมาหมิงได้แต่นั่งมองไม่ได้เอ่ยขวางการกินของนางอีก งานเลี้ยงในวังจบลงก็ยามบ่ายคล้อย เหยาหมิงเดินนำลี่เหม่ยจากจวนราชวัง แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตูวังเซี่ยอันเหอกลับยืนรออยู่ “ท่านแม่ทัพโปรดหยุดก่อน ข้ามีเรื่องจะสนทนากับท่านเพียงครู่ อนุหวงจะว่าอะไรหรือไม่” อันเหอหันมามองลี่เหม่ย ทั้งที่สามีของตนจ้องมองนางตาละห้อย แต่เซี่ยอันเหอกลับมิสนใจ เป็นลี่เหม่ยกลับเวทนาชะตาชีวิตของงอหงวนผู้นี้ “หากแม้แต่ใต้เท้าเว่ยยังไม่ถือสา ข้าก็ใจกว้างพอ” นางเ

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่” ลี่เหม่ยยอบกายเคารพตาธรรมเนียม ทว่าใบหน้าบูดบึ้งของบิดากลับจ้องไม่เปลี่ยนแปลง “คารวะอัครเสนาบดี” จือซวินเห็นเหตุการณ์ตึงเครียดจึงเอ่ยแนะนำตัว จิ้นหาวที่เห็นว่าคุณชายเหอก็อยู่ด้วย ใบหน้าบึ้งตึงกลับยิ้มแย้มอัธยาศัยดีขึ้นมาทันควัน “คุณชายเหอก็อยู่ด้วยหรือ” ใครบ้างไม่รู้ว่าคหบดีตระกูลเหอร่ำรวยที่สุดในแคว้น การได้เป็นมิตรกับตระกูลนี้ย่อมมีแต่ผลดี “ได้ยินว่าท่านร่วมการค้าผ้ากับลี่เอ๋อร์ ยังไม่ทันไปขอบคุณที่เมตตานางเลย อย่างไรเสียก็ฝากนางด้วยแล้วกัน” ลี่เหม่ยขนลุกชันเมื่อบิดาเรียกนางอย่างรักใคร่เช่นนั้น แม้แต่อิ้งเยว่เองยังตาค้างกับความอ่อนโยนของบิดาที่มีให้บุตรสาวคนสุดท้อง “ข้าเสียเองที่ต้องขอบคุณตระกูลหวงที่ให้บุตรีที่มีความสามารถเช่นนี้ร่วมการค้ากับข้า” จือซวินเองก็เจรจาเก่งใช่เล่น ยกยอกันไปยกยอกันมาจนจิ้นหาวกลับลืมไปเสียแล้วว่าต้องมาจัดการบุตรสาวตัวดี “คุณชายเหอวันนี้ข้ามีเรื่องอยากคุยกับบุตรสาว ไม่ทราบว่า...” นายท่านหวงไม่กล้าไล่จือซวินโดยตรง ได้แต่เว้นคำพูดแ

รถม้าจอดลงหน้าจวนแม่ทัพ ลี่เหม่ยที่หน้าบึ้งมาตลอดทางเตรียมลงจากรถม้า “นั่งนิ่ง ๆ ยังเจ็บอยู่ข้าจะพาเจ้ากลับเรือนเอง” “ไม่ต้อง! ฟกช้ำเท่านี้เอง เดี๋ยวท่านหญิงอันเหอมาเห็นเข้าข้าจะได้เจ็บมากกว่านี้” ลี่เหม่ยกะเผลกลงจากรถม้า โดยไม่ยอมให้เหยาหมิงเข้าใกล้ “เจ้าหึงหรือ” จู่ ๆ แม่ทัพหนุ่มก็โพล่งขึ้นไม่มีปี่มีขลุ่ยทำลี่เหม่ยที่ยังเจ็บอยู่หายเจ็บทันควัน พร้อมหันกลับมาจ้องมองชายผู้หลงตัวเอง “หึง ใครหึงกัน สตรีเช่นข้าไม่ได้ชื่นชอบบุรุษไปเรื่อยหรอกนะ” นางเอ่ยจบก็เตรียมจากไป “แล้วเหตุใดไม่ให้ข้าช่วยพยุงเจ้าเล่า เหตุใดต้องกันข้าออกห่างหากไม่ใช่หึงข้าที่สนิทกับอันเหอ” นางปวดหัวกับวิธีคิดของชายผู้นี้คิดคาดว่าเขาคงกวนประสาทนางเล่น ทว่าเมื่อหันมาจ้องมองแววตานั่นกลับเต็มไปด้วยความสงสัย ราวกับเขาเชื่อสนิทใจว่านางหึงหวงตน “ใครบอกท่านว่าการแสดงออกเช่นนี้เรียกว่าหึงหวงกัน” นางเอ่ยถามอย่างจนใจ โดยไม่คิดว่าจะได้คำตอบที่มีประโยชน์ใดจากชายผู้นี้ “ข้าก็ไตร่ตรองเองสิ เจ้าไม่พอใจท

“ฮูหยินเจ้าค่ะ นางถูกฮูหยินใหญ่ลงโทษให้กินข้าววันละมื้อมาหลายวันแล้ว จนตอนนี้ร่างกายแทบไม่ไหว บ่าวอยากตามหมอแต่กลัวฮูหยินใหญ่จะไม่ให้รักษา จึงมาหาคุณหนูเจ้าค่ะ” “เหตุใดไม่มาเร็วกว่านี้!” นางหัวใจหล่นวูบเมื่อคิดถึงใบหน้าอิดโรยของมารดาของร่างเดิม ตอนพบกันครั้งก่อนนางดูเหมือนสตรีโรคภัยรุมเร้าตอนนี้กลับต้องอดอาหารเช่นนี้อีก แล้วร่างกายจะทนได้อย่างไร “เร็วเข้า พาข้าไป” นางเอ่ยเสียงสั่นก่อนรีบจูงมือแม่นมเฒ่าขึ้นรถม้าไป หน้าจวนหวง คนงานหลายคนขวางไม่ยอมให้ลี่เหม่ยเข้าไป ทว่านางก็เตรียมการไว้แล้ว จ้างวานชายฉกรรจ์หลายคนพังประตูจวนเข้าไป โดยไม่เกรงกลัวหวงจิ้นหาวผู้เป็นบิดาเพียงน้อย นางรีบตรงไปยังเรือนมารดาก่อนที่เจ้าของเรือนทั้งหลายจะรู้ตัวออกมาขวางนางเสียก่อน “ท่านแม่!” ลี่เหม่ยตะโกนเรียกหามารดาทันทีเมื่อเปิดประตูเรือนเก่าทรุดโทรมเข้าไป “ลี่เหม่ยหรือ” หลี่ซินหยวนที่นอนซมอยู่บนเตียงคล้ายได้ยินเสียงบุตรสาย จึงพยายามปรือตามองหาเจ้าของเสียง “ท่านแม่ข้าเอง” ลี่เหม่ยรีบวิ่งมากุมมือมารดา นางทั้งเสียใจทั้งโก