FAZER LOGINเกิดเป็นสตรีนั้นแสนจะลำบาก ต้องแต่งงานกับบุรุษที่ไม่มีวันรัก แม้จะรักเขามากเพียงใดก็เป็นเพียงรักข้างเดียว... แต่ในวันที่ข้าไม่ต้องการท่านแล้ว เหตุใดถึงเป็นท่านที่ตามตอแยข้าเล่า!
Ver mais「久遠さん!しっかり!」
ストレッチャーに載せられ、救急車へ運ばれる私は、腹部を襲う激しい痛みに、不安はますます募っていく。スマホの画面に付いた血の跡に構う余裕もなく、発信音を聞きながら、視界が少しずつ滲んでいく……足の間を伝わる生温い感覚、止めどなく流れているであろう体内から排出される血。それと対比して私の体温は下がって行く。救急車の中の医療スタッフの切迫した声が響く。
プツ……
電話が繋がった。
「……用件は?」
スマホから聞こえて来る冷たい声。夫の久遠湊の声だ。その声は落ち着き払っていて、私とは少しでも言葉を交わしたくないという感情がその声のトーンで読み取れる。
「湊……大変なの……私、血が、出て……赤ちゃんが……」
一瞬の静寂。答えが返って来ないその数秒は私にとって何よりも長く感じた。
「血……? 赤ちゃん?」
湊の声は“私が何を言っているのか全く分からない”といった雰囲気だ。そして大きな溜息が聞こえ、湊が冷たく言う。
「同じ手口を何度使うつもりだ?」
スマホの向こうからガヤガヤと声がしている。
「俺は忙しいんだ、君も知っているだろう? 君の芝居に付き合っている暇は無いんだよ」
私は涙を流しながら言う。
「違うの……本当に……!」
そこまで言って痛みが走る。言葉が切れてしまう。それでも伝えなくちゃいけないと思い、言う。
「今、救急車で……運んで貰ってて……」
その時だった。
「湊さん、誰と話してるの?」
スマホの向こうから女性の声がする。柔らかく甘えた口調、そしてその声の主を私は知っている。その声を聞いた瞬間、思わず息を呑み、心臓が強く跳ねる。
柔らかく甘えた口調、そしてその声……まさか、彼女……?
―——そんなはず、ない……
「くるみ……何でも無いんだ。大丈夫」
湊の言葉は重い一撃のように、私がずっと目を背けてきた予感を容赦なく裏づけた。
――くるみ……やはり、彼女だった。我が家の家政婦の娘の名前。
(湊は今、彼女と一緒に居る……どうして彼女と一緒に居るの?)
「ねぇ、湊さん、一緒に検査結果を聞きに行ってくれない?」
甘えるような声でそういう彼女に湊がふわっと笑うのがスマホ越しでも分かる。“何でも無いんだ”その一言を聞いただけでも分かる。私と話す時と彼女と話す時の声のトーンやその態度の違い。あんなに優しい声で話す湊は、私はもう何年も見ていない。
(でも、どうして……?湊は今……なぜ彼女と一緒にいるの?)
その疑問が、頭の中でグルグル回る。鼓動が激しくなり、息が苦しい。流産の危機に瀕しているから、鼓動が激しいのだと自分に言い聞かせる。私は震える体で息を吸い込み、血のついたスマホを握り締め、何度となく浮かんでは消える同じ質問を言葉にする。
「湊……何でくるみと……どうして……」
直後、スマホの向こうでアナウンスが流れる。
「愛沢くるみさん、妊婦検診でお待ちの愛沢さん、診察室三番へどうぞ~」
それが聞こえて来た次の瞬間にはプツッと通話が切れ、ツーツーツーと冷たい電子音が響いていた。
妊婦検診――
その言葉が私の心を引き裂く。
乾いた笑いが込み上げて来る。笑っている筈なのに涙が溢れて止まらない。もう手に力が入らなかった。手からスマホが滑り落ち、救急車の床にスマホが乾いた音を立てて、転がった。
(……そうだったのね)
両脚の間に温かい感触が伝わり、体内の血液は止めどなく流れ出す。それに反して私の体温は少しずつ下がっていく。
なんて、滑稽なんだろう。
私が流産の危機に瀕している時。
私の夫は他の女の妊婦検診に付き添っている。
しかもその女は、私の家の家政婦の娘だ。
「久遠さん、点滴をしますよ」
医療スタッフがそう言い、私の腕に針を刺す。痛い筈のその感覚を私はもう無くしていた。
乾いた笑いが込み上げる。すぐに痛みが走って笑っていられなくなる。手が冷たくなっていき、感覚が無くなっていく。医師である自分でもこの状態が良くない事は分かっている。
(きっと、もう、ダメ、なのよね……)
意識が朦朧とする中で、私はもう二度と目覚めたくない、と心から思った。
ตอนพิเศษ 4น้อยหน้าเสด็จอาไม่ได้"อื้ม... เสด็จพี่ อ๊ะ อ๊าาา"เสียงร้องครวญครางหวานดังลอดออกมาจากในรถม้าคันใหญ่ที่วิ่งไม่พัก จูติงผู้รับหน้าที่เป็นสารภีและอาเมิ่งที่อาสามารับใช้ต่างลอบมองหน้ากันนิ่ง ก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะหันหน้าไปมองทางข้างหน้า ทำราวกับไม่ได้ยินเสียงใดเลยระหว่างองค์รัชทายาทและพระชายา ด้วยการมาพักผ่อนครั้งนี้มีเดิมพันครั้งใหญ่ พระชายาจะต้องตั้งครรภ์!"อ่า... จวี๋เอ๋อร์ ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว ซี๊ดด แน่นไปหมดเลย อ๊า..."สะโพกสอบของหรงป๋อไฉ่โหมกระหน่ำเข้ามาในตัวโจวไป๋จวี๋ ตอกตรึงเข้าไปยังช่องทางคับแน่นของโจวไป๋จวี๋อย่างไม่ออมแรง ท่อนเอ็นร้อนแตะครูดไปยังผนังเนื้ออ่อนนุ่มด้านในอย่างหนักหน่วง ร่างของเขาร้อนฉ่าไปด้วยไฟราคะที่ลุกโชนดั่งเปลวเพลิง"อ๊ะ อ๊ะ อ๊าา มะ หม่อมฉันจะไม่ไหวแล้ว ขอแรงกว่านี้อีกเพคะ"ใบหน้างามแหงนหน้าร้องครางเสียงหวาน ร่างของนางสั่นคลอนไปตามการกระแทกกระทั้นเข้ามาของร่างสูง นางทั้งรู้สึกซาบซ่านและจุกเสียดตรงกึ่งกลางกายยิ่งนัก ไม่ว่าจะร่วมรักกับเขาสักกี่ครั้ง นางก็ไม่สามารถคุ้นชินได้เลย และเพราะเขาชอบพลิกแพลงท่วงท่าให้นางรู้สึกตื่นเต้นตลอดเวลา ดั่งเช่นครั้งนี้ที่
ตอนพิเศษ 3หรงอ้ายเหอน้อยหนึ่งปีผ่านไปแม้โจวไป๋จวี๋จะให้กำเนิดองค์ชายน้อยแล้ว ทว่าก็ยังมีเหล่าขุนนางที่ไม่พอใจที่องค์รัชทายาทไม่คิดจะรับสตรีอื่นเข้ามาในตำหนักบูรพาอยู่ดี แม้พระองค์จะอ้างเรื่องของอนุชายาทั้งสองไปแล้ว แต่พวกเขาก็หาได้ยอมแพ้ไม่ ยังคงคิดที่จะส่งบุตรสาวของตนเข้าตำหนักบูรพาให้ได้"จวี๋เอ๋อร์... ข้าคิดว่าเราหนีไปพักร้อนที่เมืองอื่นดีหรือไม่ หรือจะไปหาเสด็จอาที่แดนเหนือดี"หรงป๋อไฉ่เข้ามาออดอ้อนพระชายาด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ แม้เขาจะปฏิเสธเสียงแข็งแต่ขุนนางเฒ่าพวกนั้นก็หาได้ยอมแพ้ไม่"การหนีไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ดีนะเพคะ หม่อมฉันเองก็กำลังรอดูว่าเสด็จพี่จะทรงทำอย่างไรกับเรื่องนี้ เพราะตอนนี้หม่อมฉันเองก็เริ่มเบื่อหน่ายที่จะคุยเรื่องนี้กับเหล่าแล้วด้วย ตอนนี้กลายเป็นว่าหม่อมฉันเป็นสตรีจิตใจคับแคบ ไม่เห็นแก่ความมั่นคงของราชวงศ์ คิดแต่จะครอบครององค์รัชทายาทเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว""ผู้ใดกล้าเอ่ยเช่นนี้กับเจ้า! ไม่ได้การแล้วข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด เอาให้พวกเขาไม่กล้ายกเรื่องนี้มาพูดอีกต่อไป"โจวไป๋จวี๋เอียงคอยิ้มหวานด้วยความสงสัย นางชักอยากจะรู้แล้วสิว่าพระสวามีผู้นี้จะทำอย่
ตอนพิเศษ 2ความรักและความปรองดองเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงเวลาที่ทุกคนต่างเฝ้ารอคอย หน้าประตูห้องของโจวไป๋จวี๋เต็มไปด้วยผู้คนที่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ คนตระกูลโจวนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องอย่างกระสับกระส่าย เช่นเดียวกับคนตระกูลหรงที่เฝ้าอยู่หน้าห้องไม่ห่าง ดูเหมือนจะมีแค่ไทเฮาเพียงพระองค์เดียวที่สงบนิ่งมากที่สุด "ยังไม่คลอดอีกหรือ นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วยามแล้ว หรือว่าจะคลอดยากกัน" หรงป๋อเหวินผู้เป็นฮ่องเต้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน เช่นเดียวกับไป๋อิงฮวาผู้เป็นฮองเฮา สีหน้าของพระนางก็ร้อนใจมิต่างจากพระสวามี"นั่นน่ะสิเพคะ ตอนหม่อมฉันคลอดก็ไม่ได้ยาวนานถึงเพียงนี้เลย" "อย่าทรงร้อนใจไปเลยพ่ะย่ะค่ะ หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นองค์รัชทายาทคงเสด็จออกมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หรงหมิงฮ่าวเอ่ยด้วยอาการสงบ แม้ว่าขาของเขาจะขยับไปมาก็ตาม เจียงเม่ยเองก็นั่งกำมือแน่นพลางมองไปยังหน้าประตูมิต่างกัน นางรู้ดีว่าสหายของนางเก่งมากเพียงใด ทว่าการคลอดบุตรนั้นเจ็บปวดทรมานมาก อีกทั้งโจวไป๋จวี๋ยังเคยประสบเคราะห์มาก่อน ทำให้ทุกคนต่างเฝ้ารอด้วยใจลุ้นระทึกทางด้านนอกต่างนั่งไม่ติดเพราะเวลาผ่านไปเนิ่นนานแล้ว ทางด้านในเองก็ลุ้
ตอนพิเศษ 1ถึงเวลาตัดสินโทษหลังจากทั้งสองปรับความเข้าใจกันแล้ว โจวไป๋จวี๋ก็คอยดูแลหรงป๋อไฉ่ไม่ได้ห่าง ทั้งอาหารการกินและยาที่ต้องดื่มนางจะมาคอยกำชับอยู่ตลอด และเพราะหรงป๋อไฉ่ต้องนอนพักฟื้นอยู่ที่ห้อง โจวไป๋จวี๋จึงมักจะมานั่งเล่นที่ห้องของเขา บางคราก็ชวนอ่านหนังสือ ดีดพิณให้เขาฟัง หรือชวนเขาเดินหมาก ทั้งสองได้ใช้เวลาร่วมกันแทบจะตลอดเวลาหลังจากได้ปรับความเข้าใจกัน"จวี๋เอ๋อร์ ข้ายังมีอีกเรื่องที่อยากจะให้เจ้าตัดสินใจ" หรงป๋อไฉ่เอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาดื่มยาไปแล้ว เรื่องนี้เขาทอดเวลามานานมากแล้ว สมควรแก่การตัดสินบทลงโทษเสียที"เรื่องอะไรหรือเพคะ""เรื่องบทลงโทษของเฉินมู่อิ๋ง ตอนนี้นางถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวงพร้อมกับพี่ชายของนาง เจ้าเห็นควรว่าจะลงโทษนางอย่างไรดี ข้าให้เจ้าตัดสินใจด้วยตนเอง"โจวไป๋จวี๋ป้อนผลไม้ให้กับเขาแล้วนิ่งคิดไปครู่ แม้นางจะพักรักษาตัวอยู่ที่หมู่บ้านผิงอาน แต่นางก็ได้รับรู้ข่าวสารมาโดยตลอด"หม่อมฉันขอไปพบนางสักครั้งได้หรือไม่เพคะ""เจ้าแน่ใจหรือ" คิ้วกระบี่ขมวดมุ่น"แน่ใจเพคะ หม่อมฉันอยากจะได้ยินจากปากของนางเองเพคะ""แล้วเสิ่นเยว่สือเล่า ตอนนี้นางตั้งครรภ์น่าจะเกือบเจ็ดเด
เรือนตงเทียนเฉินมู่อิ๋งนั่งปักผ้าอยู่ในเรือนอย่างตั้งใจ แม้ว่านางจะได้ยินข่าวลือเรื่องความโปรดปรานขององค์รัชทายาทที่มีให้ต่อหลิวจิ้งถง ทว่าตัวนางก็ไม่ได้จะใคร่สนใจนัก นางเพียงต้องการอยู่ที่เรือนแห่งนี้อย่างสงบไม่สุงสิงหรือยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด โดยเฉพาะเสิ่นเยว่สือผู้เป็นสหายสนิทของตน นางรู้สึกได้ว่าอ
เสิ่นเยว่สือที่คราแรกตั้งใจจะยืนนิ่งอยู่กับที่ก็มิอาจทนการกดดันได้ นางจึงหยิบถ้วยน้ำชาแล้วเข้าไปหาโจวไป๋จวี๋ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาช่างเบายิ่งนัก"หม่อมฉันเสิ่นเยว่สือเพคะ"โจวไป๋จวี๋ยิ้มรับ "น้ำชาของพวกเจ้าทั้งสามช่างรสชาติดีนัก ต่อไปนี้ก็ขอให้อนุทั้งสามกระทำตนโดยนึกถึงเกียรติขององค์รัชทายาทเป็นหลั
บทที่ 8คารวะน้ำชาหลังจากแต่งงานกันได้สองวันหรงป๋อไฉ่ก็ได้พาโจวไป๋จวี๋มาคารวะน้ำชาหรงป๋อเหวินและไป๋อิงฮวา ทว่าตามธรรมเนียมแล้วจะต้องมาตั้งแต่วันแรกหลังจากแต่งงานกัน แต่หรงป๋อไฉ่ได้ส่งจางกงกงมาขออนุญาตเป็นวันนี้แทน ด้วยเขาอยากให้โจวไป๋จวี๋ได้พักผ่อนร่างกายให้มากเสียหน่อย "หม่อมฉันโจวไป๋จวี๋ ถวายพร
"คุณหนูไม่สบายหรือเปล่าเจ้าคะ ดูสิว่าตัวแดงใหญ่เลย สงสัยคงต้องเช็ดตัวอีกรอบแล้วเจ้าค่ะ" อาเมิ่งเอ่ยขึ้นอย่างหวังดี"ขะ ข้าไม่เป็นอะไร พวกเจ้าพอแค่นี้แหละ ข้าอยากจะนอนแล้ว" โจวไป๋จวี๋รีบห้ามทันที"เจ้าค่ะ ๆ"อาเมิ่งเร่งสาวใช้อีกสองคนให้เร่งมือเช็ดตัวคุณหนู เวลาผ่านไปไม่นานพวกนางก็ช่วยสวมชุดนอนให้กับ

















