บททั้งหมดของ ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: บทที่ 21 - บทที่ 30

“ลุงเนิ่น!!!” ปานดวงใจขมวดคิ้ว แสดงว่าเพื่อนของวายุก็คือคนที่แย่งซื้อที่ดินกับพ่อของเธอแน่ๆ เธอเงยหน้าขึ้นจากเอกสารแต่ก็ยังไม่เห็นผู้สังเกตการณ์ที่ว่า เนื่องจากเขานั่งถัดจากเนิ่นซึ่งอยู่แถวเดียวกับเธอ และเพื่อนบ้านของเธอก็บังเสียมิด“แนะนำตัวหน่อยครับ” วายุผายมือให้เพื่อน“สวัสดีคร้าบบบ”‘เชี่ย มาได้ไงวะ เอาแล้วไงอีเมย์เอ๋ย’ ปานดวงใจชาวาบไปทั้งตัวเมื่อชายหนุ่มผู้นั้นลุกขึ้น แม้เขาจะแต่งตัวให้ดูกลมกลืนกับชาวบ้านด้วยการเลือกใส่เสื้อเชิ้ตลายสก๊อตกับกางเกงยีนส์ แต่ทรงผมผิวพรรณของเขาก็ดูไม่เข้าพวกอยู่ดีเขาดูองอาจ สูงใหญ่ หล่ออย่างไม่น่าให้อภัยเหมือนเดิม ปานดวงใจรู้สึกว่าตัวเล็กลีบลง อยากจะระเหยไปในอากาศ หรือมุดธรณีหากสามารถทำได้‘จะทำหน้ายังไงก่อน’ เธอใจเต้นตู้มต้ามเหมือนมีระเบิดฝังอยู่ในอก มือไม้เย็นเฉียบ ก้มหน้าเอาผมปิดด้านที่พยัคฆ์มองเห็น พร้อมกับไถลตัวเลื้อยไปตามเก้าอี้ กลัวว่าผมจะบังไม่มิดก็เอามือป้องตรงซีกแก้มด้วย เธอทำเป็นสนใจเอกสารบนโต๊ะหนักหนา คิดแต่ว่าทำอย่างไรก็ได้ให้พยัคฆ์ไม่เห็นหน้าเธอ คนในนี้มีตั้งเกือบสามสิบคน เธอคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอก‘ไอ้เฮีย เฮียต้องมีศักดิ์ศรีดีพอจะไ

“มันมีอะไรเหรอเมย์ คุณเสือเขาก็เคยคุยกับเมย์ถูกคอนะ นะเมย์นะ ถือว่าช่วยพี่หน่อย พี่ก็ช่วยเมย์มาตลอด เรื่องแค่นี้เมย์คงทำให้พี่ได้ใช่ไหม”ทำไมแทงหวยไม่ถูกบ้าง ปานดวงใจนึกไว้แล้วว่ามารีต้องมามุกนี้“พี่มารี เขาอาจจะไม่ได้คุยกับเมย์เหมือนเพื่อนแล้วก็ได้นะ”“ทำไมจะไม่ ตอนที่เมย์ลาออกจากร้านอาหาร เด็กเสิร์ฟในร้านยังบอกเลยว่าเขาถามถึงเมย์ทุกวัน แต่สัปดาห์ต่อมาเขาก็ไม่ได้มาอีก เห็นบอกว่าจะต้องโหมเรียน” “แต่พี่มารี เอ่อ งานในฟาร์มเมย์เยอะมาก พี่มารีก็รู้ว่าคุณเสือเอาแต่ใจมาก เมย์ไม่ว่างรับมือ เมย์ไม่อยากให้พี่ฝากความหวังไว้กับเมย์เลย”“ถือว่าช่วยให้ลูกของพี่ได้มีพ่อก็แล้วกัน ถ้าไม่เห็นแก่พี่ที่เมย์เคยบอกว่าตายแทนได้ ก็เห็นแก่เด็กตาดำๆ บ้างได้ไหม” มารีทวงบุญคุณ“เฮ้อ พี่มารีพูดมาขนาดนี้ เมย์จะพยายามนะ” ปานดวงใจถอนหายใจอีกรอบ เอาเป็นว่าต่อไปนี้จะไม่รู้ไม่เห็นอะไรอีกก็แล้วกัน และที่สำคัญคือเธอต้องกลับไปบอกให้พ่อซื้อที่ดินของลุงเนิ่นกับเจ๊อ้วนให้ได้โดยไว“ขอบใจมากจ้ะเมย์น้องรัก”ปานดวงใจกดวางสายหลังจากถูกตัดการสนทนาไปดื้อๆ เธอหย่อนโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าผ้า ความรู้สึกยามนี้เหมือนยกภูเขาทุกลูกใ

“ถ้าใครๆ ที่เฮียนอนด้วยนับว่าเป็นเมียเฮีย งั้นก็ไม่ได้มีแค่เมย์คนเดียวแล้วมั้ง พี่มารีเป็นจนปรุ เมียคืนเดียวแบบเมย์เทียบไม่ได้หรอก”“ยอมรับแล้วเหรอว่าเราได้เสียกัน”“เฮ้ย หา ไม่ๆๆๆ ไม่ใช่” ปานดวงใจหลงกลเขาไปเต็มๆ เธอคิดหาคำพูดมาแก้ตัวไม่ออก จึงได้แต่ติดอ่าง พอเสียท่าแล้วก็เสียไปหมด มือของเขาเลื่อนเข้ามาตรงแพนตี้ ยิ่งเธอจับเขายิ่งตะครุบแน่น แล้วนิ้วของเขาก็เริ่มอยู่ไม่สุข ทั้งลูบทั้งเร้าให้เธอเกิดความอยาก“เลิกโกหกเถอะ ไม่เนียนเลยสักเรื่อง แต่ขยันโกหกชะมัด”“ได้กันตอนเมาอย่าไปนับเลยเฮีย” ขอร้องเขาขณะที่ร่างกายตอบสนองอย่างน่าอาย“นับ ฉันเป็นเพลย์บอย แต่ไม่เคยคบซ้อน และฉันก็ให้สถานะกับเธอเท่านั้นด้วย”“มันผ่านมาสี่ปีแล้วนะเฮีย เฮียไปจำศีลมาเหรอถึงยังไม่มีคนอื่นสักที”“ก็ไม่อยากได้คนอื่นแล้วไง หาเธอให้เจอแล้วเอาเธอทุกที่ มันคือนิพพาน” เขาจงใจเอาคำพูดของเธอมาใช้ “เลิกพูดเรื่องมารีเถอะ น่าเบื่อ ที่ฉันไปนั่งเฝ้าน่ะคือเฝ้าเธอต่างหาก แต่มารีดันสำคัญตัวผิดคิดว่าฉันเสียดาย ที่สำคัญคือมารีหลอกให้เธอมาคุยให้ฉันหายเหงา มันก็เข้าทางฉัน แค่นั้นเอง”“อย่านะเฮีย” เธอผลักเขา แต่แขนไม่ให้ความร่วมมือ มันเ

พยัคฆ์รีบไปยังที่เกิดเหตุที่ลูกน้องบอก พอออกจากประตูรั้วบริษัท ห่างไปแค่สิบห้าเมตร ซูเปอร์คาร์ของเขาจอดอยู่หลังซุ้มที่มีโต๊ะเก้าอี้หินอ่อน ซึ่งซุ้มแบบเดียวกันนี้มีตั้งเรียงอยู่ห้าซุ้ม พวกที่มากินเหล้าหรือสังสรรค์ช่วงเย็นเป็นต้นไปชอบมานั่งเนื่องจากไม่มีรถคันอื่นจอดอยู่นอกจากรถเขา พยัคฆ์จึงเห็นป้ายสีขาวแปะตรงหัวเสาเตี้ยๆ แค่นั้นก็เดาได้ว่าเป็นป้าย ‘กรุณาดับเครื่อง’ เพราะกลิ่นจะได้ไม่รบกวนคนที่มาใช้โต๊ะตรงซุ้ม“อ้าวบอส ประชุมเครียดเหรอครับ ผมยุ่งมาเชียว ถ้าไม่รู้ว่าไปประชุมนี่ผมคิดว่าใครหยุมหัวมานะครับ คอก็มีรอยข่วน” โดมซึ่งยืนสูบบุหรี่ปุ๋ยๆ ดักรอเจ้านายเดินมาประกบ“ไหน น้องฝาแฝดฉัน”“โน่น เห็นสองหัวเล็กๆ ในซุ้มตรงนั้นไหม” โดมพยักพเยิด ก่อนจะแยกไปดับบุหรี่ที่ถังขยะพยัคฆ์เดินถึงท้ายรถก็เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เนื้อเยอะใส่แว่นกันแดดสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้หินอ่อน ในมือถือไอศกรีมกันคนละแท่ง ถูกกัดไปแล้วครึ่งแท่ง คนหนึ่งรอบปากเขรอะช็อกโกแลต ส่วนอีกคนเป็นสีชมพูสตรอว์เบอร์รีคนที่ปากเขรอะช็อกโกแลตนั่งอยู่ในท่าเอนหลังยกสองขาขึ้นมาตั้งชันเข่าบนเก้าอี้ ส่วนอีกคนสองเท้าพาดอยู่บนโต๊ะกระดิกไปมา ข้า

หลังจากพยัคฆ์ทิ้งเธอไว้ในห้องน้ำ เธอรอสักพักก็ออกมา พอตัดสินใจว่าจะไม่อยู่ประชุมรอบบ่ายก็ลงลิฟต์ที่อยู่ใกล้ห้องน้ำ เธอไปซื้อกางเกงในใช้แล้วทิ้งที่ร้านสะดวกซื้อ และกลับเข้าไปจัดการตัวเองที่ห้องน้ำของบริษัทนม เสร็จแล้วจะมาเอารถซึ่งจอดไว้อีกด้านของร้านข้าวเพื่อขับไปซื้อยาคุมฉุกเฉินที่ร้านขายยาก็มาเจอเหตุการณ์นี้เสียก่อนพยัคฆ์ได้ยินเสียงนั้นก็รีบพยุงตัวเองขึ้นยืน “เมย์” เขาร้องเรียก น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำถามปานดวงใจผวาเฮือกที่เห็นพยัคฆ์ยืนอยู่ตรงนี้ เขาก้าวยาวๆ เข้าไปจับแขนเธอ นัยน์ตาดูงงงันกับเรื่องราวที่ไหลบ่าเข้ามาท่วมใจแบบฉับพลัน “ลูกเหรอ ขะ...ของเรา ใช่ไหม”สุเมธมองปฏิกิริยาของทั้งสองไปมา“แม่แม บ็อกบ็อกว่าน้องแพเป็นยูกเฉือฟันหยอ” พลอยใสตะโกนฟ้องแม่ที่น้องถูกว่าเสียงของลูกสาวดึงปานดวงใจออกจากภวังค์ เธอปัดมือเขาออก ก้าวไปหาลูกๆ พลอยใสกับแพรสวยรีบเข้าไปกอดขาปานดวงใจคนละข้าง มองแม่ด้วยสายตาเหมือนเด็กน้อยโดนรังแก“เมย์” พยัคฆ์ยังพึมพำคำเดิม“มึงจะไม่มีวันได้ซื้อที่ดินข้างๆ บ้านกู” สุเมธโพล่งขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่มีแต่คำถามเพียงเท่านั้นพยัคฆ์ก็ตระหนักได้จากสายตาของตาเฒ่าเจ้าเล่ห์แล