Semua Bab ความทรงจำสีจางกับศาสตราจารย์ที่รัก 18++: Bab 31 - Bab 40

เขมมิกาตัดสินใจพามิราไปกราบคุณตา เพราะถึงยังไงบิดาของเธอก็เคยเลี้ยงดูมา ถึงแม้เขาอาจลำเอียงรักลูกเลี้ยงมากกว่า แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับหญิงสาวที่จะเก็บเอาคิดให้ตัวเองเจอแต่พลังด้านลบ ไม่ว่ายังไงตอนนี้เธอก็สามารถยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้แล้ว “พ่อดีใจมากเลยนะที่เขมยอมมาเยี่ยมพ่อ นี่เหรอมิราน่ารักจัง” “กราบสวัสดีคุณตาสิลูก” “มิรากราบคุณตาค่ะ” หนูน้อยเดินเข้าไปหาชายสูงวัยพลางก้มลงไปกราบที่ตักของเขา จนทำให้คุณตาถึงกับน้ำตาคลอ ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะได้เห็นหน้าหลานตัวน้อย ๆ ที่น่ารักอย่างมิรา “ไหนตาขอดูหน้าชัด ๆ หน่อยซิ... หนูสวยเหมือนแม่ไม่มีผิดเพี้ยนดวงตากลมโตไม่ต่างจากสายขิมเลยสักนิด ถ้ามองอีกมุมเหมือนพ่อมากเลยทีเดียว” เขาพูดออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ประหนึ่งมีชีวิตอยู่เพื่อรอดูเขมมิกาประสบผลสำเร็จในชีวิต ธนกรไม่กล้าพูดถึงศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศ เพราะรู้ดีถึงปัญหาระหว่างอดีตลูกเขยกับลูกสาวของเขา “นี่ค่ะของฝากคุณตาต

เช้าของวันใหม่ การเดินทางครั้งนี้ส่งผลให้ด็อกเตอร์เขมมิกาไม่พอใจอยู่เนือง ๆ เนื่องจากเธอต้องนั่งรถมากับศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศสองต่อสอง ทั้งที่มีรถอีกสองสามคันกำลังขับตามกันมา หญิงสาวไม่พูดไม่พูดไม่จา ซ้ำยังถูกเขาบังคับให้มานั่งเบาะข้างคนขับอีกด้วย “หิวไหมทานอะไรมาหรือยังครับ” “ไม่หิวค่ะ” “แต่ผมหิว” “แล้วถามเพื่อ!...” หญิงสาวบ่นออกมาพลางก่นด่าเขาในใจ “ก็เผื่อได้คำตอบไงครับที่รัก” “หุบปากไปเลยนะ! ใครที่รักของคุณไม่ทราบ” หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ทว่าศาสตราจารย์หนุ่มกลับอมยิ้มอย่างชอบใจ เมื่อเขาทำให้เขมมิกายอมพูดด้วยได้ รถยนต์ออฟโรดคันหรูแล่นเข้ามาในร้านอาหาร ซึ่งผู้คนไม่ค่อยพลุ่งพล่าน เขาต้องการสร้างความคุ้นเคยกับเธออีกครั้ง

เมื่อเดินทางมาถึงจุดหมาย ทำเอาเขมมิกาปวดเมื่อยไปทั้งตัว ผู้เข้าร่วมโครงการต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน ตามที่คณะครูทางโรงเรียนและผู้นำหมู่บ้านได้จัดไว้รับรอง ซึ่งมีอาจารย์องค์กรที่เกี่ยวข้องและนักศึกษาบางส่วนร่วมด้วย ขณะเดียวกันเขมมิกาแอบโล่งอกที่ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์ปรเมศสามารถขับรถ พาเธอมาถึงที่พักได้อย่างปลอดภัย “ทำไมเราสองคนมาพักที่นี่ค่ะ บ้านหลังนี้ดูแปลกจากหลังอื่น ๆ สวยจัง” เขมมิกาก้าวเท้าลงจากรถ พลางเผลอลืมตัวชื่นชมความงามของทิวทัศน์และตัวบ้านออกมาด้วยรอยยิ้ม เธอไม่คิดว่าบนดอยจะมีคนสร้างบ้านสไตล์ยุโรปหลังเล็ก ๆ เอาไว้ ซึ่งดูสวยแปลกตาดี “เข้าบ้านก่อนน้ำค้างแรงเดี๋ยวไม่สบาย” “นั่นมันกระเป๋าฉันนี่ค่ะ” “ไม่เป็นไร คุณไปหยิบของสดจากรถลงมาดีกว่า” “อะไรของเขาเนี่ย” เขมมิกาจำใจเดินไปหยิบของสด ที่แวะซื้อก่อนขึ

ในเวลานี้บ้านของทับทิมกำลังวุ่นวาย หลังจากบริษัทเกิดปัญหาจัดส่งสินค้าล่าช้ากว่ากำหนดไปมาก จนทำให้ถูกยกเลิกสัญญานำมาซึ่งการขาดทุน เพราะสินค้าไม่สามารถจำหน่ายออกได้ “พ่อไม่คิดเลยว่าเนเน่จะเป็นคนแบบนี้” “เขาไม่เคยเห็นคุณค่าของพ่อกับแม่ด้วยซ้ำ บุญคุณที่เคยเลี้ยงดูพี่เนเน่กลับทดแทนด้วยการหักหลังบริษัทของเรา” คราวนี้ทับทิมได้โอกาส จึงใส่ไฟเนเน่ทันที ทั้งที่ความจริงแล้วหญิงสาวไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ถ้าหากวันนั้นพ่อบุญธรรมกับลูกสาวไม่ล้ำเส้น มาลิคก็คงร่วมมือทำธุรกิจกับเขาไปได้ด้วยดี “เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปี เลิกพูดถึงเนเน่สักที” คุณนายศศิแม่บุญธรรมที่พอจะมีความเมตตาเนเน่อยู่บ้าง เริ่มไม่อยากฟังเรื่องเดิม ๆ “แต่บริษัทของเรากำลังเกิดปัญหานะคะ สาเหตุหลักก็มาจากลูกสาวคนโปรดของคุณแม่” ทับทิมใช้ถ้อยคำประชดประชัน ทั้งที่รู้ว่ามารดาอยู่ข้างหล่อนมาโดยตลอด “คุณประจักษ์ถ้าบริษัทของคุณมาลิคไม่ร่วมงานกับเรา ก็ยังมีอีกหลายที่ไม่ใช่เหรอ” “ใช่... ตอนนี้บริ

“สวยไหม” “อืม... ก็สวย” “มานั่งตรงนี้สิ เดี๋ยวผมถ่ายรูปให้” “ฉันไม่ชอบถ่ายรูปค่ะ” “พูดแบบนี้คุณกำลังหึงผมอยู่หรือเปล่า” “ทำไมฉันต้องหึงคุณด้วยล่ะ ในเมื่อเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน” “ใจแข็งจัง... อีกนานแค่ไหนคุณจะให้อภัยผม” “คงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ” “ผมยินดีชดใช้ความผิดนั้นด้วยชีวิต ขอแค่คุณยอมอภัยให้ผม” “ถ้าเทียบกับมิราชีวิตของคุณไม่ได้มีค่ามากพอ” “เขม...” น้ำเสียงตัดพ้อขอความเห็นใจกลับไม่มีผลต่อเขมมิกา “ขอโทษนะคะศาสตราจารย์! ฉันไม่ใช่นักบวชที่จะปล่อยวางเรื่องราวในอดีตลงได้” “ผมเองก็ไม่ใช่นักบุญ”