All Chapters of พระสวามีผู้นี้ข้าไม่อยากได้แล้ว: Chapter 51 - Chapter 58

"เจ้าก้อนแป้งทำให้ทุกคนในวังหัวหมุนไปกันหมดเลย แต่ข้าไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะยอมสยบต่อหน้าเจ้าเช่นนี้"โจวไป๋จวี๋ยิ้มบาง "อย่าเรียกว่าสยบเลยเพคะ หม่อมฉันก็แค่คิดว่าตัวเองคือเพื่อนเล่นของอาหยางกับเยว่เอ๋อร์ ทำให้พวกเขาเองก็คิดว่าหม่อมฉันคือเพื่อนเล่นของพวกเขาด้วยเพคะ""อย่างนี้นี่เอง" หรงป๋อไฉ่เดินเข้ามายืนซ้อนด้านหลังของโจวไป๋จวี๋ พร้อมกับกระซิบบอกความกับนางที่ได้ยินเพียงแค่สองคน "เสด็จแม่ตรัสกับข้าว่าพระองค์เองก็อยากจะอุ้มหลานเช่นกัน เจ้าเล่าคิดว่าอย่างไร"ใบหน้าที่เคยแย้มยิ้มพลันแข็งค้างขึ้นมาทันที "หม่อมฉันไร้ความสามารถคงต้องทำให้ฮองเฮาทรงผิดหวังเสียแล้วเพคะ แต่ว่า... ยังมีเหล่าอนุชายาทั้งสามที่จะช่วยทำให้ความคาดหวังของฮองเฮาเป็นจริงได้นะเพคะ" นางแสร้งตอบเพราะอยากรู้ว่าเขาจะว่าอย่างไรคิ้วกระบี่พลันขมวดมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขาเคยมีความคิดอยากจะข้องแวะกับสตรีพวกนั้นที่ไหนกัน นี่นางยังไม่เข้าใจความหมายที่เขากำลังจะสื่ออีกหรือ เหตุใดสตรีเช่นนางถึงได้เข้าใจยากเย็นนักเล่า ตั้งแต่แต่งงานกันมาหนึ่งปีกว่า นางกับเขาก็ยังไม่เคยร่วมหอด้วยกันเลยสักครั้งเดียว!"พระชายาต้องการให้ข้ามีลูกกับพวกนางจริง

"พระองค์จะชดใช้ให้หม่อมฉันทำไมเพคะ หากวันนั้นพระองค์ไม่เจอหม่อมฉันก็คงจะหนีจากมือสังหารไปได้แล้ว หม่อมฉันคือตัวถ่วงที่ทำให้พระองค์ต้องเกือบตายเลยนะเพคะ"โจวไป๋จวี๋สบตากับดวงตาคู่คมนิ่ง ดวงตาของนางแดงก่ำเพราะกำลังฝืนกลั้นมิให้น้ำตาไหลออกมา ตัวนางในตอนนั้นยังจดจำภาพที่เขาถูกฟันแล้วร่วงตกลงไปในหน้าผาได้เป็นอย่างดี มันเป็นภาพที่น่ากลัวเหลือเกิน... แค่คิดนางก็รู้สึกเสียใจนัก นางยังนึกโทษตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าเป็นเพราะนาง"ไม่จวี๋เอ๋อร์ นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ต่อให้ไม่มีเจ้าคนพวกนั้นก็ต้องสังหารข้าได้อยู่ดี แต่เพราะมีเจ้าข้าถึงได้มีชีวิตรอดจนถึงทุกวันนี้ ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณเจ้า"หรงป๋อไฉ่จับดวงหน้างามของนาง สายตาที่มองสตรีตรงหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและขอบคุณ เป็นเขาต่างหากที่ลากนางมาพบกับอันตราย"ฮึก ๆ ไม่เพคะ ทั้งหมดเป็นเพราะ... อื้อ"ริมฝีปากเล็กพลันถูกครอบครองในฉับพลัน หรงป๋อไฉ่มิอาจทนฟังนางโทษตัวเองได้อีกแล้ว เขาไม่รู้เลยว่านางต้องเจ็บปวดกับเรื่องนี้มานานมากเพียงใด ในเมื่อตอนนี้เขารู้แล้วก็ควรจะต้องชดใช้ให้กับนาง"อ่า... ข้าจะชดใช้ให้เจ้าเอง""อื้อ..."จุมพิตนี้ราวกับปลอบ

"อื้อ... หรงป๋อไฉ่"ดวงตาฉ่ำน้ำปรือตามองคนตรงหน้าอย่างอ่อนแรง นางรับรู้ได้ถึงของเหลวอุ่นร้อนที่เข้ามาในตัว ความรู้สึกของนางตอนนี้แม้จะยังเจ็บอยู่บ้าง แต่กลับรู้สึกเสียวซ่านมากกว่า ร่างกายของนางยังคงร้อนวูบวาบไม่หาว ราวกับว่าตัวนางนั้นยังคงต้องการให้เขาเข้ามาเติมเต็มอีก"เจ็บมากหรือไม่"หรงป๋อไฉ่เกลี่ยเส้นผมของนางอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากยกยิ้มด้วยความพึงพอใจเมื่อสายตาเห็นหยดเลือดและน้ำกามของเขาปะปนกันจนแยกไม่ออกบนที่นอน ทว่าตัวเขายังไม่คิดที่จะถอนแก่นกายออกไปจากร่างของนาง เพราะสำหรับเขาแล้วแค่ครั้งเดียวยังมิอาจเติมเต็มความปรารถนาที่ลุกโชนของเขาได้"ไม่เพคะ แต่ว่า..." นางปรายตามองเบื้องล่างที่เวลานี้ตรงส่วนนั้นของเขายังเชื่อมประสานกับของนางอยู่ หยาดน้ำกามบางส่วนได้ไหลเปรอะหน้าขาของนางและเขา"อ๊า... ข้าไม่ได้ปลดปล่อยมานานเกรงว่าจะทำให้เจ้าลำบากเสียแล้วสิ"รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา โจวไป๋จวี๋มองมาด้วยความไม่ไว้วางใจ คำพูดของเขาชักจะตงิด ๆ เสียแล้วสิ"หมายความว่าอย่างไรเพคะ""ก็หมายความว่าข้าจะขย่มเจ้าจนกว่าข้าจะหมดแรงอย่างไรเล่า"จบคำเขาก็พลิกตัวโจวไป๋จวี๋ให้หันหลังให้กับเขา กระด

"เรื่องงานเห็นทีจะไม่ได้นะเพคะ หม่อมฉันจำต้องตรวจสอบบัญชีร้านค้าต่าง ๆ ด้วยตนเอง หากมีสิ่งใดผิดพลาด..."หรงป๋อไฉ่จุมพิตกลีบปากนุ่มเป็นการปิดปากไม่ให้นางเอ่ยสิ่งใดอีก เขาแทรกลิ้นเข้าไปดูดซับความหอมหวานจากภายในโพรงปากเล็กอย่างเนิ่นนาน กว่าจะถอยออกมาก็ทำเอานางแทบขาดใจตาย"ไม่ต้องพูดสิ่งใดแล้ว เรื่องงานให้จางกงกงทำเถอะ พักนี้เขาชักจะอยู่สบายเกินไปแล้ว ให้ทำงานสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน" เขาอมยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินจากไปโจวไป๋จวี๋รอไม่นานอาเมิ่งพร้อมด้วยสาวใช้ก็นำอาหารยกเข้ามาในห้อง อาเมิ่งลอบส่งสายตากวาดตามองสีหน้าที่อวบอิ่มของเจ้านายสาวด้วยรอยยิ้มปลื้มปริ่ม นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าองค์รัชทายาทจะเร่าร้อนรุนแรงกับพระชายามากถึงเพียงนี้ นี่ก็ผ่านมาเจ็ดวันแล้วที่องค์รัชทายาทไม่ปล่อยให้พระชายาก้าวเท้าออกจากห้องเลยอาเมิ่งเอ่ย "ขนมกุ้ยฮวาบ่าวจะนำมาให้ภายหลังนะเพคะ""เข้าใจแล้ว"โจวไป๋จวี๋อับอายต่อสายตาหยอกล้อของสาวใช้คนโปรดนัก นางทำได้เพียงตีสีหน้าเคร่งขรึมแล้วลอบมองคนข้างกายที่อมยิ้มด้วยความขุ่นเคืองใจ วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่นางจะอยู่แต่ในห้อง ไม่ว่าอย่างไรนางจะต้องออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างหรงป๋อไฉ่ค