All Chapters of พระสวามีผู้นี้ข้าไม่อยากได้แล้ว: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 20ท้าประลองน้องเขยโจวไป๋จวี๋อยู่ดูแลที่อำเภออีกหนึ่งเดือน ก่อนที่นางจะกลับเมืองหลวง ทว่าตอนนั้นได้เกิดเหตุน้ำหลากจนปิดกั้นเส้นทางกลับเมืองหลวง นางจึงต้องอยู่ที่อำเภอหัวต่อไป โดยที่หรงป๋อไฉ่ก็ยังติดงานทางด้านนู้น ทั้งสองสื่อสารกันผ่านจดหมายที่ส่งโดยนกพิราบ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งนางอยู่ที่นี่เกือบครึ่งปี และในที่สุดก็ได้เดินทางกลับเมืองหลวงเสียทีจวนชินอ๋องทันทีที่นางกลับมาถึงเมืองหลวงนั้น สถานที่แรกที่นางมาเยือนคือจวนชินอ๋อง บัดนี้เจียงเม่ยได้ให้กำเนิดทารกแฝดชายหญิงที่ตอนนี้เด็กทารกทั้งสองอายุได้ 5 เดือนแล้ว เนื้อตัวจ้ำม่ำขาวผ่องราวกับหิมะแรก "หน้าตาช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน เสียดายที่ข้าไม่ได้อยู่เคียงข้างเจ้าในวันที่ให้กำเนิดเจ้าก้อนแป้งทั้งสอง ว่าแต่เจ้าตั้งชื่อพวกเขาแล้วหรือยัง"โจวไป๋จวี๋ก้มมองเด็กน้อยที่นอนหลับในเปลด้วยรอยยิ้มกว้าง พวกเขาทั้งสองช่างมีใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงกับบิดาและมารดานัก ดวงตาที่หลับพริ้มโดยไร้ความกังวลใดช่างน่ามองเหลือเกิน โดยเฉพาะแก้มเนียนนุ่มที่ห้อยย้อยยิ่งน่าเอ็นดูที่สุด ปากเล็กสีแดงที่ชอบขมุบขมิบก็น่ารักยิ่งนัก ตอนนี้หัวใจของนางได้ถูก

บทที่ 21มิอาจสู้ได้โจวซูจิ้งที่กำลังกระหยิ่มยิ้มเมื่อเห็นหรงป๋อไฉ่เริ่มต้านแรงของเขาไม่ไหว ทว่าในช่วงที่เขานั้นประมาทก็ได้เผยจุดอ่อนของตนออกมา หรงป๋อไฉ่ที่เล็งจุดนี้พลิกดาบในมือเสียดแทงไปยังช่องโหว่นั้นทันทีเคร้ง!เขาใช้ร่างกายที่เหมือนจะเสียเปรียบนี้ให้เป็นจุดได้เปรียบ ร่างสูงทะยานข้ามหัวของโจวซูจิ้งพร้อมกับฟาดกระบี่ในมือจ่อไปที่ลำคอของโจวซูจิ้งอย่างรวดเร็ว โดยที่ร่างของเขายังลอยอยู่ในอากาศ กระบวนท่านี้มีชื่อเรียกว่าวิหคเหินทะลวงพิภพ เป็นกระบวนท่าที่ต้องใช้ร่างกายทุกส่วนพิชิตศัตรูในเสี้ยวลมหายใจทั้งที่ยังลอยอยู่ในอากาศ หากไม่มีร่างกายที่แข็งแรงและอ่อนนุ่มแล้ว ก็มิอาจใช้ท่านี้ได้อย่างคล่องแคล่ว"กระหม่อมแพ้แล้วพ่ะย่ะค่ะ" โจวซูจิ้งเอ่ยขึ้นด้วยความจำนน เขาแพ้ให้กับองค์รัชทายาทอย่างหมดรูปเลย ทว่าไม่ได้เสียใจแม้แต่น้อย กลับรู้สึกดีเสียอีกที่อย่างน้อยองค์รัชทายาทผู้นี้ก็เก่งกาจมากพอที่จะปกป้องน้องสาวของเขาได้"คุณชายใหญ่อ่อนข้อให้แล้ว" เขาเองก็รู้สึกสนุกกับการประลองครั้งนี้นัก ฝีมือของโจวซูจิ้งไม่ธรรมดาเลย เก่งกาจจนเขาต้องงัดกระบวนท่านี้ออกมาใช้ ทั้งที่คิดว่าจะใช้ในการประลองกับเสด็จอา

บทที่ 22เผ่าอู่เจียแม้จะจัดการเรื่องกบฏองค์ชายสามไปแล้ว ทว่าก็มีเรื่องของชนเผ่าอู่เจียที่กำลังก่อปัญหาอย่างหนัก กดดันจนแม่ทัพสวีต้องส่งม้าเร็วเพื่อขอกำลังเสริมจากเมืองหลวง บรรยากาศในท้องพระโรงวันนี้จึงเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เหล่าขุนนางต่างผลักภาระหน้าที่ให้กับอีกฝ่าย"กระหม่อมขออาสาออกไปรบเพื่อกำจัดเผ่าอู่เจียให้สิ้นซากเองพ่ะย่ะค่ะ" หรงป๋อไฉ่ก้าวขึ้นมาด้านหน้า"เจ้าแน่ใจหรือองค์รัชทายาท หัวหน้าเผ่าอู่เจียเจ้าเล่ห์นัก เจ้าจะรับมือไหวใช่หรือไม่" หรงป๋อเหวินตรัสถามบุตรชายเพื่อความแน่ใจ"แม้หัวหน้าเผ่าอู่เจียจะร้ายกาจเพียงใด ทว่าก็มิอาจเอาชนะกองทัพของกระหม่อมได้เป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ" หรงป๋อไฉ่เอ่ยด้วยความมั่นใจ หรงป๋อเหวินได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกว่าบุตรชายของพระองค์เติบโตขึ้นมากแล้ว หากองค์รัชทายาทสามารถปราบปรามชนเผ่าอู่เจียได้สำเร็จ เช่นนี้ตำแหน่งของเขาก็จะมั่นคงยิ่งขึ้นไปอีก ได้ใจชาวประชาอย่างล้นหลาม ดังนั้นแล้วตำแหน่งฮ่องเต้พระองค์ถัดไปก็จะราบรื่นไร้ความกังวล"ดี! อีกสามวันข้างหน้าจงออกเดินทางได้""รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ"วันออกเดินทางโจวไป๋จวี๋เข้ามาช่วยหรงป๋อไฉ่แต่งกายด้วยตนเอง แม้นางจะ

บทที่ 23ตัดขาดความเป็นสหายเคร้ง!"อึก"หรงป๋อไฉ่บดกรามแน่นเพื่อข่มกลั้นความเจ็บปวด มีดลับที่ปักตรงช่วงท้องของเขารู้สึกเจ็บแปลบยิ่งนัก ทว่ามีดใหญ่ที่เกือบจะบั่นคอเขาลงมานั้นกลับน่าหวาดหวั่นมากกว่า หัวหน้าเผ่าอู่เจียแสยะยิ้มเหี้ยมพร้อมกับเพิ่มแรงกดดาบลงไปมากขึ้น แต่หรงป๋อไฉ่ที่ยกดาบเข้ามาขวางเอาไว้ก็ไม่ยอมแพ้โดยง่าย"ยอมแพ้ซะเถอะ พวกเจ้าถูกคนของข้าล้อมเอาไว้หมดแล้ว""งั้นหรือ แต่ทำไมข้าถึงคิดว่าเป็นคนของเจ้าที่กำลังจะตายเพราะธนูไฟของพวกข้ากันเล่า"หรงป๋อไฉ่แสยะยิ้ม สายตาของเขาลอบมองไปทางด้านหลังก็เห็นว่าจูติงพร้อมด้วยพลธนูต่างระดมยิงลูกธนูไฟเข้าใส่ร่างของชาวเผ่าอู่เจียเป็นว่าเล่น พวกมันต่างเสียกระบวนการรบจนถอยร่นไปเกินครึ่ง พวกที่ยังสู้อยู่ก็มีเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น ยิ่งทหารของเขาที่ถูกฝึกมาอย่างดีเข้าห้ำหั่นอย่างไม่เกรงกลัวด้วยแล้ว เผ่าอู่เจียก็เหมือนกับหมูในอวยของพวกเขาเท่านั้นเอง"เช่นนั้นข้าจะบั่นคอเจ้าเดี๋ยวนี้เลย ดูสิว่าหากไร้แม่ทัพแล้วจะเป็นเช่นไร"หัวหน้าเผ่าอู่เจียกัดฟันแน่นแล้วโถมแรงลงมาทั้งหมด หรงป๋อไฉ่เห็นเช่นนั้นกลับแสยะยิ้มก่อนจะใช้แรงทั้งหมดดันดาบใหญ่แล้วพลิกตัวไปทาง

บทที่ 24โดนเกลียดเสียแล้วจวนชินอ๋องโจวไป๋จวี๋กำลังเล่นวิ่งไล่จับกับเจ้าก้อนแป้งน้อยทั้งสองที่เวลานี้วิ่งได้คล่องแล้ว ใบหน้างามหัวเราะร่าไปพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยทั้งสอง ร่างกลมป้อมวิ่งวนอยู่รอบตัวโจวไป๋จวี๋ไปมา พร้อมกับโบกมือเล็ก ๆ ให้โจวไป๋จวี๋มาไล่จับพวกเขา"แอ้ ๆ" หรงจินหยางโบกมือไปมาพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันสีขาวสะอาดตา 4 ซี่"อาหยางวิ่งเร็วนัก พี่สาววิ่งจนไล่ตามจับไม่ทันเสียแล้วสิ"โจวไป๋จวี๋แสร้งวิ่งช้า ๆ ใบหน้างามแม้จะมีเหงื่อเกาะพราว ทว่านางกลับยิ้มกว้างอย่างมีความสุข การได้มาเล่นกับเจ้าก้อนแป้งทั้งสองถือเป็นความสุขของนางเลย"แอ้ ๆ"หรงจินเยว่ที่ผมยาวจนมัดแกละได้สองข้างวิ่งเข้ามาหาโจวไป๋จวี๋ เด็กน้อยเข้ามาช่วยขวางเพื่อให้พี่ชายของตนได้วิ่งหนีโจวไป๋จวี๋ หญิงสาวที่เห็นเจ้าก้อนแป้งเจ้าเล่ห์ก็ยิ้มอย่างชอบใจ นางอุ้มหรงจินเยว่พร้อมกับวิ่งไล่จับหรงจินหยางไปด้วย และก่อนที่นางจะคว้าตัวเด็กน้อยได้ทัน กลับมีเงาร่างสูงที่เข้ามาอุ้มหรงจินหยางเอาไว้ใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมานานหลายเดือนส่งยิ้มให้กับนางด้วยความยินดี การที่เขาต้องอยู่แต่ในสนามรบนั้นมันช่างทรมานเหลือเกิน บัดนี