บททั้งหมดของ ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: บทที่ 41 - บทที่ 50

“ยินดีต้องรับครับน้องเมย์”“บอส” ปานดวงใจอุทานอย่างมหัศจรรย์ใจหลังลงจากรถแล้วคนที่เดินมาต้อนรับเป็นคนคุ้นเคย ในขณะที่พลอยใสกับแพรสวยวิ่งไปหาเต๋าเต้ยซึ่งอยู่ด้านหลัง“เรียกพี่เถอะ ตอนนี้ฉันไม่ใช่บอสของเมย์แล้ว” ลูกคลื่นยิ้มให้กับสีหน้าที่ยังไม่คลายความประหลาดใจซึ่งกำลังมองไปรอบๆ อาณาจักรของเขา“นี่คือรีสอร์ตของพี่คลื่นเหรอ สวยจัง บังเอิญจังเลยนะคะ เราอยู่ใกล้กันมาก แต่เมย์ไม่เคยรู้เลย”“ของฉันเอง ตอนแรกทำไร่องุ่นก่อน เพิ่งจะเริ่มทำรีสอร์ตได้สองสามปี ฉันก็ไม่รู้ว่าเราอยู่ใกล้กัน ไม่งั้นจะได้ไปเยี่ยม จนไอ้เสือนี่แหละดันอยากได้ที่ดินผืนเดียวกับพ่อเมย์” เขาเหลือบมองพยัคฆ์ซึ่งเดินตามออกมา “แล้วมันก็แพ้พ่อเมย์”“ดีใจจังที่จะได้เที่ยวกันแบบพ่อแม่ลูก” พยัคฆ์ถือวิสาสะดึงปานดวงใจเข้ามากอด“ใครพ่อใครลูก ออกไป” ปานดวงใจผลักเขาออก“สวัสดีครับแวมไพร์สาวเจ้าเสน่ห์” ฉลามซึ่งเดินตามมาพร้อมกับหญิงสาววัยเดียวกับปานดวงใจทักทาย“คุ้นๆ” ปานดวงใจพึมพำ“ต้นห้องของเราไง คนที่เสิร์ฟเครื่องดื่มถึงเตียงในคืนฮัลโลวีน” พยัคฆ์ไม่ปล่อยให้เธอคิดนาน“นี่มันแก๊งนรกชัดๆ” ปานดวงใจหันไปมองรถยนต์ซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล อยากจะพาลู

“คลื่นอยากเล่นไหม” พยัคฆ์สะกิดเพื่อนยิกๆ “ลูกฉันน่ารักนะ ให้ยืมเล่น ซ้อมไว้”“คนเป็นแม่เขายังอดทนเลย” ลูกคลื่นพยักพเยิดไปทางอุ๋งกับปานดวงใจซึ่งจูงเด็กๆ นำหน้าไป“พ่อหยาม” เสียงเล็กๆ คุ้นเคยดังขึ้นที่ด้านล่าง“เฮ้ย ไวจริงเชียว” พยัคฆ์ก้าวผ่านหน้าลูกคลื่นไปจับแขนแพรสวยซึ่งกำลังเหนี่ยวแขนฉลามให้ไปเล่นเป็นเพื่อนตนผลปรากฏว่ามันก็เป็นแบบที่คิดนั่นแหละ พยัคฆ์ต้องคอยจับแพรสวยที่ไถก้นไปมารอบๆ ที่นั่งวงกลมในตัวแมงกะพรุน“นั่งเฉยๆ มันไม่สนุกเหรอ” พยัคฆ์ล็อกตัวแพรสวยไว้ตอนที่เด็กน้อยไถก้นมาทางตนเอ่ยถาม“ที่นั่งมันยื่นดี น้องแพอยากนั่งอันเดียวกับพี่เต่าเต่าแล้ว” ชี้ไปทางแมงกะพรุนของเต๋าเต้ย“ไม่ได้ครับ ต้องนั่งรอบนี้ให้จบก่อนถึงจะเปลี่ยนได้”“งั้น น้องแพจะนั่งทุกตัวเยย”พยัคฆ์แหงนหน้านับแมงกะพรุนทั้งหมด เท่ากับว่าเขาจะต้องนั่งอีกเจ็ดรอบจึงครบทุกตัว แล้วก็พลอยทำให้เด็กอีกสองคนเกิดพฤติกรรมเลียนแบบอย่างสนุกสนานพอจบจากเครื่องเล่นเด็กแล้วพวกเขาก็พากันไปกินอาหาร“เป็นไงมั่งเสือ สนุกไหม” ลูกคลื่นถามระหว่างที่พวกผู้หญิงพาเด็กๆ ไปเข้าห้องน้ำ“ไหวสิ” พยัคฆ์ยิ้มอย่างเหน็ดเหนื่อย “เด็กๆ พลังงานโคตรเยอะเลย แ

“สัส อย่ามองไปข้างล่างนะ” ฉลามเตือนหลังจากตัวเองเผลอมองลงไปแล้วอ้วกแทบพุ่ง“ห้ามหลับตาด้วย” พยัคฆ์ตะโกนเตือนแล้วทันใดนั้นพวกเขาก็ถูกปล่อยลงมา“ว้าววววว ว้าวววว ว้าวววว” ลูกคลื่นเปิดฉากก่อน“โว้!!!!! วิวดีโว้ย มองเห็นกรุงเทพฯ เลย” ฉลามร้องสร้างภาพต่อทันที“แม่งเอ๊ยยยยยยย วู้วววววว” พยัคฆ์ตะโกน พอกำลังจะผ่านจุดที่ใกล้กับกลุ่มสาวๆ ก็ตะโกนให้ลืมบ้า “ลูกเสืออออออออ พ่ออออออออยู่นี่”ลมเข้าไปในปากของทั้งสามจนแก้มป่อง มือจับกันแน่นจนแทบจะจิกในที่สุดช่วงเวลาที่ถูกเหวี่ยงหน้าเหวี่ยงหลังด้วยความเร็วก็จบลงเสียทีทั้งสามขาสั่นใจสั่น เดินออกมาจากบริเวณนั้นไม่ตรงทาง เป๋ไปเป๋มาแม้จะพยายามทรงตัวไม่ให้เสียหน้าแล้วก็ตาม พยัคฆ์ทนไม่ไหวรีบพุ่งตัวไปคว้าถุงใส่ขนมจากมือของปานดวงใจมาอ้วก“โอ้กกกกกกกกก โอ้กกกกกกกกกกก”เด็กๆ พากันหน้าเหวอตกใจฉลามก็มีสภาพไม่ต่างกัน อุ๋งส่งถุงให้แล้วพาไปอ้วกใกล้ๆ กับพยัคฆ์ส่วนลูกคลื่นไม่ถึงกับอ้วก แต่ก็มึนจนนั่งลงไปกับพื้น ไม่สนใจแล้วว่าจะพื้นหญ้า พื้นหิน หรือซีเมนต์ “เมย์ หูอื้อตาลายไปหมดเลย” พยัคฆ์ถึงกับโอดครวญ ปานดวงใจอดสงสารไม่ได้ เดินไปลูบหลังให้คนที่ยืนโงนเงนโดยกำถุงใ

“อายุมากกว่าเมย์รอบเดียว ที่แก่น่ะแก่ประสบการณ์ล้วนๆ เดี๋ยวเตียงไอ้คลื่นพังแน่”เขาโอบตัวปานดวงใจขึ้นมาปลดตะขอบราเซียร์ซึ่งเธอมัวแต่เอามือปิดหน้าอกตัวเอง แล้วริมฝีปากกระจับก็เข้าประกบปากอิ่ม ใช้กำลังเล็กน้อยดันเธอลงไปนอน ก่อนจับมือเธอออกจากอกแล้วโอบอุ้มความอวบอิ่มด้วยมือตัวเองชายหนุ่มไม่ปล่อยเวลาให้เธอตอบโต้ เขาฟอนเฟ้นโดยไม่รั้งรอ ความหวานจากภายในโพรงปากส่งให้เขาเคล้นคลึงหน้าอกเธอหนักขึ้น กระทั่งสัมผัสได้ถึงความทุรนทุรายจากการขาดอากาศ จึงยอมปล่อยริมฝีปากอิ่มมาโรมรันซอกคอความซาบซ่านก่อตัวจากกลิ่นเหงื่อบนเส้นผมเขาและเหงื่อบนตัวเขา เพิ่มความเสียวสะท้านขึ้นอีก ปานดวงใจจับบ่าชายหนุ่มที่ตอนนี้เลื่อนตัวลงไปจูบฟัดหน้าอก“สะ เสียว” เธอร้องเสียงระโหยเมื่อยอดอกถูกปลายลิ้นเขาตวัด ก่อนที่อกสองข้างจะถูกเขาดันมาชิดแล้วระรัวละเลงลิ้นโดยไม่สนใจว่าเธอจะร้องจะดีดดิ้นอย่างไรพยัคฆ์ลุ่มหลงอยู่ในภูเขาแฝดที่นุ่มละมุน ขณะที่แก่นกายเขาปวดร้าวแทบแตกเป็นเสี่ยง ปานดวงใจเม้มปากมองชายหนุ่มที่ผละออกไป ก่อนจะรีบหลับตาลงอย่างสะท้านเมื่อเห็นเขาถอดกางเกงในของตัวเองออก แล้วหน้าอกเธอก็ถูกมือหนาข้างหนึ่งเอื้อมตะโบมขยำอี

“คุณจอมเทียนที่เข้าโรงพยาบาลไปเมื่อเดือนที่แล้วอาการทรุดหนักแล้วนะ” ลูกคลื่นวางกระป๋องน้ำอัดลมกระป๋องที่สองลงและบอกข่าวล่าสุดกับเพื่อนสนิท“พ่อของจอมพลน่ะเหรอ” ฉลามรู้จักตั้งแต่รุ่นพ่อของจอมพล ตระกูลนี้เป็นเจ้าของบริษัทโคมไฟประดับยักษ์ใหญ่ที่ร่ำรวยจากการได้รับเหมาจากห้างร้านและโรงแรมทั่วประเทศ แม้แต่โรงแรมของครอบครัวลูกคลื่น หรือรีสอร์ตนี้ก็ยังให้บริษัทของจอมเทียนดูแลก่อนที่จะส่งมอบเก้าอี้ท่านประธานให้จอมพล ซึ่งลูกคลื่นกับพยัคฆ์มารู้ตอนที่มีพิธีแต่งงานใหญ่โตว่าคนที่มารีแต่งงานด้วยก็คือจอมพลนี่เอง“ใช่ เลขาฯ พี่บอกเมื่อกี้” ลูกคลื่นตอบฉลาม“ก็ว่ากันไปตามสเตป ไม่ได้สาปแช่งนะ แต่เรายืนอยู่บนโลกแห่งความจริงว่ามะเร็งระยะนี้มันรักษาไม่ได้” พยัคฆ์พูดเสียงเรียบ ในหัวเขามีแผนรอไว้แล้ว“นายจะทำยังไง ถ้ามารีเลิกกับจอมพล แล้วกลับมาวุ่นวายกับนาย” ลูกคลื่นถามอย่างเป็นห่วง พยัคฆ์เคยคาดการณ์ประเด็นนี้ให้เขาฟังแล้ว“ก็รออยู่ ฉันเตรียมรับมือไว้แล้ว แต่ต้องคุยกับเมย์ให้เข้าใจ จะได้ไม่เข้าใจผิด เลี้ยงลูกก็เหนื่อยพออยู่แล้ว ไม่อยากให้เขามาเหนื่อยใจอีก”“เหนือสิ่งอื่นใดคือ เดี๋ยวพ่อตาไม่ให้ผ่านใช่ไหม” ลูกค