All Chapters of พระสวามีผู้นี้ข้าไม่อยากได้แล้ว: Chapter 31 - Chapter 40

สองสามีภรรยาตระกูลเหอขอตัวกลับไปก่อน ทำให้ตอนนี้มีเพียงหรงหมิงฮ่าว เจียงเม่ย หรงป๋อไฉ่ และโจวไป๋จวี๋ที่ยังร่ำสุรากันอยู่ แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพักเจียงเม่ยก็ขอตัวกลับไปนอนหรงหมิงฮ่าวที่ยังนั่งร่ำสุรากับหลานชายอดจะรู้สึกเป็นห่วงภรรยาไม่ได้ "เสด็จอาคงเป็นห่วงเสด็จอาหญิงมาก เช่นนั้นหลานขอตัวกลับเลยจะดีกว่า""งั้นก็ดี เช่นนั้นข้าไม่ขอส่งนะ"หรงหมิงฮ่าวที่รอฟังคำนั้นก็รีบลุกพรวดแล้วเดินตามเจียงเม่ยไปทันที หรงป๋อไฉ่มองตาค้างกับความรวดเร็วของเสด็จอาของตน"เฮ้อ... เราเองก็ควรกลับได้นะจวี๋เอ๋อร์""อ่า... เพคะ กลับบ้านกันนน"เมื่อหันไปมองโจวไป๋จวี๋ที่มีสภาพเมามายเขาก็ปวดหัวตุ๊บ ๆ เมื่อครู่นี้นางยังปกติอยู่เลย ทว่าตอนนี้กลับมีสภาพเมามายเสียแล้ว แต่เมื่อมองดูสุราสามไหที่โจวไป๋จวี๋ดื่มไปก็เข้าใจได้ นางดื่มราวกับดื่มน้ำเปล่าเช่นนี้จะเมาก็ไม่แปลกอะไร"เจ้าลุกไหวหรือไม่""ไหวเพคะ มะ หม่อมฉันเดินเองด้ายย..."โจวไป๋จวี๋ลุกขึ้นยืนแต่แล้วก็ตัวเองจนเกือบจะล้มหน้าคะมำ ยังดีที่หรงป๋อไฉ่ไหวตัวทันรีบดึงร่างของนางมากอดเอาไว้"ไหนว่าไหวอย่างไรเล่า แค่ยืนยังจะยืนไม่ไหวเลย"หรงป๋อไฉ่สอดแขนเข้าไปใต้ร่างของโจวไป๋จว

หรงป๋อไฉ่มองหน้าโจวไป๋จวี๋ด้วยความงุนงงกับคำพูดของนาง ก่อนที่ตัวเขาจะถูกนางจับพลิกให้นอนอยู่เบื้องล่าง ส่วนตัวนางได้ขึ้นคร่อมขึ้นมาทาบทับบนร่างของเขา ริมฝีปากเล็กโน้มลงไปบดจูบริมฝีปากของเขาอย่างเงอะงะ เพราะนี่คือครั้งแรกที่นางใจกล้าถึงเพียงนี้ ทว่าก่อนหน้านี้นางได้ไปปรึกษาเรื่องนี้กับเจียงเม่ย'ข้ามิอาจมอบความสุขให้กับองค์รัชทายาทได้ ข้าควรทำอย่างไรดีอาเม่ย''เจ้าบอกเหตุผลนั้นกับข้าได้หรือไม่''ร่างกายของข้ามีปัญหา''อืม... ในเมื่อเจ้ามอบความสุขนั้นให้กับองค์รัชทายาทไม่ได้ แต่เจ้าก็ยังสามารถใช้ปากช่วยให้เขาสุขสมได้นะอาจวี๋ สำหรับคู่สามีภรรยาแล้วไม่ควรเขินอายในเรื่องเช่นนี้ เจ้าชอบอย่างไร เขาชอบเช่นไรควรพูดคุยกันให้ชัดเจน เช่นนั้นแล้วพวกเจ้าทั้งสองก็จะได้มีความสุขอย่างสูงสุดอย่างไรเล่า''มันจะดีหรือ... มิใช่ว่าสตรีควรจะเหนียมอายในเรื่องเช่นนี้หรือ''หากชอบเหนียมอายจริงจะมีหญิงคณิกาหรือ บุรุษน่ะชอบความเร่าร้อนและตื่นเต้น ขอเพียงเจ้าเติมเต็มสิ่งนั้นให้กับเขาได้ เขาก็มิอาจหนีไปไหนรอดแล้วล่ะ'เจียงเม่ยอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ โจวไป๋จวี๋ได้ยินเช่นนั้นก็กลับมาคิด ก่อนจะเริ่มศึกษาตำราภาพวังวสันต์

"อื้อ... องค์รัชทายาท พอแล้วเพคะ"ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงก่ำ นางรีบลุกจากตักของเขา แต่กระนั้นก็ยังถูกร่างสูงลุกขึ้นพรวดแล้วจับนางเข้ามาสู่อ้อมกอด พร้อมกับประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง ดูดดึงเรียวลิ้นเล็กของนางมอบจุมพิตที่แสนเอาแต่ใจให้นางแทบหายใจไม่ทัน"อ่า... ข้าพอใจแล้ว เจ้าไปทำงานต่อเถอะ"เขาผละออกมาแล้วยืนอมยิ้มอย่างชอบใจ พร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากของตน สายตาคู่นี้มองสตรีตรงหน้าผู้เป็นภรรยาด้วยสายตากรุ้มกริ่ม"เข้าใจแล้วเพคะ หึ!"โจวไป๋จวี๋มองเขาด้วยความเข่นเขี้ยว ก่อนจะนึกอยากเอาคืนเข้าบ้าง นางเลยกระโจนเข้ามาจับตรงกึ่งกลางกายที่แข็งนูนภายใต้กางเกงของเขาเข้าเต็มมือ ใบหน้างามแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม"อ๊า..." เขาหลับตาลงด้วยความเคลิบเคลิ้มกับการจู่โจมของโจวไป๋จวี๋นางลูบคลึงท่อนเอ็นที่แข็งขืนสู้มือของตนอย่างระรัวเร็ว ยิ่งเห็นสีหน้าที่ทรมานด้วยความเสียวซ่านใบหน้างามก็แย้มยิ้มออกมา ก่อนที่นางจะหยุดชะงักแล้วรีบขยับตัวถอยห่างไปที่ประตู"หม่อมฉันยังมีงานอีกมาก ทูลลาเพคะ""จวี๋เอ๋อร์ นี่เจ้า..."หรงป๋อไฉ่ที่ถูกปล่อยทิ้งให้ค้างคาอยากจะร่ำไห้ เขามองเงาร่างที่เดินออกไปจากห้องด้วยสีหน้าคาดไม่ถึง นา

ที่ว่าการอำเภอหัวโจวไป๋จวี๋มาที่ถึงที่นี่ตั้งแต่เช้า ทั้งนางยังได้บอกแผนการที่ได้คิดเอาไว้กับชินอ๋องให้กับซือเหว่ยทราบ เขารับมาดูด้วยความสนใจ ก่อนจะเร่งดำเนินการตามนี้โดยสั่งงานผ่านทางผู้ช่วยและทหารประจำเมือง แล้วได้เชิญโจวไป๋จวี๋ไปเยือนผู้อพยพที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้ว อาหารที่นางนำมาได้ถูกมาทำเป็นอาหารเพื่อประทังความหิวของทุกคนแล้ว และในภายภาคหน้าก็จะถูกแก้ไขในระยะยาวได้"นอกจากความหิวแล้ว ยังมีเรื่องอื่นใดอีกหรือไม่""ทูลพระชายา ที่นี่ยังขาดแคลนเครื่องนุ่งห่มอยู่มากพ่ะย่ะค่ะ โดยเฉพาะผ้าห่มเพราะช่วงนี้อากาศค่อนข้างเย็น ส่วนคนที่ไม่สบายก็ได้ถูกแยกให้ไปอยู่ที่อื่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านหมอเองก็ได้ตรวจและจ่ายยาให้ตามอาการแล้ว โชคดีที่ไม่เกิดโรคระบาด""ถือว่าใต้เท้าซือจัดการได้ดีในระดับหนึ่งแล้ว เช่นนั้นวันนี้ข้าจะไปจัดการเรื่องเครื่องนุ่งห่มเอง ขอใต้เท้าซือช่วยจดรายการที่จำเป็นอื่น ๆ ส่งมาให้ข้าด้วย เงินที่องค์รัชทายาทมอบหมายให้ข้าจัดการบรรเทาทุกข์ให้กับทุกคนจะได้ใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด"น้ำเสียงที่นางพูดกับซือเหว่ยนั้นไม่ดังไม่เบาเกินไป ซึ่งมันดังพอที่จะทำให้ชาวบ้านและคนใกล้ชิดทราบเรื่องน

"จงจดจำใส่หัวกลวง ๆ ของเจ้าเอาไว้ซะ ข้าคือโจวไป๋จวี๋ผู้เป็นพระชายาขององค์รัชทายาท วันนี้เจ้าได้ทำเรื่องเลวระยำอันเป็นบ่อเกิดให้ขุนนางในราชสำนักต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง ตัวข้าผู้ได้รับป้ายอาญาสิทธิ์จากฝ่าบาทสามารถสั่งลงโทษขุนนางชั่วโดยไม่ต้องส่งเรื่องไปยังเมืองหลวงได้ จงดีใจเสียเถิดที่เป็นคนแรกที่ข้าจะสั่งลงโทษ!"ผลัวะ!โจวไป๋จวี๋ถีบจ้าวไป๋ให้ล้มไปกองกับพื้น ก่อนจะขว้างกระบี่อ่อนปักเข้าไปตรงกึ่งกลางกายซึ่งเป็นกล่องดวงใจของเขา"อ๊ากกก แท่งหยกของข้า อ๊ากกก!!"จ้าวไป๋ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจจะพรรณนาออกมาเป็นคำพูดได้ เขามองดูเลือดสีแดงเข้มที่ไหลทะลักออกจากกางเกงของตนด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวด้วยเกรงว่าตรงส่วนนั้นจะขาดสะบั้นลง ทว่าในตอนนั้นเองที่เหล่าองครักษ์ของตำหนักบูรพาได้บุกเข้ามา"นำตัวคนทั้งหมดไปขังในคุกรอฟังคำตัดสินจากข้า""พ่ะย่ะค่ะพระชายา"จ้าวไป๋ถูกลากตัวออกไปโดยแท่งหยกของเขายังไม่ได้ถูกตัดขาด ทว่าก็รุ่งริ่งเต็มทีคงกล่าวได้ว่าเขาได้สูญเสียความเป็นชายไปแล้ว เมื่อไม่มีคนชั่วอยู่ในห้องแห่งนี้ โจวไป๋จวี๋จึงได้มอบกระบี่อ่อนให้กับอาเมิ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาสตรีทั้