《ข้าจักพาพวกเจ้าให้พ้นจากความอดอยาก》全部章節：第 21 章 - 第 29 章

“ท่านพี่! นั่นคืออะไร?" หงส์เป่าชี้ไปที่ร้านขายตุ๊กตา"นั่นคือตุ๊กตาจ้ะ" หลิงเหม่ยเม่ย ตอบ "พวกเจ้าอยากได้ไหม" "อยากได้ๆ เจ้าค่ะ" น้อง ๆ ตอบพร้อมกันด้วยความกระตือรือร้น หลิงเหม่ยเม่ยพาน้อง ๆ เข้าไปในร้านขายตุ๊กตา และให้น้อง ๆ เลือกตุ๊กตาที่ชอบ จินเป่าเลือกตุ๊กตาหมีตัวใหญ่สีน้ำตาล ส่วนหงส์เป่าเลือกตุ๊กตากระต่ายสีชมพู หลังจากได้ตุ๊กตา ที่ต้องการแล้ว พวกเธอก็เดินออกจากร้านด้วยใบหน้า ที่ยิ้มแย้มแจ่มใส "ขอบคุณมากเลยท่านพี่! แล้วเราเอากลับไปที่หมู่บ้านเดิมของเราได้ไหม" น้อง ๆ กล่าว "แน่นอนว่าเอาไปได้" หลิงเหม่ยเม่ย ตอบ "พี่ใหญ่มีความสุขที่ได้เห็นพวกเจ้ามีความสุข"เมื่อกลับมาถึงวิลล่าในช่วงบ่าย หลิงเม่ยเม่ยก็พาน้อง ๆ ไปยังห้องสมุดขนาดใหญ่ ที่เธอได้จัดเตรียมไว้ในวิลล่า "ท่านพี่! นี่คืออะไรหรือ?" จินเป่าถาม ด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นชั้นวางหนังสือสูงเสียดฟ้าที่เต็มไปด้วยหนังสือหลากหลายประเภท"นี่คือห้องสมุดจ้ะ" หลิงเหม่ยเม่ย ตอบ "พวกเจ้าสามารถมาอ่านหนังสือที่นี่ได้ทุกเมื่อที่ต้

"ซ่อนของพวกนี้ให้ดีนะ" หลิงเม่ยเม่ยกระซิบ กับน้อง ๆ"ห้ามให้ใครเห็นเด็ดขาด" จินเป่าและหงส์เป่ารีบเก็บเสื้อผ้าและโทรศัพท์มือถือ ซ่อนไว้ใต้เตียงอย่างรวดเร็ว หลิงเม่ยเม่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติเธอรู้ว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับอ๋องอี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม "ให้เขาเข้ามา" หลิงเม่ยเม่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด ประตูห้องเปิดออก องค์ชายอี้ก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ หลิงเหม่ยเม่ย "หลิงเหม่ยเม่ย เจ้าหายไปไหนมา" อ๋องอี้ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าตามหาเจ้าทั่ววัง" หลิงเหม่ยเม่ยรู้สึกประหม่า แต่เธอก็พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ "หม่อมฉัน... หม่อมฉันแค่ไปเดินเล่นในสวนกับน้อง ๆ มาเจ้าค่ะ" หลิงเม่ยเม่ย ตอบ "ไม่คิดว่าท่านอ๋องจะตามหาหม่อมฉัน" อ๋องอี้เดินเข้ามาใกล้หลิงเม่ยเม่ย ดวงตาของเขาสอดส่อง ไปทั่วร่างของเธอ ราวกับกำลังมองหาสิ่งผิดปกติ "เจ้าดูแปลกไปนะหลิงเม่ยเม่ย" อ๋องอี้กล่าว "มีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าหรือเปล่า" หลิงเม่ยเม่ยรู้สึกใจหาย เธอรู้ว่าอ๋องอี้เป็นคนฉลาด และเ

หลิงเหม่ยเม่ยตกใจกับสิ่งที่น้อง ๆ ได้ยินมาเธอรู้ดีว่ายายจูและป้าหลิวคือสองแม่บ้านที่ปากไวและชอบนินทา เรื่องชาวบ้าน ไปทั่ว แต่ครั้งนี้สิ่งที่พวกนางพูด กลับเป็นเรื่องสำคัญถึงชีวิต! ยายจูเป็นแม่บ้านเก่าแก่ ของจวนอ๋องอี้ ส่วนป้าหลิวเป็นแม่บ้าน ที่คอยสอดส่อง ข่าวในวังและนำมาเล่าให้ยายจูฟังเสมอ และบ่อยครั้งที่ข้อมูลของพวกนางมักจะมีความแม่นยำอย่างน่าตกใจ เพราะพวกนางสามารถเข้าถึงข่าวสารภายในวังได้ง่ายกว่าคนอื่น ๆ“ใจเย็นๆ นะน้อง ๆ” หลิงเหม่ยเม่ยพยายามปลอบโยน เธอรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งตกใจ พี่ใหญ่! เราต้องช่วยท่านอ๋องนะเจ้าคะ!” จินเป่าร้องไห้สะอึกสะอื้น“ท่านอ๋องใจดีกับพวกเรามาก ท่านรับพวกเราเป็นบุตรบุญธรรม!”“ใช่เจ้าค่ะ! เราจะปล่อยให้ท่านอ๋องตายไม่ได้นะเจ้าคะ!” หงส์เป่าเสริม ใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตา หลิงเม่ยเม่ยพยักหน้าอย่างหนักแน่น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง เพื่อช่วยชีวิตอ๋องอี้ให้ได้ เธอจะไม่มีวันปล่อยให้คนที่เธอรักต้องตกอยู่ในอันตรายเพียงลำพัง “ฟังพี่นะน้อง ๆ” หลิงเม่ยเม่ยกล่าวเสียงจริงจัง “พี่จะพาน้อง ๆ เข้าไปในพื้นที่ของพี่ใน

รถยนต์สปอร์ตสีแดงพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็ว ที่น่าเหลือเชื่อ ราวกับลูกศรที่พุ่งออกจากคันธนู เมื่อรถยนต์สปอร์ตสีแดงพุ่งเข้ามาใกล้ จุดซุ่มโจมตี เสียงปืนและเสียงดาบก็ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ หลิงเม่ยเม่ยตัดสินใจทันที เธอเหยียบเบรกจนรถหยุดสนิทในพริบตา ท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งฝ่าย นักฆ่า และทหารของอ๋องอี้“ท่านอ๋อง! ข้ามาช่วยท่านแล้ว!” หลิงเม่ยเม่ยตะโกนเสียงดังสุดเสียง พร้อมกับกดปุ่ม เปิดประทุนรถ หลังคาของรถยนต์สปอร์ตสีแดงเลื่อนเปิดออก อย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นหญิงสาวผู้เลอโฉมพร้อมด้วย น้องสาวสองคนในชุดที่ดูแปลกตา แต่ละคนถือปืนในมือแน่น อ๋องอี้ที่กำลังต่อสู้อยู่ถึงกับชะงักงัน เขาหันมามอง หลิงเม่ยเม่ยด้วยความตกตะลึง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา นี่มันอะไรกัน! หลิงเหม่ยเม่ย มาได้อย่างไร และยานพาหนะนี้คืออะไรกันแน่! ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว หลิงเม่ยเม่ยก็เริ่ม กราดยิง ใส่กลุ่มนักฆ่าและทหารของเสนาบดีรั่วอย่างไม่ลังเล “ปัง! ปัง! ปัง!” เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ นักฆ่าและทหารจำนวนมากที่อยู่ใกล้รถล้มลงไปในทันที ร่างของพวกมันกระตุกก่อนจะแน่นิ่งไป เลือดส

“อ๋องอี้!” องค์จักรพรรดิทรงอุทานด้วยความดีใจ และประหลาดใจอย่างที่สุด พระองค์ไม่คิดว่าจะได้เห็นพระโอรสอีกครั้ง และไม่คิดว่าพระโอรสจะกลับมาได้ในสถานการณ์เช่นนี้“เสด็จพ่อ!” อ๋องอี้พุ่งตรงเข้าไปยังบัลลังก์ พลางส่งสายตาอันดุดันไปยังเสนาบดีรั่ว “เสนาบดีรั่ว เจ้ากล้าดียังไงมาทำร้ายเสด็จพ่อ และอินอ๋อง!” เสนาบดีรั่วหัวเราะอย่างเยือกเย็น “เจ้ามาทำอะไรที่นี่ อ๋องอี้? คิดว่าเจ้าจะมาเปลี่ยนสถานการณ์ได้หรือ?” เขาหันไปสั่งทหาร “จัดการพวกมันซะ!” แต่ก่อนที่ทหารของเสนาบดีรั่วจะได้เคลื่อนไหว หลิงเม่ยเม่ยก็เปิดฉากยิงปืนกลเข้าใส่พวกทหาร เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนพุ่งเข้าใส่ร่างของทหารหลายคนล้มลงด้วยคมกระสุนที่แม่นยำ จินเป่าและหงส์เป่าก็พุ่งเข้าใส่ทหารที่เหลือด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและดุเดือด แต่ด้วยความสามารถที่เหนือกว่าของทั้งสามสาว ทำให้ทหารของเสนาบดีรั่วไม่อาจต้านทานได้ พวกเขาล้มตายลงอย่างรวดเร็วราวกับใบไม้ร่วง เสนาบดีรั่วและฮองเฮาต่างตกใจกลัวเมื่อเห็นเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้น พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครสามารถจัดการกับทหารของพวกเขาได้อย่างง่ายดายเช่น