บททั้งหมดของ ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: บทที่ 11 - บทที่ 20

“เอ่อ ว่าแต่ส้มสองกลีบนั้นมันต้องดีมากเลยใช่ไหมครับ บอสเลยคัดส้มที่อื่นทิ้ง” โดมยังไม่หายสงสัย“เปรี้ยวนำ หวานตาม ชุ่มฉ่ำน้ำเยอะ ละลายในปาก แซ่บติดลิ้น อร่อยติดใจ ได้กินแล้วส้มที่อื่นเหม็นเขียวไปเลย” พยัคฆ์ร่ายสรรพคุณส้มส่วนตัวของเขา“ดีแบบนี้ บอสคิดว่าส้มของบอสยังอยู่ดีใช่ไหมครับ” ยุทธพลยิงคำถาม“ฉันทำตำหนิไว้แล้ว” พยัคฆ์ไม่ขยายความว่าเขาดูออกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ง่าย แต่ที่ยากก็คือหายไปไหน!!! “เอ่อ แล้วเรื่องฟาร์มวัวล่ะครับ” ยุทธพลถามต่อ“มีปัญหาอะไรเหรอ”“ปะ เปล่าครับ ผมสงสัยว่านมจากแหล่งเดิมก็เพียงพอแล้วนะครับ หรือว่าบอสจะเพิ่มไลน์ผลิต” ยุทธพลถามในสิ่งที่สงสัยอย่างตรงไปตรงมา หกเดือนมานี้บริษัทรับนมมาแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ เพื่อช่วยเหลือเกษตรกรฟาร์มโคนมที่ราคานมตกต่ำ ผลตอบรับยังไม่ชัดเจนเนื่องจากยังอยู่ในช่วงทดลอง“ตะกี้คุณพจน์บอกว่าที่ปากช่องมีฟาร์มวัวนมหลายแห่งไปไม่ไหว จะขายวัวออกก็ขาดทุน แต่เดิมเวลาเดือดร้อน ตัดใจขายวัวออก ยังได้ตัวละห้าหมื่น แต่ตอนนี้ราคาตกเหลือสามหมื่น ครั้นจะทำต่อก็ไม่มีค่าเลี้ยงดู อย่างว่านะ วัวนมค่าอาหารมันแพงกว่าวัวเนื้อเยอะ พวกเกษตรกรที่มีที่ดินทำกินเยอ

“หย่อยออก แม่บอกมีปาโยด หม่ำแล้วตัวฉูง” ยกแขนขึ้นสุดตัวประกอบคำว่าสูง“พามฉูงไม่ได้ทำให้ฉยาด” พลอยใส่ยื่นหน้าไปสอนน้องจ๋อยๆ แล้วหันกลับมาทางกรรมการที่ห้ามไม่ถูก ได้แต่หัวเราะกับการถกเถียงของฝาแฝด “ป๋า พามฉวยทำให้ฉลาดเนอะ แต่พามฉูงไม่มีปาโยด”“ฮ่าๆๆๆ เหรอ กินโจ๊กหมดสองชามทำให้สวยและฉลาดกว่าน้องเหรอ” ภูผาเลิกคิ้วถามพลอยใส“พามฉูงทำให้ฉวย” แพรสวยทำหน้าจริงจังบอกภูผา ไม่มีทางยอมพี่สาวแน่นอน“อ๋อ พอสูงแล้วก็จะสวย สวยเสร็จแล้วก็จะฉลาดใช่ไหมคะ” ภูผาลำดับขั้นตอนให้เด็กน้อย บอกตรงๆ ว่าตอนนี้ตัวเองก็ปวดหัวกับตรรกะของเด็กๆ“ช่ายจ้ะ” แพรสวยพยักหน้าดีใจที่มีคนเข้าใจตนเอง“โน่น ตาเรียก แววมณีจะออกลูกแล้วมั้ง” ภูผาคาดเดา“พี่พอไปด้วย” พลอยใสวิ่งนำหน้าไปก่อนอย่างตื่นเต้น“น้องแพด้วย” แฝดน้องวิ่งตาม คราวนี้ละเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย“อ้าว ทิ้งกันแบบนี้มันไม่เรียกว่าไปด้วยนะ” ภูผาลุกขึ้นมายืนงง สองพี่น้องวิ่งกระดุ๊กๆ ไปที่คอกวัวแล้ว บอกว่าจะไปด้วย แต่ไหงไปก่อนซะงั้น เขาส่ายหัวให้กับความสับสนต่างๆ ที่เกิดขึ้น“น้องแพร พี่พลอย ออกมาข้างนอก” ปานดวงใจหยุดหน้าคอก เอามือกุมท้องหอบแฮ่กๆ“ไม่เป็นไรหรอกเมย์” ภู

“เดี๋ยวสิเมย์” เอ่ยเสียงดังขึ้นเพื่อรั้งสามแม่ลูกที่กำลังเริ่มออกเดิน ยิ้มตาหวานเมื่อปานดวงใจส่งสายตาคำถามท่ามกลางเสียงวัวในคอกอีกด้านที่ร้องมอๆ ดังระงม “เมย์กางเต็นท์เป็นไหม ถ้าไม่เป็นเดี๋ยวทำคลอดวัวเสร็จแล้วพี่เดินไปช่วยที่บ้าน”“สบายอยู่แล้ว นี่เมย์นะ ถ้าเลี้ยงเจ้าแฝดจนโตขึ้นมาได้ ไม่มีอะไรที่เมย์ทำไม่ได้แล้วละ ไปก่อนนะ” เธอต้องพูดเสียงดังเช่นกัน “เมย์” เขารั้งเธอไว้อีกรอบ อยากจะชวนเธอไปนั่งชิลๆ ที่บาร์ของเพื่อนในตัวเมือง“คะ?”สุเมธยืนยิ้มกรุ้มกริ่ม พึมพำเบาๆ คนเดียว “จีบยังไงให้วัวอิจฉา” “แม่แม ไปหยือยัง” พลอยใสแหงนหน้ามองแม่ หน้านิ่วคิ้วขมวด“นั่นสิ ยุงกัก” แพรสวยส่ายคอไปมาไล่ยุงที่ไม่มีอยู่จริง เร่งเร้าแบบที่ตาอ้างเมื่อกี้เพื่อไล่เด็กๆ กลับบ้าน เด็กน้อยอยากกลับบ้านไปแปะสติกเกอร์ใจจะขาด หมายใจไว้แล้วว่าบันไดทุกขึ้นจะต้องมีคิตตี้“มีอะไรคะพี่ผา เมย์มีงานที่ต้องทำเยอะ” ปานดวงใจถามซ้ำ หรี่ตามองทั้งพ่อแต่ภูผาอย่างรู้เท่าทัน“พี่พอก็งานเยอะ” พลอยใสย้ำบ้าง“น้องแพด้วย” “เอ่อ เดี๋ยวเสร็จธุระที่นี่แล้ว พี่จะพาอาเมธไปกินอาหารที่บ้านพี่ เมย์ไปด้วยกันไหม แม่พี่เขาคิดถึงเด็กๆ” ภูผาจับน

“พี่เมธ ฉันตั้งไว้ไร่ละเก้าแสน ผมลดให้ไปตั้งสามแสน ตอนนี้เหลือหกแสนแล้ว ฉันมีหนี้สินรุงรัง ใช้หนี้แล้วก็เหลือไม่เยอะ นี่ฉันแถมวัวตั้งเกือบร้อยตัว บ้านที่เพิ่งปลูกอีกหลังนึงด้วยนะ” เนิ่นพูดเป็นครั้งที่ร้อยเห็นจะได้ นี่ไม่ใช่การเจรจาวันแรก สุเมธตะล่อมเขามาหลายเดือนแล้ว และเนิ่นก็ยอมทั้งลดทั้งแถม แต่สุเมธก็ยังไม่พอใจ ต่อรองเรื่อยมาเพราะเห็นว่าไม่มีใครมีกำลังทรัพย์มาสอยไป สักวันเนิ่นก็ต้องตัดใจขายในราคาที่เขาอยากได้“วัวที่แถมมา มันวัวเด็ก ต้องเลี้ยงอีกนานกว่าจะให้นม ตัวผู้ก็เยอะ ค่าเลี้ยงดูบานเลย” สุเมธพูดถึงแต่ข้อเสีย“เฮ้อ นะพี่ ฉันไม่ไหว หกแสนน่ะดีแล้วยี่สิบไร่ก็สิบสองล้านเอง ซื้อที่ของเจ๊อ้วนอีกแปลงขนหน้าแข้งพี่ก็ยังไม่ร่วง” เนิ่นอ้อนวอนพร้อมกับอวยความร่ำรวยของเพื่อนบ้านไปด้วย“วุ้ย พอเพอที่ไหนกัน เนี่ยถ้าเนิ่นลดให้เหลือสักไร่ละห้าแสน ฉันก็จะพอมีเงินไปซื้อที่เจ๊อ้วน เจ๊แกเป็นหนี้เนิ่นอยู่สามล้านไม่ใช่เหรอ ฉันจะหักหนี้มาจ่ายให้เนิ่นเลย ไม่ให้ผ่านมือนังเจ๊หรอก คนเหนียวหนี้พรรค์นั้น มีแต่เชิดเงินหนี” สุเมธหัวหมอ ส่วนเนิ่นเริ่มคิดตาม “สวัสดีครับพี่เนิ่น” เจริญยกมือไหว้นำมาก่อน พยัคฆ์ไห

“เขียนหนังสือได้แล้วเหรอ” หนุ่มคนนั้นถามอย่างเอ็นดู“ได้ชี่ อีกฉองวันเข้าโยงเยียนแล้ว แล้วคุณพี่ยับไยจ๊ะ” คำว่าสองวันคือทุกคำตอบเวลาผู้ใหญ่ถาม ไม่ว่าจะคำถามอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับระยะเวลา “ข้าวผัดปลากระป๋องไข่ดาวหนึ่ง ราดหน้าหมูเส้นใหญ่พิเศษหนึ่ง”“ป๋อดาววว ยาดหน้าหมูพี่เฉด ชักคู่จ้ะ” พลอยใสเอียงคอไปมาในขณะที่มือตวัดสีเมจิกลงไปไม่ยั้งบนกระดาษ ท่าทางนี้ได้มาจากลูกจ้างของร้านนี้นั่นแหละ“เดี๋ยวๆ หนู ลุงว่าอ่านไม่รู้เรื่องนะ” ชายหนุ่มอายุเยอะกว่าอีกคนทักท้วงไว้“ยู้” รับรองแล้ววิ่งไปหาพรพิมล เจ้าของร้าน ซึ่งเป็นมารดาของภูผาวันนี้สัตวแพทย์หนุ่มได้เล่นกับเด็กๆ แค่แป๊บเดียวก็ต้องไปทำงาน ปล่อยให้เชาว์ บิดาของเขาต้อนรับสุเมธด้วยการร่ำสุราเบาๆ ตั้งแต่มาถึง ระหว่างคอยปานดวงใจซึ่งไปประชุมที่บริษัทนมข้างๆ“ลูกค้าสั่งอะไรคะ” พรพิมลรับกระดาษจดออร์เดอร์จากพลอยใส“ป๋อดาว ยาดหน้าหมูพี่เฉด”“ราดหน้าหมูพิเศษ กับอะไรนะ” หญิงสูงวัยพยายามเดาคำตอบ“ป๋อดาว”“อีกครั้งซิ ยายได้ยินไม่ชัด” พรพิมลเอียงตัวลงมา“ป๋อดาว”“อ๋อ ข้าวเปล่าไข่ดาว”“จ้ะ” พลอยใสพยักหน้าเสร็จก็ขมีขมันเหมือนคนมีงานสุมเต็มหัว เดินไปจดออร์เดอร