พระสวามีผู้นี้ข้าไม่อยากได้แล้ว

พระสวามีผู้นี้ข้าไม่อยากได้แล้ว

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-05-16
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
90Bab
2.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เกิดเป็นสตรีนั้นแสนจะลำบาก ต้องแต่งงานกับบุรุษที่ไม่มีวันรัก แม้จะรักเขามากเพียงใดก็เป็นเพียงรักข้างเดียว... แต่ในวันที่ข้าไม่ต้องการท่านแล้ว เหตุใดถึงเป็นท่านที่ตามตอแยข้าเล่า!

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ 1/2

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
90 Bab
บทนำ 1/2
บทนำรถม้าเคลื่อนไปตามเส้นทางอันขรุขระอย่างเชื่องช้า สตรีผู้งดงามที่อยู่ในรถม้าเอนตัวนั่งหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน วันนี้นางตัดสินใจไปยังอารามตงไห่เพื่อมาไหว้พระขอพรให้ตนเองจิตใจสงบขึ้น หลังจากเกิดเหตุการณ์มากมายภายในตำหนักบูรพา จิตใจของนางว้าวุ่นจนมิอาจจะสงบใจได้เลยกึก!ขณะที่นางกำลังพักสายตา รถม้าที่ควรจะเคลื่อนที่กลับหยุดชะงักลงอย่างแปลกประหลาด สาวใช้ผู้ภักดีของนางได้เปิดม่านเพื่อจะเอ่ยถามสารถีว่าหยุดรถม้าด้วยเหตุอันใดฉึก ๆ!"อ๊ากก!"ธนูมากมายพลันพวยพุ่งตรงเข้าโจมตีรถม้า นางที่ตื่นเต็มตารีบคว้าตัวสาวใช้หลบลูกธนูที่พุ่งเข้ามาได้อย่างเฉียดฉิว ร่างของพวกนางพลันกระแทกเข้ากับตัวรถม้า นางรู้สึกเจ็บและจุกจนแทบลุกไม่ขึ้น แต่ก็ต้องกัดฟันอดทนเอาไว้เพื่อหาหนทางเอาชีวิตรอด"พระชายา! รีบเสด็จออกไปก่อนเพคะ หม่อมฉันจะต้านพวกมันเอาไว้ให้เองเพคะ" สาวใช้ดึงกระบี่อ่อนที่พกติดตัวเอาไว้ออกมา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นกินดีหมีหัวใจเสือมามาหรืออย่างไร ถึงได้กล้ามาโจมตีรถม้าที่มีตราประทับของพระชายา!"เจ้าสู้พวกมันไม่ได้หรอกอาเมิ่ง คนพวกนี้คือนักฆ่า!"สตรีทั้งสองออกมาจ
Baca selengkapnya
บทนำ 2/2
2 ปีก่อน จวนตระกูลโจวเคร้ง เคร้ง เคร้ง!เสียงกระบี่อ่อนทั้งสองเล่มเข้าปะทะกันจนเกิดเสียงดังไปทั่วบริเวณลานฝึก ร่างทั้งสองโรมรันเข้าห้ำหั่นกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ร่างสูงอันกำยำแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะทุ่มแรงไปทั้งหมดในกระบวนท่าสุดท้าย เป็นผลให้ร่างเพรียวระหงซวนเซไปทางด้านหลัง แม้นางจะหลบกระบี่อ่อนของอีกฝ่ายได้ แต่กระบี่อ่อนของนางก็ได้หลุดกระเด็นไปจากมือผลการประลองครั้งนี้นางแพ้!"พี่ใหญ่ไม่คิดจะออมแรงให้ข้าเลยสักนิดเชียวหรือเจ้าคะ"'โจวไป๋จวี๋' คุณหนูเพียงหนึ่งเดียวของจวนตระกูลโจวมีหน้าตาบูดบึ้งด้วยความไม่พอใจ ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความขัดใจที่ตัวเองแพ้พี่ใหญ่อีกแล้ว ตั้งแต่เล็กจนนางอายุได้ 18 นางก็ไม่เคยเอาชนะพี่ใหญ่ได้เลย"หากข้ายอมอ่อนข้อให้เจ้า เช่นนั้นการประลองครั้งนี้จะมีประโยชน์อันใด มาเถอะ! พี่ใหญ่คนนี้จะสอนกระบวนท่าวายุสะบั้นวิญญาณให้กับเจ้าเอง อยากเรียนมากมิใช่หรือ กระบวนท่านี้จะทำให้เจ้าได้เปรียบสำหรับคู่ต่อสู้ที่ตัวใหญ่กว่าเจ้าเชียวนะ"'โจวซูจิ้ง' คุณชายใหญ่แห่งจวนตระกูลโจว อายุเพียง 25 ก็สามารถขึ้นดำรงตำแหน่งเป็นถึงรองแม่ทัพ ทั้งเขายังสังกัดหน่วยกิเลนทมิฬ
Baca selengkapnya
บทที่ 1 ความคาดหวังจากทุกคน 1/2
บทที่ 1ความคาดหวังจากทุกคนวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้ก็ถึงวันที่โจวไป๋จวี๋รอคอย... นางตื่นเต้นจนแทบกักเก็บความนิ่งสงบของตัวเองเอาไว้ไม่ได้ แม้ท่านแม่จะบอกว่านางคือว่าที่พระชายาเอกขององค์รัชทายาทอย่างแน่นอน การคัดเลือกครั้งนี้ก็เพียงหาชายารองขององค์รัชทายาทเท่านั้น ทว่าในใจลึก ๆ อดที่จะกังวลไม่ได้... นางกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้ถูกเลือกการคัดเลือกผ่านไปโดยไม่มีสิ่งใดให้ตื่นเต้น แม้ว่าตัวนางจะไม่ใช่สตรีที่ไม่มีรอยขีดข่วนบนร่างกาย ทว่านางกำนัลผู้ตรวจร่างกายกลับบอกว่านางผ่านอย่างน่าฉงน ตัวนางเองก็รู้สึกว่าตนเองโกงผู้อื่นแต่จะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อนางมีสตรีผู้เป็นใหญ่ในวังหลังคอยหนุนหลัง"คุณหนูโจวผ่านรอบคัดเลือกแล้วเจ้าค่ะ อีกสามวันข้างหน้าจะเป็นการแสดงความสามารถนะเจ้าคะ ขอให้คุณหนูโจวโชคดีเจ้าค่ะ""ขอบใจมามามาก" นางหยิบถุงแดงที่มีเงินอยู่ไม่น้อยใส่มือของมามา ก่อนที่จะเดินออกไปจากวังหลังเพื่อกลับจวนของตัวเองจวนตระกูลโจวทันทีที่โจวไป๋จวี๋กลับมาถึงจวน นางก็ตรงไปพบมารดาที่รอคอยฟังข่าวที่เรือนหลัก ก่อนจะพบว่ามารดากำลังนั่งคัดตักอักษรอย่างใจลอย เมื่อนางเข้าไปใกล้ก็พบว่าลายเส้นคดโค้งไป
Baca selengkapnya
บทที่ 1 ความคาดหวังจากทุกคน 2/2
สามวันถัดมาโจวไป๋จวี๋ตื่นตั้งแต่เช้าเพื่ออาบน้ำแต่งกายอย่างพิถีพิถัน ครั้งนี้สวีหรูอิงเข้ามาตรวจตราความเรียบร้อยการแต่งกายของบุตรสาวด้วยตนเอง จนแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดพลาดแล้วจึงได้เดินไปส่งนางที่รถม้า"ลูกไปนะเจ้าคะท่านแม่""แม่ขอให้จวี๋เอ๋อร์ของเราโชคดี""ขอบคุณเจ้าค่ะ""พี่ใหญ่เองก็ขอให้จวี๋เอ๋อร์กลับมาอย่างปลอดภัยนะ"โจวซูจิ้งลูบเรือนผมของน้องสาวเล่น ใบหน้าคมเข้มแย้มยิ้มอย่างหยอกล้อ แม้เขาจะเป็นคนที่พูดจาไม่ได้หวานหูนัก แต่เขาคือคนที่รักและตามใจโจวไป๋จวี๋มากที่สุด"ขอบคุณเจ้าค่ะ""พี่รองเองขอให้จวี๋เอ๋อร์ทำทุกอย่างให้เต็มที่ แม้ว่าสิ่งที่หวังจะไม่เป็นไปตามดั่งใจหวังเอาไว้ แต่ก็ขอให้จวี๋เอ๋อร์จดจำเอาไว้ว่าตัวเจ้ามีค่าสำหรับพวกเราทุกคน อย่าได้ลดศักดิ์ของตนเพียงเพราะคนที่ไม่เห็นคุณค่าของเจ้าเป็นอันขาด"แม้น้ำเสียงของโจวเมิ่งหยวนจะจริงจัง ทว่าสายตาที่เขาทอดมองน้องสาวเพียงคนเดียวมีแต่ความอ่อนโยนและเป็นห่วงเป็นใย"ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"โจวไป๋จวี๋เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะกล่าวลาทุกคนแล้วขึ้นรถม้าไปทันที ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มค่อย ๆ สลดลงอย่างช้า ๆ"คุณหนูกังวลสิ่งใดหรือเจ้าคะ"อาเมิ่งผู
Baca selengkapnya
บทที่ 2 มิอาจได้หัวใจมาครอง 1/2
บทที่ 2มิอาจได้หัวใจมาครองสตรีผู้กำลังเข้ารับการคัดเลือกต่างมองมาทางโจวไป๋จวี๋ด้วยแววตาริษยา โดยเฉพาะสตรีผู้มีเครื่องหน้าที่รับกันอย่างพอเหมาะพอเจาะ แม้นางมิได้งดงามมากเฉกเช่นโจวไป๋จวี๋ ทว่าตัวนางกลับโดดเด่นด้วยผิวกายที่ขาวเนียนละเอียดดั่งหยก รูปร่างทรวดทรงมีน้ำมีนวลแม้จะตัวเล็กไปเสียหน่อยก็ตามหากเทียบกับโจวไป๋จวี๋"หึ! ฝีมือเช่นนี้ยังกล้ามาคัดเลือกพระชายาอีกหรือ ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเสียบ้างเลย"'เสิ่นเยว่สือ' บุตรีของท่านเสนาบดีกรมคลังเอ่ยกับสหายข้างกายอย่างไม่สบอารมณ์ ตัวนางถือว่ามีความสามารถเป็นเลิศในทุกด้าน เช่นนี้นางจึงมองโจวไป๋จวี๋อย่างเหยียดหยาม"เจ้าอย่าได้พูดจาว่าร้ายผู้อื่นสิสือเอ๋อร์ หากไม่ระวังคำพูดอาจจะถูกคัดออกก็ได้นะ เจ้าก็รู้ว่าตระกูลโจวมีอำนาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าตระกูลเสิ่นของเจ้าเลย และฮองเฮาเองก็ทรงเอ็นดูนางด้วย ข้าว่านางอาจจะคว้าตำแหน่งพระชายาเอกเพราะฮองเฮาก็เป็นได้"'เฉินมู่อิ๋ง' บุตรีของรองเสนาบดีกรมพิธีการ นางถือว่าเป็นสตรีที่มีรูปโฉมงดงามผู้หนึ่ง ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มพริ้มเพราชวนให้คนมองให้ความเอ็นดู กอปรกับน้ำเสียงหวานไพเราะและจิตใจที่แสนอ่อนโยน ทำให้ผู้คนต่างยก
Baca selengkapnya
บทที่ 2 มิอาจได้หัวใจมาครอง 2/2
เมื่อคุณหนูทุกคนแสดงความสามารถของตนหมดแล้ว ก็ถึงเวลาที่ทุกคนต่างเฝ้ารอด้วยหัวใจอันเต้นระทึก อยากจะรู้ว่าสตรีนางใดที่จะได้คว้าตำแหน่งพระชายาขององค์รัชทายาท ทว่าบางคนก็คิดเอาไว้แล้วว่าจะต้องเป็นโจวไป๋จวี๋หรงป๋อไฉ่เดินไปหยิบปิ่นหยกที่แกะสลักด้วยลวดลายนกยูงรำแพนหางอย่างงดงามมาถือในมือ จากนั้นเขาก็เดินไปยังเหล่าสตรีทั้งหลายที่ยืนรอเขาอยู่ที่ลานด้านล่าง เขาค่อย ๆ เดินไปยังเหล่าสตรีพวกนั้นก่อนที่ฝีเท้าจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของโจวไป๋จวี๋ ทุกสายตาต่างจึงจับจ้องมาทางนางเป็นตาเดียว ในขณะที่ตัวนางเองตื่นเต้นจนไม่กล้าจะหายใจ แต่แล้วก็เหมือนกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางแสกหน้า"คุณหนูใหญ่เจียง ปิ่นหยกอันนี้ข้าขอมอบให้เจ้า""...!?"ทุกคนต่างตกตะลึงกับการตัดสินใจของหรงป๋อไฉ่ เช่นเดียวกับเจียงเม่ยที่เป็นผู้ถูกเลือกเช่นกัน ในขณะที่โจวไป๋จวี๋ชาวาบไปทั้งตัว นางพยายามฝืนยิ้มให้กับเจียงเม่ยเป็นอย่างมาก แม้ในใจจะรู้สึกปวดร้าวจนยากจะฝืนยืนอยู่ตรงนี้ได้"เอ่อ... หม่อมฉัน..."ในขณะที่เจียงเม่ยรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก ไทเฮาก็ได้เข้ามาขัดขวาง"องค์รัชทายาทสตรีผู้นี้ไม่ได้!""เพราะเหตุใดพ่ะย่ะค่ะ" คิ้วกระบี่ขมวดมุ่นด้ว
Baca selengkapnya
บทที่ 3 จุดยืนของโจวไป๋จวี๋ 1/2
บทที่ 3จุดยืนของโจวไป๋จวี๋โจวไป๋จวี๋กลับมาถึงก็ในยามเย็นแล้ว นางตรงดิ่งกลับเข้าไปยังเรือนนอนของตัวเองทันที ไม่แม้แต่จะเดินเข้าไปคารวะมารดาที่ห้องโถงของเรือนหลักก่อนเลย อาเมิ่งที่เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของคุณหนูก็ปวดใจนัก นางทำได้เพียงออกไปจากห้องเพื่อให้คุณหนูได้อยู่ในห้องเพียงลำพัง ก่อนจะนำเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปเรียนฮูหยินใหญ่"ฮึก ๆ ฮือ ๆ"โจวไป๋จวี๋ฟุบหน้าร้องไห้กับหมอนของตนเอง ร่างเพรียวระหงของนางสั่นเทิ้มไปทั่วทั้งร่างจากการร้องไห้อย่างหนัก น้ำเสียงที่เล็ดลอดออกมามีแต่ความรู้สึกขมขื่น หัวใจดวงน้อยพลันแตกซ่านเป็นผุยผง นางไม่เคยรู้สึกว่าตนเองไร้ค่าได้เท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต รู้สึกเหมือนตัวเองเข้ามาแทนที่คนของใจของเขา เพียงเพราะเขามิอาจคว้ามาได้ก็เท่านั้นเอง แต่นางหาได้รู้สึกเกลียดชังเจียงเม่ยผู้เป็นสหายไม่ เพราะนางรู้ดีว่าเรื่องความรู้สึกนั้นมิอาจบังคับฝืนใจกันได้"ฮือ ๆ"ก๊อก ๆ"จวี๋เอ๋อร์ แม่ขอเข้าไปข้างหน่อยได้หรือไม่" ทันทีที่รู้เรื่องสวีหรูอิงก็รีบตรงมาหาบุตรสาวทันที นางไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้ไหนเลยจะรู้ว่าองค์รัชทายาทมีเจียงเม่ยอยู่ในใจแล้ว "ฮึก ๆ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 จุดยืนของโจวไป๋จวี๋ 2/2
สวีหรูอิงมองหน้าบุตรสาวและบุตรชายด้วยความปวดใจ เพราะโจวไป๋จวี๋เกิดมาในตระกูลที่มีอำนาจที่จะช่วยส่งเสริมองค์รัชทายาท นางจึงมิอาจมีชีวิตเป็นของตัวเองได้ ดังนั้นที่ผ่านมานางจึงได้ยอมให้บุตรสาวทำตามใจตนเอง"จวี๋เอ๋อร์ เจ้าจะยอมเห็นแก่ความสุขของตนเองก็ได้นะ อย่างไรตระกูลโจวของเราก็จะยืนอยู่ฝั่งเจ้าเสมอ"สองพี่ชายพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของมารดา พวกเขาเป็นบุรุษจะต้องให้โจวไป๋จวี๋มาเสียสละตนเองเพื่อตระกูลหรือไรโจวไป๋จวี๋คลี่ยิ้มบางให้กับทุกคน นางคว้ามือของมารดาและพี่ชายทั้งสองมาจับเอาไว้มั่น "ลูกตัดสินใจแล้วเจ้าค่ะ ลูกอยากเป็นพระชายาขององค์รัชทายาทเจ้าค่ะ" น้ำเสียงอันหนักแน่นมั่นคงดังมาจากหญิงสาวผู้มีจิตใจอันเข้มแข็งเกิดในตระกูลชนชั้นสูงสามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระมาถึง 18 ปีก็นับว่ามีดีมากแล้ว หากในภายภาคหน้าจะต้องใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อคนที่นางรักจะเป็นอะไรไปเล่า"จวี๋เอ๋อร์ของแม่ เจ้าช่างรู้ความและแสนดียิ่งนัก"สวีหรูอิงคว้าตัวบุตรสาวเข้ามากอดแนบอก โจวซูจิ้งและโจวเมิ่งหยวนก็เข้ามาสวมกอดทั้งสองเช่นเดียวกัน ก่อนที่พวกเขาจะรู้สึกถึงไออุ่นอันแข็งกร้าวจากชายร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนวดเครา
Baca selengkapnya
บทที่ 4 สามีภรรยาที่คอยอยู่เคียงข้างกัน 1/2
บทที่ 4สามีภรรยาที่คอยอยู่เคียงข้างกันนับตั้งแต่วันคัดเลือกพระชายาขององค์รัชทายาท หลังจากโจวไป๋จวี๋เก็บตัวมาหลายวันก็ได้ออกมาเที่ยวเล่นข้างนอก โดยครั้งนี้นางได้นัดพบกับเจียงเม่ย สหายสนิทเพียงหนึ่งเดียวของตน"สีหน้าของเจ้าไม่ดีเลย เกิดอะไรขึ้นหรืออาเม่ย" โจวไป๋จวี๋เอ่ยถามหลังจากทานขนมจิบน้ำชาไปแล้วเจียงเม่ยถอนหายใจออกมาอย่างกลัดกลุ้มใจ "ดูเหมือนว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าข้าจะต้องแต่งงานแล้วน่ะสิ""ว่าอย่างไรนะ! อย่าบอกนะว่าเป็นชินอ๋อง"เจียงเม่ยพยักหน้ารับ "ฝ่าบาททรงมอบสมรสพระราชทานให้ข้ากับชินอ๋อง กำหนดงานแต่งงานเรียบร้อยแล้วด้วย ต่อไปข้าคงไม่ว่างมาพบเจ้าอีก""เจ้า... ดีใจหรือไม่""ก็... ข้าก็ไม่ได้เสียใจนะอาจวี๋ แต่ก็ไม่ได้ดีใจนัก เพียงแต่รู้สึกว่าการได้แต่งงานกับชินอ๋องก็ถือว่าเป็นเรื่องดี อย่างน้อยท่านอ๋องก็รับปากข้าว่าจะไม่รับสตรีอื่นเข้าจวน ข้าจึงสบายใจที่ไม่ต้องไปตบตีแย่งชิงความรักจากท่านอ๋องกับผู้ใด"ใบหน้าของโจวไป๋จวี๋พลันเศร้าหมองลงเมื่อนึกถึงเรื่องของตนเอง "เจ้าช่างโชคดีนัก ข้าชักจะรู้สึกอิจฉาเจ้าแล้วสิ"เจียงเม่ยรีบกุมมือสหายสนิทเอาไว้ นางรู้ดีเลยล่ะว่าไม่มีใครเหมาะสมกับตำ
Baca selengkapnya
บทที่ 4 สามีภรรยาที่คอยอยู่เคียงข้างกัน 2/2
"เรื่องในวันนั้น ข้าทำผิดต่อเจ้า ต้องขออภัยเจ้าด้วยนะคุณหนูโจว เดิมทีแล้วคนที่ข้าควรจะเลือกให้เป็นพระชายาเอกก็คือเจ้ามาตั้งแต่แรก แต่ข้า..."โจวไป๋จวี๋รีบเอ่ยขัดคำพูดของเขา "หม่อมฉันรู้ดีว่าหัวใจของคนเรามิอาจฝืนบังคับกันได้ และหม่อมฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเพคะ""จริงหรือ เช่นนั้นเจ้าจะให้อภัยในความไม่รู้จักคิดของข้าได้หรือไม่""เพคะ"โจวไป๋จวี๋ยิ้มให้กับเขาอย่างอ่อนโยน ซึ่งรอยยิ้มนั้นกลับทำให้หรงป๋อไฉ่เผลอชะงักค้างไปชั่วขณะ เขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่านางมีรอยยิ้มที่หวานมาก ใบหน้าของนางที่เขาเคยคิดว่างดงามสูงค่ากลับดูอ่อนหวานเมื่อนางแย้มยิ้ม"เจ้า... ยินดีที่จะแต่งงานกับข้าหรือไม่" จู่ ๆ เขาก็เอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย"เพคะ หม่อมฉันยินดีจะแต่งงานกับพระองค์เพื่อแบกรับหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ แม้เราทั้งสองมิอาจจะใช้ชีวิตอย่างสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกันได้ แต่พวกเราก็สามารถเป็นสามีภรรยาที่คอยอยู่เคียงข้างกัน และช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้เพคะ"หรงป๋อไฉ่เหม่อมองโจวไป๋จวี๋ด้วยความคาดไม่ถึง นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่านางจะมีความคิดเช่นนี้ ช่างเป็นสตรีที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเหตุผลและเข้าอกเข้าใจผู้อื่นยิ่ง
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status