Semua Bab พระสวามีผู้นี้ข้าไม่อยากได้แล้ว: Bab 71 - Bab 80

"พี่สาว... ท่านต้องนอนพักเยอะ ๆ ดื่มยาที่ท่านลุงบอกนะเจ้าคะ ท่านและน้องน้อยในท้องจะได้แข็งแรงและมาวิ่งเล่นกับอิงเอ๋อร์ได้""เข้าใจแล้ว พี่สาวจะทำตามที่เจ้าบอกทุกอย่างเลย""เย้ ๆ พี่สาวต้องมาเล่นกับอิงเอ๋อร์เร็ว ๆ นะเจ้าคะ "เด็กน้อยยิ้มแก้มปริก่อนจะช่วยห่มผ้าให้กับโจวไป๋จวี๋อย่างเอาใจใส่ นางรู้ว่าพี่สาวจะต้องนอนพักผ่อนเยอะ ๆ นางจึงได้วิ่งออกไปจากห้อง ก่อนไปยังหันมาโบกมือยิ้มกว้างให้กับพี่สาวคนงามด้วยโจวไป๋จวี๋ที่ได้อยู่คนเดียวค่อย ๆ ลูบหน้าท้องของตนก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน ใบหน้างามฉายชัดถึงความยินดีกับการตั้งครรภ์นี้"ลูกแม่... แม่จะไม่ยอมให้เจ้าตกอยู่ในอันตรายเป็นอันขาด แม่ขอให้สัญญาว่าจะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต ช่างโชคดีนักที่ได้ออกมาตอนนี้"โจวไป๋จวี๋คิดว่าสวรรค์คงเข้าข้างตนเป็นแน่ ทำให้นางรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ในตอนที่หนีออกมาเช่นนี้ หากนางยังคงอยู่ในตำหนักบูรพาก็ไม่รู้ว่าจะรักษาครรภ์นี้ได้หรือไม่ใบหน้างามยิ้มให้กับตนเองก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ตอนนี้เรื่องที่ต้องเป็นกังวลคือสุขภาพของนางกับเจ้าก้อนแป้งในท้อง...จวนตระกูลโจว"นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วนะ ยังไม่ได้ข่าวคราวของ

"คือว่า... กระหม่อมคิดว่าจวี๋เอ๋อร์ยังไม่ตายพ่ะย่ะค่ะ"หรงป๋อเหวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ "อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไรต่อไปเล่า"หรงป๋อไฉ่มึนงงก่อนจะเห็นว่าเสด็จอากำลังมองมาทางเขาพร้อมกับยกยิ้มบาง ๆ นี่หมายความว่าเสด็จอากับเสด็จพ่อทราบเรื่องนี้แล้ว แต่ไม่มีใครคิดจะบอกเขาเลยสักคนเดียว!"นี่เสด็จพ่อทราบแล้วอย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ"เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวโง่งมได้มากเท่านี้มาก่อนเลย"อืม... เสด็จแม่ของเจ้าก็รู้เรื่องนี้แล้วเช่นกัน แต่รู้เมื่อไม่นานมานี้หรอก เป็นโจวฮูหยินที่เข้าวังมากราบทูลเรื่องนี้ด้วยตนเอง และนี่คือหนังสือหย่าที่โจวไป๋จวี๋ลงนามเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็แค่ให้เจ้าลงนามอีกคน นับแต่นี้เจ้ากับนางก็จะไม่ใช่สามีภรรยากันอีกต่อไป!"หรงป๋อไฉ่รับหนังสือหย่ามาถือเอาไว้อย่างไร้สติ เขารู้สึกเหมือนกับถูกฟ้าผ่าลงมากลางศีรษะ ใจของหรงป๋อไฉ่ชาวาบ หูทั้งสองพลันอื้ออึงไม่ได้ยินเสียงใดเลย ก่อนที่น้ำตาของเขาจะค่อย ๆ ไหลรินลงมาด้วยความเศร้าเสียใจ นี่เขาทำให้นางปวดใจจนนางไม่อยากจะเป็นภรรยาของเขาแล้วหรือ"เสียใจหรือ ถ้าเสียใจก็หานางให้เจอแล้วไปง้อนางเสีย น้ำตามิอาจช่วยเจ้าแก้ปัญ

"ได้! ข้าจะรอเอาคืนนังแพศยานี่ทีหลัง"เสิ่นเยว่สือกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น ที่แท้ก็เป็นนังสารพิษนี่ที่ทำร้ายนางลับหลัง!"หม่อมฉันไม่รู้ว่าองค์รัชทายาททรงหมายถึงเรื่องอะไรเพคะ" ริมฝีเล็กเม้มแน่น หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความกังวลใจ"อ่า... เจ้าไม่รู้ แต่สาวใช้ที่ชื่อว่าอาฟางคงจะรู้สินะ เพราะนางเป็นคนสั่งให้อาหร่วนไปซื้อยากำหนัดมาจากหอเฟิ่งเฟิ่ง และยังเป็นคนสั่งให้อาหร่วนใส่ความหลิวจิ้งถงเรื่องผ้าไหมด้วยใช่หรือไม่"หลิวจิ้งถงนั่งอยู่มุมห้องโดยมีจูติงคอยยืนประกบไม่ห่าง นางกำหมัดแน่นเมื่อคิดถึงการตายของอาหร่วน ดวงตาทั้งสองแดงก่ำเมื่อหันไปมองคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทุกอย่างด้วยความแค้นเคืองใจอาฟางที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเจ้านายสาวตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว นางลอบมองเสี้ยวหน้าของเฉินมู่อิ๋งด้วยความหวาดหวั่น"หากไม่มีหลักฐาน องค์รัชทายาทจะมากล่าวหาหม่อมฉันเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ" เฉินมู่อิ๋งยังคงยืนกรานความบริสุทธิ์ของตน"อ่า... ใช่ ต้องมีหลักฐานสินะ รวมถึงหลักฐานที่เจ้าเป็นผู้ลอบสังหารพระชายาของข้าและสวีมามาด้วย!!""ใส่ร้ายหม่อมฉันเกินไปแล้วนะเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีที่อยู่ในห้องหอ จะกล

"หม่อมฉันยอมรับผิดแล้ว ฮึก ๆ หม่อมฉันยอมแล้วเพคะ หม่อมฉันจะสารภาพออกมาหมดเลย ขอเพียงปล่อยตระกูลเฉินของหม่อมฉันไปเถิดเพคะ ฮือ ๆ หม่อมฉันก็แค่อยากให้ตระกูลเฉินเรืองอำนาจไม่ต้องถูกกดขี่ข่มเหงเท่านั้นเอง หาได้ต้องการก่อกบฏไม่ ขอองค์รัชทายาทโปรดไว้ชีวิตคนในตระกูลเฉินด้วยเพคะ หม่อมฉันขอร้อง ฮึก ๆ ฮือ ๆ"เฉินมู่อิ๋งร่ำไห้ปานจะขาดใจตาย นางโขกศีรษะจนเลือดอาบหน้าเพราะไม่ต้องการให้เรื่องนี้ต้องเกี่ยวพันไปถึงครอบครัว เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นฝีมือของนางแต่เพียงผู้เดียว ครอบครัวของนางหารู้เรื่องนี้ไม่!"งั้นหรือ... เช่นนั้นเจ้าก็สารภาพมาให้หมดว่าเจ้าทำสิ่งใดลงไปบ้าง แล้วข้าจะพิจารณาละเว้นโทษตายให้ตระกูลเฉินของเจ้า"เฉินมู่อิ๋งยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ก่อนที่นางจะรับสารภาพทั้งหมด เดิมทีนางก็เป็นแค่คุณหนูจากตระกูลเล็ก ๆ ที่ไร้อำนาจ ที่ผ่านมานางถูกดูหมิ่นดูแคลนมาโดยตลอด แต่นางก็พยายามอดทนเรื่อยมา จนกระทั่งนางได้แต่งเข้าตำหนักบูรพาจึงทำให้ผู้คนเริ่มเข้าหาตระกูลเฉินของนางมากขึ้น มีตระกูลไม่น้อยที่ส่งของขวัญมาถึงจวนตระกูลเฉิน นั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้นางมองว่าหากมีอำนาจก็จะได้รับความเคารพยำเกรงจากผู้คน ดังนั้นนี่จ

"ถือว่าเรามีวาสนาต่อกัน เช่นนั้นท่านก็พักผ่อนให้มากเถิด ข้าขอตัวก่อน"จวงเหรินเดินออกไปจากห้องอีกคน เมื่อโจวไป๋จวี๋อยู่เพียงลำพังนางก็รีบเปิดจดหมายอ่านทันที เนื้อความในจดหมายทำให้นางเหยียดยิ้มออกมา ด้วยความสมเพชเวทนาต่อชะตาชีวิตของเฉินมู่อิ๋งและเสิ่นเยว่สือ สตรีทั้งสองต่างมีความละโมบโลภมากเกินไป ทำให้ชีวิตของพวกนางต้องเดินมาถึงจุดนี้โจวไป๋จวี๋เผาจดหมายฉบับนั้นทิ้งแล้วล้มตัวลงนอนดังเดิม เวลานี้มีเพียงเจ้าก้อนแป้งในท้องเท่านั้น ที่นางจะต้องให้ความสำคัญมาเป็นอันดับหนึ่ง!วันเวลาผ่านไปจนกระทั่งแคว้นฉินเข้าสู่ฤดูหนาว ท้องของโจวไป๋จวี๋ใหญ่ขึ้นจนนูนเด่นออกมาแล้ว นางลูบหน้าท้องของตนก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ที่ทำเอานางดีใจจนหัวใจเต้นแรง ดวงหน้างามเผยอรอยยิ้มด้วยความยินดีกับการดิ้นของทารกในครรภ์ เวลานี้ท้องของนางอายุครรภ์ได้ห้าเดือนแล้ว"อ๊ะ! ดิ้นอีกแล้วหรือเจ้าคะ วันนี้น้องน้อยดิ้นบ่อยจังเลยเจ้าค่ะ"อิงเอ๋อร์วางขนมลงบนโต๊ะด้านข้างเตียงแล้วเดินมานั่งข้างกายโจวไป๋จวี๋ นางเอื้อมมือไปสัมผัสท้องของพี่สาวเบา ๆ ก่อนจะรับรู้ได้ถึงแรงดิ้นจากในท้อง เด็กน้อยหัวเราะเสียงใสจนแก้มแดงปลั่ง"สง