ข้าจักพาพวกเจ้าให้พ้นจากความอดอยาก

ความเจ็บปวดเสียดแทงไปทั่วร่าง หลิงเม่ยเม่ยรู้สึกราวกับถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาล ความเหนื่อยล้าสะสมมาหลายวันจากการหมกมุ่น อยู่กับการทดลองพืชพันธุ์ชนิดใหม่ในห้องแล็บปิดตาย  ทำให้ร่างกายของเธออ่อนแอถึงขีดสุด ภายในห้องหมุนคว้าง

เธอพยายามจะเอื้อมมือคว้าอะไรบางอย่าง แต่แขนขากลับไร้เรี่ยวแรง ราวกับเป็นตุ๊กตาใส่ถ่านที่หมดกำลังไฟ   แสงไฟนีออนสว่างจ้าของห้องปฏิบัติการเริ่มพร่าเลือน  ก่อนที่ความมืดมิดจะ เข้าครอบครองสติ ทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่ค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่หัวใจที่อ่อนล้า... แล้วทุกอย่างก็ดับลง

ภาพตัดมาที่ความมืดสลัวและกลิ่นอับชื้น  เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านรอยแตกของผนังเข้ามา ในโสตประสาทของ      หลิงเหม่ยเม่ย  เธอขยับเปลือกตา อย่างยากลำบาก ก่อนจะกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส

ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้เก่าๆ มีหยากไย่เกาะพะรุงพะรัง และคานไม้ที่ดูพร้อมจะหักโค่นลงมาได้ทุกเมื่อ เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่กลับรู้สึกถึงน้ำหนักอันมหาศาล ที่กดทับร่างกายจนขยับแทบไม่ได้

ความเจ็บปวดแล่นแปลบ ขึ้นมาจากช่วงขาที่รู้สึกชาหนึบ  สิ่งที่ตามมาคือความรู้สึกหิวโหยที่กัดกินกระเพาะอาหารอย่างรุนแรง ราวกับไม่ได้รับอาหารมาหลายวัน   ไม่สิ...หลายเดือนต่างหาก มันเป็นความรู้สึกหิวที่แท้จริง ไม่ใช่แค่ความอยากกินของอร่อยๆที่เธอเคยประสบในยุคปัจจุบัน

เธอเหลือบมองไปรอบตัวอย่างงุนงง  นี่มันที่ไหนกัน? เธอไม่ได้อยู่ในห้องแล็บแล้ว  แน่นอนว่าสิ่งที่เห็นคือ ห้องเล็กๆ         ที่ทำจากไม้เก่าๆ ผุพัง มีเพียงเสื่อฟางบางๆ ปูอยู่บนพื้นเตียงไม้ และผ้าห่มขาดๆ คลุมร่างของเธอไว้

 แสงสลัวๆ จากช่องหน้าต่างเล็กๆ เผยให้เห็นข้าวของเครื่องใช้ที่เรียบง่ายจนถึงขั้นอัตคัดขัดสน ไม่ว่าจะเป็นหม้อดินเก่าๆ ที่ตั้งอยู่บนเตาดิน หรือจานชามที่ทำจากกระเบื้องที่ดูไม่สะอาดนัก

"พี่ใหญ่... พี่ใหญ่ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ  ข้าตกใจหมดเลย?"  เสียงเล็กๆ ใสๆ เจือด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นเบื้องหน้า ทำให้ หลิงเหม่ยเม่ยต้องหันไปมอง  เป็นเสียงของเด็กหญิงตัวเล็กผอมโซสองคน ดวงตาแป๋วแหววของพวกเธอจ้องมาที่เธออย่างระแวดระวัง   ใบหน้าซีดเซียวและแก้มตอบบ่งบอกถึงภาวะ อดอยากอย่างรุนแรง

"จินเป่า? หงส์เป่า?"   ชื่อเหล่านี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่าง น่าประหลาดใจ  ราวกับเคยรู้จักมาก่อน เธอพยายามขยับปากจะพูด แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมา กลับแหบพร่าและติดขัด  ความทรงจำมากมายประดุจคลื่นถาโถมเข้าสู่สมองของหลิงเหม่ยเม่ย อย่างรุนแรง มันเป็นความทรงจำของ   "หลิงเหม่ยเม่ย" อีกคนหนึ่งหรือเจ้าของร่างเดิม

หญิงสาววัย 23 ปี ผู้มีน้ำหนักถึง 200 จิน  ผู้ที่เพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อคืนนี้ โดยที่ยัง ไม่มีใครรู้  เธอตายเพาะความอดอยาก! ใช่แล้ว.เด็กหญิงสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คือ จินเป่า วัย 9 ขวบ และ หงส์เป่า วัย 8 ขวบ น้องสาวแท้ๆ ของร่างที่เธออาศัยอยู่

เธอได้รับรู้เรื่องราวชีวิตของ หลิงเหม่ยเม่ยจากความทรงจำของร่างเดิม ที่หลั่งไหลเข้ามา  พ่อแม่ของพวกเธอเสียชีวิต ไปแล้วจากความอดอยาก และโรคระบาดในยุคแห่งความแร้นแค้นนี้   เหลือเพียงน้องๆอีกสามคน หลิงเหม่ยเม่ย             (ร่างเดิม) ,

ห้าวจื่อ (น้องชายคนรอง วัย 13 ปี) , จินเป่า และหงส์เป่า ซึ่งเป็นน้องสาวคนเล็กทั้งสองคน ร่างเดิมของหลิงเหม่ยเม่ยพยายามดิ้นรนหาอาหารเพื่อประทังชีวิตให้น้อง ๆ  แต่ด้วยความที่เธอตัวใหญ่ และเคลื่อนไหวช้า

ทำให้หาอาหารได้ยากลำบาก และเธอก็มักจะเสียสละอาหารของตัวเองให้น้อง ๆ เสมอ  จนในที่สุดร่างกายก็ทนไม่ไหวและเสียชีวิตลง ด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวจากความอดอยาก

หลิงเหม่ยเม่ยในร่างใหม่ รู้สึกเหมือนถูกทุบด้วยค้อนปอนด์อันใหญ่  ความรู้สึกผิดและเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง      ร่างเดิมของเด็กสาวที่แสนดีและเสียสละต้องตายไป  เพื่อให้เธอกลับมามีชีวิตอีกครั้ง   มันไม่ยุติธรรมเลย เธอพยายาม    ยันกายลุกขึ้นนั่ง 

คราวนี้ทำได้สำเร็จ แต่ก็ต้องพบกับความจริงที่น่าตกใจ ยิ่งกว่าเดิม ร่างกายของเธอใหญ่โตเกินกว่า ที่เธอจะจินตนาการได้ แขนขาใหญ่เทอะทะ หน้าท้องกลมกลึงยื่นออกมา จนเจ้าของร่างก้มลงมองไม่เห็นปลายเห็นเท้าตัวเอง

“ไม่เข้าใจเลย ว่าร่างเดิมอดอยากแท้ๆ  แต่ทำไมถึงได้อ้วนฉุแบบนี้”    เธอกลายเป็นหญิงสาวอ้วนท้วมหนัก 200 จิน  หญิงสาวมองสำรวจบ้านไม้โทรมๆ แห่งนี้อีกครั้ง ทุกซอกทุกมุมล้วนสะท้อนความยากจนข้นแค้น  บนพื้นดินมีร่องรอยของดินแตกระแหง บ่งบอกถึงความแห้งแล้ง เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานสิ้นหวัง ที่แผ่ซ่านไปทั่วบ้าน

"พี่ใหญ่... เมื่อคืนพี่ใหญ่... ดูน่ากลัวมากเลย หงส์เป่ากลัวว่าพี่ใหญ่จะทิ้งพวกเราไปเหมือนท่านพ่อท่านแม่อีก" หงส์เป่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาคู่เล็กๆ ฉายแววตกใจไม่หาย  "พี่ใหญ่ไม่ลืมตา ไม่หายใจด้วย."   "แล้ว...แล้วพี่รองไปไหน?"   หลิงเหม่ยเม่ยถามด้วยน้ำเสียงติดขัดอย่างที่ยังไม่คุ้นเคย เสียงของเธอตอนนี้ห้าวและใหญ่กว่าปกติไปมาก