พระสวามีผู้นี้ข้าไม่อยากได้แล้ว

บทนำรถม้าเคลื่อนไปตามเส้นทางอันขรุขระอย่างเชื่องช้า สตรีผู้งดงามที่อยู่ในรถม้าเอนตัวนั่งหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อน วันนี้นางตัดสินใจไปยังอารามตงไห่เพื่อมาไหว้พระขอพรให้ตนเองจิตใจสงบขึ้น หลังจากเกิดเหตุการณ์มากมายภายในตำหนักบูรพา จิตใจของนางว้าวุ่นจนมิอาจจะสงบใจได้เลยกึก!ขณะที่นางกำลังพักสายตา รถม้าที่ควรจะเคลื่อนที่กลับหยุดชะงักลงอย่างแปลกประหลาด สาวใช้ผู้ภักดีของนางได้เปิดม่านเพื่อจะเอ่ยถามสารถีว่าหยุดรถม้าด้วยเหตุอันใดฉึก ๆ!"อ๊ากก!"ธนูมากมายพลันพวยพุ่งตรงเข้าโจมตีรถม้า นางที่ตื่นเต็มตารีบคว้าตัวสาวใช้หลบลูกธนูที่พุ่งเข้ามาได้อย่างเฉียดฉิว ร่างของพวกนางพลันกระแทกเข้ากับตัวรถม้า นางรู้สึกเจ็บและจุกจนแทบลุกไม่ขึ้น แต่ก็ต้องกัดฟันอดทนเอาไว้เพื่อหาหนทางเอาชีวิตรอด"พระชายา! รีบเสด็จออกไปก่อนเพคะ หม่อมฉันจะต้านพวกมันเอาไว้ให้เองเพคะ" สาวใช้ดึงกระบี่อ่อนที่พกติดตัวเอาไว้ออกมา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นกินดีหมีหัวใจเสือมามาหรืออย่างไร ถึงได้กล้ามาโจมตีรถม้าที่มีตราประทับของพระชายา!"เจ้าสู้พวกมันไม่ได้หรอกอาเมิ่ง คนพวกนี้คือนักฆ่า!"สตรีทั้งสองออกมาจ

บทที่ 1ความคาดหวังจากทุกคนวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้ก็ถึงวันที่โจวไป๋จวี๋รอคอย... นางตื่นเต้นจนแทบกักเก็บความนิ่งสงบของตัวเองเอาไว้ไม่ได้ แม้ท่านแม่จะบอกว่านางคือว่าที่พระชายาเอกขององค์รัชทายาทอย่างแน่นอน การคัดเลือกครั้งนี้ก็เพียงหาชายารองขององค์รัชทายาทเท่านั้น ทว่าในใจลึก ๆ อดที่จะกังวลไม่ได้... นางกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้ถูกเลือกการคัดเลือกผ่านไปโดยไม่มีสิ่งใดให้ตื่นเต้น แม้ว่าตัวนางจะไม่ใช่สตรีที่ไม่มีรอยขีดข่วนบนร่างกาย ทว่านางกำนัลผู้ตรวจร่างกายกลับบอกว่านางผ่านอย่างน่าฉงน ตัวนางเองก็รู้สึกว่าตนเองโกงผู้อื่นแต่จะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อนางมีสตรีผู้เป็นใหญ่ในวังหลังคอยหนุนหลัง"คุณหนูโจวผ่านรอบคัดเลือกแล้วเจ้าค่ะ อีกสามวันข้างหน้าจะเป็นการแสดงความสามารถนะเจ้าคะ ขอให้คุณหนูโจวโชคดีเจ้าค่ะ""ขอบใจมามามาก" นางหยิบถุงแดงที่มีเงินอยู่ไม่น้อยใส่มือของมามา ก่อนที่จะเดินออกไปจากวังหลังเพื่อกลับจวนของตัวเองจวนตระกูลโจวทันทีที่โจวไป๋จวี๋กลับมาถึงจวน นางก็ตรงไปพบมารดาที่รอคอยฟังข่าวที่เรือนหลัก ก่อนจะพบว่ามารดากำลังนั่งคัดตักอักษรอย่างใจลอย เมื่อนางเข้าไปใกล้ก็พบว่าลายเส้นคดโค้งไป

บทที่ 2มิอาจได้หัวใจมาครองสตรีผู้กำลังเข้ารับการคัดเลือกต่างมองมาทางโจวไป๋จวี๋ด้วยแววตาริษยา โดยเฉพาะสตรีผู้มีเครื่องหน้าที่รับกันอย่างพอเหมาะพอเจาะ แม้นางมิได้งดงามมากเฉกเช่นโจวไป๋จวี๋ ทว่าตัวนางกลับโดดเด่นด้วยผิวกายที่ขาวเนียนละเอียดดั่งหยก รูปร่างทรวดทรงมีน้ำมีนวลแม้จะตัวเล็กไปเสียหน่อยก็ตามหากเทียบกับโจวไป๋จวี๋"หึ! ฝีมือเช่นนี้ยังกล้ามาคัดเลือกพระชายาอีกหรือ ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเสียบ้างเลย"'เสิ่นเยว่สือ' บุตรีของท่านเสนาบดีกรมคลังเอ่ยกับสหายข้างกายอย่างไม่สบอารมณ์ ตัวนางถือว่ามีความสามารถเป็นเลิศในทุกด้าน เช่นนี้นางจึงมองโจวไป๋จวี๋อย่างเหยียดหยาม"เจ้าอย่าได้พูดจาว่าร้ายผู้อื่นสิสือเอ๋อร์ หากไม่ระวังคำพูดอาจจะถูกคัดออกก็ได้นะ เจ้าก็รู้ว่าตระกูลโจวมีอำนาจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าตระกูลเสิ่นของเจ้าเลย และฮองเฮาเองก็ทรงเอ็นดูนางด้วย ข้าว่านางอาจจะคว้าตำแหน่งพระชายาเอกเพราะฮองเฮาก็เป็นได้"'เฉินมู่อิ๋ง' บุตรีของรองเสนาบดีกรมพิธีการ นางถือว่าเป็นสตรีที่มีรูปโฉมงดงามผู้หนึ่ง ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มพริ้มเพราชวนให้คนมองให้ความเอ็นดู กอปรกับน้ำเสียงหวานไพเราะและจิตใจที่แสนอ่อนโยน ทำให้ผู้คนต่างยก

บทที่ 3จุดยืนของโจวไป๋จวี๋โจวไป๋จวี๋กลับมาถึงก็ในยามเย็นแล้ว นางตรงดิ่งกลับเข้าไปยังเรือนนอนของตัวเองทันที ไม่แม้แต่จะเดินเข้าไปคารวะมารดาที่ห้องโถงของเรือนหลักก่อนเลย อาเมิ่งที่เห็นสีหน้าไม่สู้ดีของคุณหนูก็ปวดใจนัก นางทำได้เพียงออกไปจากห้องเพื่อให้คุณหนูได้อยู่ในห้องเพียงลำพัง ก่อนจะนำเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปเรียนฮูหยินใหญ่"ฮึก ๆ ฮือ ๆ"โจวไป๋จวี๋ฟุบหน้าร้องไห้กับหมอนของตนเอง ร่างเพรียวระหงของนางสั่นเทิ้มไปทั่วทั้งร่างจากการร้องไห้อย่างหนัก น้ำเสียงที่เล็ดลอดออกมามีแต่ความรู้สึกขมขื่น หัวใจดวงน้อยพลันแตกซ่านเป็นผุยผง นางไม่เคยรู้สึกว่าตนเองไร้ค่าได้เท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต รู้สึกเหมือนตัวเองเข้ามาแทนที่คนของใจของเขา เพียงเพราะเขามิอาจคว้ามาได้ก็เท่านั้นเอง แต่นางหาได้รู้สึกเกลียดชังเจียงเม่ยผู้เป็นสหายไม่ เพราะนางรู้ดีว่าเรื่องความรู้สึกนั้นมิอาจบังคับฝืนใจกันได้"ฮือ ๆ"ก๊อก ๆ"จวี๋เอ๋อร์ แม่ขอเข้าไปข้างหน่อยได้หรือไม่" ทันทีที่รู้เรื่องสวีหรูอิงก็รีบตรงมาหาบุตรสาวทันที นางไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้ไหนเลยจะรู้ว่าองค์รัชทายาทมีเจียงเม่ยอยู่ในใจแล้ว "ฮึก ๆ

บทที่ 4สามีภรรยาที่คอยอยู่เคียงข้างกันนับตั้งแต่วันคัดเลือกพระชายาขององค์รัชทายาท หลังจากโจวไป๋จวี๋เก็บตัวมาหลายวันก็ได้ออกมาเที่ยวเล่นข้างนอก โดยครั้งนี้นางได้นัดพบกับเจียงเม่ย สหายสนิทเพียงหนึ่งเดียวของตน"สีหน้าของเจ้าไม่ดีเลย เกิดอะไรขึ้นหรืออาเม่ย" โจวไป๋จวี๋เอ่ยถามหลังจากทานขนมจิบน้ำชาไปแล้วเจียงเม่ยถอนหายใจออกมาอย่างกลัดกลุ้มใจ "ดูเหมือนว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าข้าจะต้องแต่งงานแล้วน่ะสิ""ว่าอย่างไรนะ! อย่าบอกนะว่าเป็นชินอ๋อง"เจียงเม่ยพยักหน้ารับ "ฝ่าบาททรงมอบสมรสพระราชทานให้ข้ากับชินอ๋อง กำหนดงานแต่งงานเรียบร้อยแล้วด้วย ต่อไปข้าคงไม่ว่างมาพบเจ้าอีก""เจ้า... ดีใจหรือไม่""ก็... ข้าก็ไม่ได้เสียใจนะอาจวี๋ แต่ก็ไม่ได้ดีใจนัก เพียงแต่รู้สึกว่าการได้แต่งงานกับชินอ๋องก็ถือว่าเป็นเรื่องดี อย่างน้อยท่านอ๋องก็รับปากข้าว่าจะไม่รับสตรีอื่นเข้าจวน ข้าจึงสบายใจที่ไม่ต้องไปตบตีแย่งชิงความรักจากท่านอ๋องกับผู้ใด"ใบหน้าของโจวไป๋จวี๋พลันเศร้าหมองลงเมื่อนึกถึงเรื่องของตนเอง "เจ้าช่างโชคดีนัก ข้าชักจะรู้สึกอิจฉาเจ้าแล้วสิ"เจียงเม่ยรีบกุมมือสหายสนิทเอาไว้ นางรู้ดีเลยล่ะว่าไม่มีใครเหมาะสมกับตำ