บททั้งหมดของ ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: บทที่ 31 - บทที่ 40

“ฉันเป็นคนถอด ฉันก็ต้องเป็นคนใส่ให้เธอเอง ถ้าไม่เปิดประตู ฉันจะเอาไปใส่ให้ไอ้ด่างในคอก”ตอนนี้ลูกวัวลายด่างเกิดใหม่มีตัวเดียวก็คือจูดี้ ซึ่งคอกของมันตั้งอยู่โดดเด่นมาก ถ้าพยัคฆ์เอากางเกงในเธอไปสวมให้จูดี้หรือไปแขวนไว้หน้าคอก เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แล้วเธอก็เชื่อว่าเขาทำจริง“งั้นเมย์ออกไปนั่งคุยตรงโต๊ะนั่นแล้วกัน” เธอเปิดประตูกว้างขึ้น“คุยตรงนี้มันจะถอดๆ ใส่ๆ ได้ยังไง” เขาดันเธอเข้าไปแล้วปิดประตูล็อกทันควัน“เฮีย ไม่ได้นะ” จ้องหน้าเขาที่มีปลาสเตอร์แปะอยู่บนหางคิ้ว ขณะที่ข้างแก้มกับลำคอก็มีรอยข่วน“จะเอาก่อนคุย หรือจะคุยก่อนเอา มีให้เลือกแค่สองอย่าง” เขารวบเอวบางพร้อมกับดันเธอเข้าไปในตัวบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ จนเห็นด้านขวามือเป็นห้องรับแขกก็พาเธอเดินผ่านซุ้มโค้ง ปานดวงใจตวัดมือไปเปิดสวิตช์ไฟทุกจุดที่เดินผ่าน ก่อนที่เขาจะพาไปถึงโซฟายาวที่ด้านล่างปูพรมลายวัว เช่นเดียวกับตามผนัง ที่นอกจากบางด้านจะเป็นกระจกเงา บางด้านก็ตกแต่งให้รู้ว่าที่นี่ประกอบกิจการเกี่ยวกับนมวัว “เฮียอย่ามาทำรุ่มร่ามในบ้านเมย์ไม่ได้นะ” ปานดวงใจโวยวายเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับโซฟา“ทำไมจะทำไม่ได้ ก็เธอเป็นเมียฉัน แฝดนั่นก็

“ฉันรู้สึกพิเศษกับเธอ แล้วฉันก็อยากรู้ว่าเธอรู้สึกเหมือนฉันไหม เลยทดสอบเล็กๆ น้อยๆ เพื่อดูระดับความหึงหวงของเธอ ซึ่งไม่มีเลย เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน แต่ฉันก็ไม่ปล่อยเธอ เพราะความรู้สึกพิเศษมันเกิดขึ้นกับฉันตั้งแต่เห็นหน้าเธอแล้ว”“ที่ผ่านมาเฮียจีบเมย์เหรอ”“ความรู้สึกช้า ยกเว้นตรงนี้ที่ไวกับฉัน” เขาเลื่อนมือไปลูบคลำกลางร่างของปานดวงใจที่ตอนนี้ฉ่ำมากกว่าเดิมหลายเท่าจากการร่วมสัมพันธ์สวาทไปหลายรอบปานดวงใจบิดตัวหนีอย่างยากลำบากเพราะโดนล็อกไว้ทุกทาง “ก็บอกว่าไม่ชอบคนแก่ ยังจะดื้อด้านจีบทำไม”“ก็จะเอา แล้วเป็นไง คนแก่ก็ทำให้เธอเสร็จไปหลายรอบ ขออีกทีนะ...”“พอแล้ว อย่าโลภ นี่มันตีสองกว่า เมย์ได้ยินเสียงคนงานเริ่มทำงานแล้ว เดี๋ยวรถรับนมก็จะมา” ปานดวงใจเหลือบมองนาฬิกาติดผนัง เวลาเดินไวมาก“นะ ฉบับย่อก็ได้”“เฮียอย่าเซ้าซี้ เดี๋ยวรถมาแล้ว” ปานดวงใจผลักคนตัวใหญ่ที่ไม่ฟังเสียงของเธอทันขาดคำไม่ถึงสองนาที เสียงรถก็แล่นเข้ามาในฟาร์ม คิ้วของปานดวงใจขมวดมุ่น ก่อนจะเบิกตาโต รถคันนั้นไม่ได้ไปทางซ้ายซึ่งเป็นที่ตั้งของโรงรีดนม แต่มันมาทางขวาที่เป็นบ้านของเธอ“เฮีย เสียงรถพี่ผา” ปานดวงใจผลักเขาพัลวัน

“แล้วกลัวปะ” ลูกคลื่นถามอย่างรู้กัน เมื่อคืนพวกเขาวางแผนด้วยกันพอสมควร หากมีอะไรที่มันพลาดไปจากที่คิดไว้ ค่อยเอาไว้ระดมสมองเฉพาะหน้า“No”ระยะทางจากรีสอร์ตของลูกคลื่น ใช้เวลาเดินทางแค่สิบห้านาทีก็ถึงที่หมาย พอจอดรถแล้วทั้งหมดก็เดินตรงไปยังบ้านปูนสีฟ้าสองชั้นที่มองไกลๆ ยังรู้เลยว่าเพิ่งสร้างเสร็จไม่นาน ก่อนจะไปถึงโต๊ะขนาดใหญ่ที่ผู้ใหญ่นั่งอยู่ พยัคฆ์ก็เจอผลผลิตสองหน่วยของเขานั่งเล่นด้วยกันอยู่“เออ มองเผินๆ เหมือนพ่อนายจริงๆ ว่ะเสือ แต่พอเพ่งดู นี่มันนายชัดๆ” ลูกคลื่นมองเห็นความเหมือนจนน่าขนลุกของพลอยใสกับแพรสวย“ไม่ต้องตรวจ DNA เลยละ” พยัคฆ์หันไปกระซิบแล้วทั้งสองก็ขมวดคิ้วมุ่น เมื่อสังเกตเห็นว่าในมืออ้วนๆ มีกระดาษมวนเล็กๆ แล้วเสือโหดกับเสือห่ามก็เอาปลายด้านหนึ่งเข้าปาก และชักออก จากนั้นก็ลอยหน้าลอยตากลางอากาศ พอรู้แล้วว่าลูกสาวกำลังสูบบุหรี่ก็ก้าวเข้าไปประชิด“สวัสดีครับเสือโหด เสือห่าม นี่เสือตัวพ่อนะ” พยัคฆ์แนะนำตัวกับพลอยใสและแพรสวย ตามองม้วนกระดาษในมือที่ถูกคีบไว้ “หวาย หวาย” พลอยใสกับแพรสวยทำท่าตกใจวิ่งเข้าไปหาตาลูกคลื่นขำจนไม่กล้าเดินตามพยัคฆ์ จนกระทั่งฉลามอุ้มเต๋าเต้ยมาสมทบ

“ครับ” เนิ่นยืนยัน“ค่ะ” เจ๊อ้อยตอบอย่างงงๆ“ให้เก้าแสน” สุเมธเสนอราคาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง“เก้าแสนหนึ่ง” พยัคฆ์เกทับ“เก้าแสนสอง” สุเมธขิงกลับ“เก้าแสนสาม”พยัคฆ์พูดเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับจำนวนที่เพิ่มขึ้นทีละแสน ซึ่งถ้าตีเป็นมูลค่าของที่ดินสี่สิบไร่แล้วก็คือทุกการเสนอราคา เท่ากับพวกเขาจะต้องจ่ายเพิ่มขึ้นทีละสี่ล้านเจ๊อ้วนตาโต สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น เกิดมาเพิ่งเคยเจอการซื้อขายที่ดินที่ให้ความรู้สึกเหมือนการประมูลเครื่องเพชรในละครดังหลังข่าว“เห็นไงล่ะ” เนิ่นยกศอกกระทุ้งแขนเจ๊อ้วน“อกเจ๊อ้อยจะแตกสาแหรกขาด งานนี้จ้างผัวเก่าเลิก แล้วมีผัวใหม่ได้เลย” เจ๊อ้อยยกมือกุมอก“อยู่เฉยๆ ตอบ ‘ค่ะ’ คำเดียว จำได้นะ” เนิ่นกำชับ“ค่ะ” เจ๊อ้อยใช้แต่คำนี้นับจากนี้“เล่นไรกันวะเนี่ย” ฉลามทำหน้าตกใจ “นี่พี่พาผมมาประมูลที่ดินเหรอ”พยัคฆ์ไม่หันไปตอบฉลาม งานนี้ใครดีใครได้ ใครอ่านเกมออกคนนั้นชนะ เสือเฒ่ากับเสือพ่อจ้องตากันเขม็ง แม้จุดหมายปลายทางอีกคนทำเพื่อตัวเอง อีกคนทำเพื่อหลาน แต่สุดท้ายคนที่ได้ก็คือพลอยใสกับแพรสวย แต่เรื่องระหว่างว่าที่พ่อตากับลูกเขยมันก็อีกเรื่องหนึ่ง“พี่เมธเอาจริงนะเนี่ย” เนิ่นถามในช่วง

“ไม่กะเด้งมากค่ะ นิดเดียวพอ” เต๋าเต้ยทำท่ากระเด้งน้อยๆ แค่พองามให้พยัคฆ์ดูอีกครั้ง“ค่ะ ต่อไปเต้นพ้อมกัน หัว ไหย่ ตูด...ตูด ตูด ตูด...ไอ้ตูด...ผีจัดหัว” เต๋าเต้ยร้องผิดๆ ถูกๆ เท่าที่จำจากพลอยใสแพรสวยได้“พอแล้วนะ” พยัคฆ์เต้นจนหมดอายแล้ว แต่ตอนนี้เคล็ดขัดยอกไปหมดเพราะเต๋าเต้ยซ้อมเต้นให้เขาไม่หยุดมาร่วมชั่วโมง“ถ้าเฉือพ่องเต้นไม่เก่ง หนูไม่พาเข้าแก๊งนะ” เต๋าเต้ยขู่“มาพักก่อนค่ะคนสวย” ลูกคลื่นสงสารเพื่อนจนต้องเดินมาจูงสาวน้อยพลังเยอะให้มาดื่มน้ำส้มที่อุ๋งเพิ่งคั้นสดๆ“วันนี้ผมกลั้นขำแทบตายที่ต้องตีบทหน้าซื่อตาใสไม่รู้เรื่องรู้ราวเล่นละครไปกับพี่เสือ” ฉลามปล่อยมือจากตาอุ๋ง แต่ยังคงโอบไหล่ไว้“ทุกคนทำกันได้สมบทบาทมาก นางฟ้าคนนี้เก่งที่สุด” พยัคฆ์ลูบหัวเด็กน้อยที่ถือถ้วยสองหูซึ่งข้างในมีน้ำส้มจ่อปาก“ก็แหงละสิ เขาก็ทำตัวตามธรรมชาติของเขา ยังไงมันก็สมจริง” ลูกคลื่นมองตาแป๋วๆ ที่เหลือบขึ้นมามองจากถ้วย“ฉันว่าเจ้าของที่ดินก็ไม่เบานะ คนชื่อเนิ่นน่ะ ฉันเห็นเขาช่วยพ่อตาแกบิ้วต์ตอนที่ราคามันหยุดที่เก้าแสนสาม” ลูกคลื่นซึ่งไปช่วยจับสังเกตท่าทีของอีกฝ่ายบอก“พี่เสือรู้ได้ยังไงว่าควรจะหยุดที่ล้านห้า”