Semua Bab ข้าจักพาพวกเจ้าให้พ้นจากความอดอยาก: Bab 11 - Bab 20

หลังจากที่หลิงเม่ยเม่ยได้ส่งน้อง ๆ ทั้งสามคน เข้าสู่เส้นทางของการศึกษา หลิงห้าวจื่อเข้าเรียนที่สำนักศึกษาเหวินอี้ ของอ๋องอี้ ส่วนจินเป่าและหงส์เป่าได้รับโอกาสอันยิ่งใหญ่ให้เข้าศึกษาในโรงเรียนสตรีในวังของอิงอ๋อง แม้นั่นจะเป็นเพียงโรงเรียนสำหรับเด็กหญิง แต่ก็เป็นสถานที่ ที่รวมลูกหลานของเหล่าขุนนาง และเชื้อพระวงศ์น้อยใหญ่ไว้ด้วยกัน เด็กหญิงทั้งสองที่เพิ่งก้าวเข้ามาจากชีวิตที่ยากไร้ ย่อมเป็นเป้าสายตาของเด็กผู้หญิงที่เติบโตมาในกรอบของสังคมชั้นสูง ผู้ที่คุ้นชินกับการแข่งขันและแบ่งชนชั้นเพียงไม่กี่วันผ่านไป อิงอ๋องก็ได้รับข่าวจากเหล่าพี่เลี้ยง และครูบาอาจารย์ในโรงเรียน เกี่ยวกับพฤติกรรม ของนักเรียนบางคน ที่เริ่มแสดงออกถึงความรังเกียจ และดูถูกจินเป่ากับหงส์เป่า พวกคุณหนูเหล่านั้นนินทาเรื่องฐานะที่ต่ำต้อยของสองพี่น้อง ตลอดจนรูปลักษณ์ ที่ยังคงผอมบางเล็กน้อย เมื่อเทียบกับเด็กที่ได้รับการดูแลมาอย่างดี และแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่หลิงเม่ยเม่ยเลือกสรรมาให้แล้วอย่างดีที่สุด ก็ยังคงถูกมองว่าไม่คู่ควรกับ "สถานที่สูงส่ง" เช่นในวัง อิงอ๋องผู้เป็นน้องสาวของอ๋องอี้ เป็นคนใจดี และมีคุณธรรมสูงส่งไม่

เธอเล็งและยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง สังหารนักฆ่า ไปจนหมดสิ้นภายในเวลาอันรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณ ที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นดิน ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วป่าหลังเสียงปืนนัดสุดท้ายสิ้นลง อ๋องอี้และองครักษ์ต่างก็มองหลิงเม่ยเม่ยด้วยแววตา ที่เต็มไปด้วยความสงสัยและตกตะลึงในเวลาเดียวกัน พวกเขาไม่รู้ว่าหญิงสาวที่ดูบอบบางเช่นนี้ จะครอบครองอาวุธที่ร้ายกาจเช่นนี้ได้อย่างไร"นี่... นี่มันคืออะไรกันคุณหนูหลิง" อ๋องอี้ถามเสียงแผ่วเบา ดวงตาจับจ้องไปที่ปืนในมือของเธอ หลิงเม่ยเม่ยเก็บปืนกลับเข้าไปในระบบอย่างรวดเร็ว เธอรู้ว่าเธอต้องหาคำโกหกที่น่าเชื่อถือที่สุด "ท่านอ๋อง... มันคืออาวุธประหลาดที่ข้าได้ซื้อมาจากพ่อค้าชาวตะวันตกเมื่อไม่กี่วันก่อนเพคะ" เธอพยายามทำสีหน้า ให้เป็นธรรมชาติที่สุด"พวกเขาบอกว่ามันเป็นเครื่องมือป้องกันตัวที่หาได้ยากยิ่ง ข้าไม่คิดว่าจะได้ใช้มันในสถานการณ์เช่นนี้" อ๋องอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย "พ่อค้าชาวตะวันตกอย่างนั้นหรือ." เขาทบทวนในใจ เขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อค้าแปลกหน้า ที่นำของแปลกๆ เข้ามาในแผ่นดินอยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าจะมีอาวุธที่ร้ายกาจถึงเพียงน

วันหนึ่ง อ๋องอี้ส่งเทียบเชิญพิเศษมายังหลิงเหม่ยเม่ย เขาจัดงานเลี้ยงสำคัญระดับสูง เพื่อต้อนรับทูต จากแคว้นเพื่อนบ้าน และตัดสินใจเชิญหลิงเหม่ยเม่ย เข้าร่วมในฐานะ นักธุรกิจผู้มีวิสัยทัศน์และมีส่วนช่วย ในการฟื้นฟูเศรษฐกิจของเมืองหลวง นี่เป็นโอกาสสำคัญที่เธอจะได้ก้าวเข้าสู่สังคม ชั้นสูงอย่างเต็มตัว หลิงเหม่ยเม่ยตื่นเต้นกับงานเลี้ยงนี้ เป็นอย่างมาก เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การเข้าร่วมงานเลี้ยง ธรรมดาๆ แต่เป็นการประกาศสถานะ และบทบาทของเธอในสังคม เธอตัดสินใจใช้เงินจากระบบ เพื่อซื้อชุดราตรีที่สวยงามและทันสมัยที่สุดเท่าที่จะหาได้ในยุคนี้ ชุดนั้นทำจาก ผ้าไหมเนื้อดี สีครามเข้ม ปักลวดลายดอกโบตั๋นสีเงิน อย่างประณีต การออกแบบเรียบหรูแต่สง่างาม เน้นรูปร่างที่เพรียวบางของเธอให้เด่นชัดและงดงามยิ่งนัก และยังช่วยขับผิวพรรณ ที่เปล่งปลั่งให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ในวันงานเลี้ยง หลิงเหม่ยเม่ยปรากฏตัวในชุดราตรีสีครามเข้ม เธอเดินเข้ามาในห้องโถงจัดเลี้ยงด้วยท่าทางสง่างามและมั่นใจ ผมเผ้าถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่ดูมีรสนิยม ประดับด้วยปิ่นปักผมเงินฝังอัญมณีเล็กน้อย ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง

"เสื้อผ้าสวยๆ" หลิงเม่ยเม่ยพาน้อง ๆ ไปยังห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง เมื่อก้าวเข้าไปในห้างสรรพสินค้า ความโอ่อ่าอลังการ ของสถานที่ทำให้จินเป่าและหงส์เป่าถึงกับอ้าปากค้าง พวกเธอจ้องมองไปที่ร้านค้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้า เครื่องประดับ และของใช้ต่างๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แสงไฟสว่างจ้า กลิ่นหอมฟุ้ง และเสียงเพลงที่ดังคลอเบาๆ ทำให้พวกเธอรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในอีกโลกหนึ่ง หลิงเม่ยเม่ยพาน้อง ๆ ตรงไปยังร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรูแห่งหนึ่ง พนักงานขายในร้านเป็นหญิงสาวหน้าตาดี แต่งกายด้วยชุดทันสมัย เธอมองหลิงเม่ยเม่ยและน้อง ๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูถูกเล็กน้อย เพราะแม้หลิงเม่ยเม่ยจะผอมลงแล้ว แต่เสื้อผ้าที่เธอและน้อง ๆ สวมใส่ก็ยังคงเป็นโบราณชุดธรรมดาๆที่ซื้อมาจากตลาดในยุคโบราณ ซึ่งดูไม่เข้ากับบรรยากาศของร้านหรูแห่งนี้ "มีอะไรให้ช่วยคะ" พนักงานขายถามด้วยน้ำเสียงห่างเหินและแฝงด้วยความไม่เต็มใจ "ฉันอยากจะดูเสื้อผ้าสำหรับเด็กและผู้หญิงค่ะ" หลิงเหม่ยเม่ย ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพพนักงานขายมองหลิงเม่ยเม่ยด้วยสายตาเหยียดหยาม "เสื้อผ้าในร้านของเราเป็นแบรนด์หรูนะคะ ราคาค่อนข้างสูง คุณลูกค้าแน่ใจนะค

จินเป่าและหงส์เป่าลองจิบเครื่องดื่มของพวกเธอ พวกเธอรู้สึกแปลกใจกับรสชาติที่ไม่คุ้นเคย แต่ก็สนุกกับการได้นั่งมองผู้คนเต้นรำและพูดคุยกัน พวกเธอหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นผู้คนเต้นท่าทางแปลกๆ และพยายามเต้นตามอย่างเงอะงะ เมื่อหลิงเหม่ยเม่ยเริ่มเมา เดิมทีว่าจะรอให้น้องโตก่อน แต่ตอนนี้ ความเมา ทำให้เธอลืมไปเลยว่าน้องยังเด็กหลังจากอยู่ในผับบาร์ได้สักพัก หลิงเม่ยเม่ยก็ตัดสินใจที่จะพาน้อง ๆ ไปยังอีกสถานที่หนึ่งที่เธอตั้งใจไว้ นั่นคือบาร์โฮสต์ เธออยากจะไปสัมผัสกับบรรยากาศที่แตกต่างออกไป และอยากจะเห็นว่าโลกนี้มีอะไรที่แปลกใหม่สำหรับเธออีกบ้าง เธอพาน้อง ๆ ไปยังบาร์โฮสต์แห่งหนึ่งที่ดูหรูหรา และมีระดับมากกว่าผับบาร์ที่ผ่านมา เมื่อก้าวเข้าไปในร้าน แสงไฟสลัวๆ และเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและเป็นกันเอง"ยินดีต้อนรับครับคุณผู้หญิง"พนักงานต้อนรับชายหนุ่มหน้าตาดีกล่าวด้วยรอยยิ้มสุภาพ "มีอะไรให้ช่วยครับ" "ฉันอยากจะนั่งดื่มและพักผ่อนค่ะ" หลิงเหม่ยเม่ย ตอบ"และอยากให้คุณแนะนำโฮสต์ที่น่าสนใจให้ด้วยค่ะ"พนักงานต้อนรับยิ้ม "ได้เลยครับคุณผู้หญิงกรุณาตามผมมาครับ แต่ว่า เด็กๆนี่ เข้าไม่ได้นะครับ