Semua Bab ด้วยรักมหาศาลจากท่านประธาน: Bab 51 - Bab 60

“ทริเปิ้ลช็อกโกแลตชีสเค้ก”เอเดรียนทวนชื่อเบเกอรี่ที่เลขาฯ บอก พลางละเลียดเค้กชุ่มฉ่ำช็อกโกแลต หวานมันด้วยชีสเค้ก ควบคู่กับกาแฟเกสรดอกมะพร้าวเขาบินมาถึงไทยเมื่อเช้า เห็นลูกสาววิ่งเล่นกับเจสซี่ เห็นเพชรพลอยเดินเข้าเดินออกหลายครั้ง เธอไม่ต้องไปเรียนทำขนมแล้ว ทำให้เขามีเวลามองเธอทั้งวัน ช่วงบ่ายเขาให้เลขาฯ จ้างนักศึกษาแถวนั้นที่เพิ่งกลับจากเรียนเดินไปซื้อขนมและเครื่องดื่มที่ร้านของเธอให้“เป็นเค้กตัวใหม่ที่ร้านคอนช์เพิร์ลเพิ่งนำมาวางค่ะ เห็นว่าเป็นหนึ่งในเค้กที่ไปเรียนมาเมื่อสองเดือนที่แล้ว”“แทม คุณช่วยให้นักศึกษาคนนั้นโทร.ไปสั่งเค้กแบบนี้มาหกสิบเก้าปอนด์ โอนเงินไปให้ด้วย ผมต้องการพรุ่งนี้”“คุณผู้หญิงจะทำทันเหรอคะ ห้าปอนด์ยังเป็นไปไม่ได้เลย”เลขาฯ ท้วง ตั้งแต่รู้ถึงสถานะของเจ้าของร้านกาแฟกับท่านประธาน พนักงานของโรงแรมต่างก็เรียกเธอว่า ‘คุณผู้หญิง’ และเรียกน้องไข่มุกว่า ‘คุณหนู’ ทั้งต่อหน้าและลับหลังอย่างให้ความเคารพ“แค่ทำตามคำสั่งผมมันยากใช่ไหม” เขามองเลขาฯ ด้วยหางตา กระแทกช้อนลงบนจานใส่ขนม“ค่ะๆ ขอประทานโทษค่ะ ดิฉันจะโทร.หานักศึกษาคนนั้นเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”“ต่อไปเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับค

เพชรพลอยถึงกับหลุดหัวเราะ เธอดึงเขาลงมาแล้วป้องปากกระซิบบ้าง “เขาครอบฟัน ฟันมันกร่อนจนเนื้อฟันเหลือน้อย ก็ต้องหล่อวัสดุไปครอบ ทองจะมีอัตราการสึกที่ใกล้เคียงกับฟัน แต่ถ้าเป็นวัสดุอื่นที่อัตราสึกกร่อนน้อยกว่าฟัน เนื้อฟันจริงๆ จะสึกเร็วมาก”“เด่นดีนะครับ ยิ้มทีวิบวับมีเสน่ห์” เอเดรียนเอ่ย ถ้าเขาเห็นก่อนหน้านี้เขาจะทำให้โดมินิคสักสองซี่เอเดรียนหันไปรับกับข้าวที่แม่ค้ายื่นถุงให้ จากนั้นเดินมาอีกไม่ไกลก็เห็นลูกสาวเล่นอยู่ในสนามหญ้ากับเจสซี่และหวานเจสซี่ตาไวหันมาเห็นก่อนก็ก้มกระซิบที่หูเด็กน้อย น้องไข่มุกหันมามอง เป็นพ่อตัวเป็นๆ ที่ไม่ใช่พ่อในโทรศัพท์ก็ดีใจสุดขีด วิ่งร้องกรี๊ดๆ ด้วยความดีใจ แต่รองเท้าที่ใส่อยู่เป็นส้นสูงของเจสซี่ แถมใส่สลับข้างซ้ายขวาป้าบ!วิ่งได้แค่สามก้าวก็สะดุดล้มหน้าคะมำลงไปกับสนามหญ้า น้องไข่มุกคว่ำหน้าอยู่กับพื้น เจสซี่กับหวานอ้าปากค้างด้วยความตกใจ น้องไข่มุกเงยหน้าขึ้นมาหน้าตาเหยเก เพชรพลอยดึงแขนเอเดรียนที่ตั้งท่าจะวิ่งไปหาลูก ชายหนุ่มมุ่นคิ้วหันมามองเธอ สายตาเต็มไปด้วยคำถาม“ล้มไม่แรง ลูกคุณสายสตรอง”“แต่ลูกดีใจที่เห็นพ่อนะ เราไม่ได้กอดกันตั้งสองเดือน” เอเดรียนค้า

บอมรับคำ หายออกไปแค่สองนาทีก็กลับเข้ามาพร้อมกับลูกหนี้คนสำคัญ การ์ดที่อยู่ในห้องของเสี่ยเข้ามาประกบตัวปรางค์ทิพย์ไว้ทันที“ทำไมเสี่ยต้องให้คนของเสี่ยควบคุมตัวฉันแบบนี้ เดี๋ยวลูกฉันก็เอาเงินมาให้” ปรางค์ทิพย์ถามอย่างไม่พอใจ“เพราะฉันไม่ได้ต้องการแค่เงินไง แต่คราวนี้ฉันต้องการตัวลูกสาวเธอด้วย”“เสี่ยขี้โกง ลูกฉันลำบากลำบนหาเงินมาให้ มันก็ควรจะจบสิ” ปรางค์ทิพย์ต่อว่าเสียงดัง“ฉันรู้แล้วว่า ต่อให้เธอเป็นหนี้ฉันสิบล้านร้อยล้าน ฉันก็ไม่มีวันได้แอ้มลูกสาวเธอ”“หมายความว่าไง”“เธอคิดว่าสามล้าน แม่ค้าขายกาแฟต๊อกต๋อยจะหาได้ภายในสองเดือนเรอะ ไม่มีทาง ถ้าไม่ขายตัวให้มหาเศรษฐี” เสี่ยบุญตาพูดอย่างดูถูก“ไม่จริง เอาอะไรมาพูด” ปรางค์ทิพย์ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าลูกสาวจะทำแบบนั้น เธอรู้จักลูกของตัวเองดี “ก็ไอ้เจ้าของโรงแรมใหญ่ที่เพิ่งเปิดตัวริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เป็นข่าวดังไปทั่วโลกนั่นไงผัวของลูกเธอ แต่อย่าเพิ่งตีปีกไป เพราะไอ้หมอนั่นมันดันมาขัดแข้งขัดขาหุ้นส่วนของฉัน หนทางของน้องเพชรเลยไม่รุ่ง” เสียงหัวเราะสะใจดังลั่นห้องปรางค์ทิพย์ช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน พูดไม่ออก เธอรู้ว่าลูกสาวมีลูกแล้ว แต่ไม่คิดว่

“กินนมก่อนไหม” เธอหยิบนมขวดที่ชงไว้ให้ลูก“ม่าย ป้อก๋าจาป้อนข้าวนั่งเยือ” แล้วน้องไข่มุกก็ลุกขึ้น วิ่งไปที่ผนังกระจกอีกครั้ง เด็กน้อยนั่งลงกับพื้นที่ตนเองขนตุ๊กตา และของเล่นสารพัดไปนั่งเล่นตรงนั้นพลางดูเรือด่วนและเรืออื่นๆ แล่นไปมา มันเป็นภาพที่แกเห็นทุกวัน แต่วันนี้จะเป็นวันแรกในชีวิตที่ได้นั่งเรือประตูห้องเพนต์เฮาส์ถูกเปิดเข้ามา เพชรพลอยรีบลุกขึ้นยืนด้วยความหวัง เธอมองไปด้านหลังณวัฒน์ แต่ก็ไม่เห็นเอเดรียนเดินตามมา“คุณทะเลล่ะ ยังไม่มาอีกเหรอ เขาเป็นอะไรหรือเปล่า มีใครอยู่กับเขาบ้าง” เธอยิงคำถามเป็นชุด กังวลว่าเสียงปืนที่ดังขึ้นตามที่ข่าวรายงาน มันจะไปฝังอยู่ในร่างเขาไหม แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถามณวัฒน์ตรงๆ ยอมรับว่ากลัวคำตอบหลังจากการ์ดของเอเดรียนชิงตัวเธอมาจากกลุ่มนักเลงที่มาฉุดเธอขึ้นรถตู้ พวกเขาก็พาเธอมาส่งที่นี่ ไม่ถึงสิบนาทีณวัฒน์ก็ตามมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ และให้การ์ดอารักขาระหว่างที่ให้เจสซี่กับเจมส์พาน้องไข่มุกมาอยู่กับเพชรพลอย หญิงสาวปะติดปะต่อได้ว่าเอเดรียนต้องเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับเรื่องของเธอแน่นอนแม้ณวัฒน์จะไม่ให้ความกระจ่างเท่าใดนัก แต่ก่อนหน้านี้สองชั่วโมงหยกได้โทร.มาเล่าทุกอ

“คุณฉลองให้กับการนำเรือของโรงแรมมาล่องแม่น้ำเจ้าพระยาครั้งแรกหรือคะ” ก็ไม่มีวาระไหนแล้วนี่นาที่เหมาะกับการเฉลิมฉลองของเขาในตอนนี้“ผมบอกผู้ว่าการรัฐไว้ว่า จะถือโอกาสจุดพลุฉลองความสำเร็จของผมในงานของท่าน แต่เวลาในไทยเร็วกว่าที่ลาสเวกัส ตอนนี้ที่โน่นเพิ่งเจ็ดโมงเช้า แต่ถ้าจะรอจุดพร้อมกัน เราก็ต้องจุดตอนกลางวัน ผมก็เลยเลือกที่จะจุดก่อน”“ความสำเร็จอะไรคะ”“เรื่องของคุณ เรื่องของผม” เอเดรียนยกมือขึ้นดีดนิ้ว พนักงานที่ยืนรอรับคำสั่งเห็นสัญญาณก็เดินเข้ามาพร้อมกุหลาบช่อโต“แต่ไม่ใช่เรื่องของเรา” เพชรพลอยพูดดักคอเมื่อเห็นช่อดอกไม้“ป้อก๋า ฉวยจัง” น้องไข่มุกหันมาเห็นพอดีก็ลุกขึ้นมาเกาะขาพ่อ “เดาะม้ายเหยอ”“ครับ พ่อเอามาให้แม่” เอเดรียนลูบหัวลูกสาวเบาๆ หวังให้ลูกช่วยเป็นสื่อกลาง“มุหยักด้าย แม่ก๋า มุหยักด้าย ฮ้ายมุ มุเอา” เด็กน้อยมองหน้าพ่อ ทำหน้าออดอ้อน จากนั้นก็หันไปหันมาระหว่างเก้าอี้ของพ่อกับแม่ แล้วก็ชะโงกมองดอกไม้พร้อมกับดม “หอมจัง ฉวย”“อันนี้ให้แม่ก่อน แล้วพ่อซื้อให้น้องมุกใหม่นะครับ”น้องไข่มุกเงยหน้ามองพ่อ แล้วส่ายหัว “มุหยักได้อันนี้” เอามือแตะบนกลีบดอกกุหลาบ เห็นพ่อยังใจแข็งก็ลงไปนั