บททั้งหมดของ วิวาห์ยัดเยียด: บทที่ 21 - บทที่ 30

เย็นวันนั้น เตชินท์รีบพาไอวารินไปเลือกแหวนแต่งงานตามที่ได้รับปากกับคุณหญิงย่าและแม่ของเขาเอาไว้ ที่จริง ชายหนุ่มเองก็แอบคิดว่า มันคงเร็วไปสักหน่อยสำหรับการที่จะให้ว่าที่เจ้าสาวทำใจกับเรื่องนี้ เธอกับเขาก็เพิ่งจะได้ใกล้ชิดกันอย่างจริงจังครั้งแรก หากปล่อยเวลาอีกนิด หญิงสาวก็คงไม่ต้องหน้าตาบูดบึ้งมาเลือกแหวนเช่นนี้ และตอนนี้ เขาดูเหมือนกำลังบังคับอีกฝ่ายก็ไม่ปาน“สวัสดีค่ะคุณใหญ่ วันนี้สนใจดูเป็นวงไหนดีคะ”พนักงานสาวส่งยิ้มให้เตชินท์ด้วยความคุ้นเคย ไม่มีใครไม่รู้จักชายหนุ่มตระกูลอารยรุ่งโรจน์อย่างเขา และเขาก็ถือเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่มักจะมาซื้อเครื่องเพชรกลับไปให้คุณหญิงโสภิตาที่บ้านเสมอ“ผมมาดูแหวนแต่งงาน” เตชินท์พูดด้วยสีหน้าเครียด ก่อนจะหันมองหญิงสาวข้างกายที่เอาแต่นิ่ง ทั้งที่ตรงหน้าคือแหวนเพชรเม็ดงามมูลค่าหลายสิบล้าน แต่เธอคนนี้กลับไม่ได้ตื่นเต้นแต่อย่างใด“ว้าว! จริงหรือเปล่าคะ ดิฉันยินดีด้วยนะคะ ว่าแต่คุณผู้หญิงคนสวยคนนี้ใช่ไหมคะว่าที่เจ้าสาวผู้โชคดีของคุณใหญ่” พนักงานสาวมองหน้าไอวารินยิ้มๆ&ld

สุดท้าย ไอวารินก็ต้องทำตามคนบ้าอำนาจและเอาแต่ใจ ใครจะมาอยากกินอาหารญี่ปุ่นตอนนี้กัน เธออยากกลับบ้านใจจะขาด แต่ก็ไม่สามารถขัดใจคนอย่างชายหนุ่มได้“ฉันสั่งให้หมดแล้ว แต่ถ้าเธออยากจะกินอะไรเพิ่มก็สั่งเพิ่มได้” เตชินท์พูดขึ้น พร้อมกับมองใบหน้าบึ้งตึงบ่งบอกถึงความไม่พอใจของคนที่นั่งตรงข้าม“ค่ะ” ไอวารินตอบแต่เพียงเท่านั้น แต่ภายในใจมีคำก่นด่าชายหนุ่มเป็นร้อยเป็นพัน บังคับเธอกินอาหารญี่ปุ่นยังไม่พอ นี่ยังมาบังคับเซตเมนูอาหารให้อีก“ฉันเลือกเซตพรีเมียมให้เธอ ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่อร่อย” ราวกับว่าล่วงรู้ความคิดของเธอ เตชินท์จึงตัดสินใจแทนหญิงสาวที่เอาแต่ทำหน้าบูดบึ้งอย่างรู้ทัน“ขวัญก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ” ไอวารินสวนกลับอย่างอดหมั่นไส้ไม่ได้“แต่หน้าตาเธอมันฟ้อง รู้ตัวไว้ด้วย” พลางจ้องหน้าหญิงสาวด้วยสายตาคม เขาสำรวจพินิจพิเคราะห์ใบหน้างามอย่างจงใจ เธอโตและสวยขึ้นมากจากแต่ก่อน หรือเป็นเพราะเขาเองที่พยายามหลีกเลี่ยงการพบเจอกันมาตลอด เลยไม่ทันได้สังเกตว่า ไอวารินโตเป็นสาวแล้วจริงๆ

“ขอบคุณครับ” เตชินท์ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ อย่างน้อยตนเองก็สามารถช่วยเตวิชได้สักนิด และเป็นการชดเชยความผิดที่ได้พรากสิ่งที่น้องชายรักอย่างสุดหัวใจไป“เอาละๆ ย่าว่าเราควรจะรีบพาหนูขวัญไปถ่ายพรีเวดดิงได้แล้วนะ นี่ก็จะสายแล้ว” คุณหญิงโสภิตาพูดขึ้น พร้อมมองมาที่ไอวารินด้วยความเอ็นดู“ไปเถอะขวัญ ตาใหญ่” เอมอรเองก็เห็นด้วยกับคุณหญิงโสภิตา“ถ้าอย่างนั้น ผมกับขวัญไปก่อนนะครับคุณย่า คุณแม่”เตชินท์พูดพร้อมกับพยักหน้าให้ไอวารินลุกเดินตามเขาไป“สองคนนี้เหมาะสมกันจริงๆ ว่าไหมแม่อร”ลับหลังหนุ่มสาวที่เดินจากไป คุณหญิงโสภิตาก็มองตามอย่างภาคภูมิใจ หากไม่ใช่ไอวาริน นางก็คิดไม่ออกแล้วว่าใครจะเหมาะสมกับเตชินท์ได้เท่านี้“ค่ะคุณแม่ ขวัญเป็นเด็กดี เจียมเนื้อเจียมตัว ไม่เคยอยากได้อะไรจากตาใหญ่ อรว่าเราโชคดีที่สุดค่ะที่ได้ขวัญมาเป็นคนในครอบครัว” เอมอรพูดอย่างใจคิด แม้ลึกๆ จะอดสงสารลูกชายคนเล็กไม่ได้ แต่สุดท้ายแล้วทุกคนก็อยากเลือกสิ่งที่ดีที่สุดทั้งนั้น และก็มั่นใจว่าสักวัน ตนเองก็จะเจอส

“สวยค่ะ ขวัญชอบมาก แต่ว่าขวัญใส่แล้วไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรค่ะ อีกอย่างก็รู้สึกว่ามันโป๊ไปหน่อย”ไอวารินพูดพร้อมกับก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาของชายหนุ่ม เพียงแค่พูดคำว่าโป๊ครู่หนึ่งก็เห็นว่าเขามองหลุบต่ำมาที่หน้าอกของเธอ นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวอยากจะมุดหน้าหนีไปให้ไกลจากตรงนี้ด้วยความอับอาย“เปลี่ยนชุดก็ดีครับคุณแก้มกี้” เตชินท์รีบพูดขึ้นทันทีเพราะเห็นด้วยกับที่หญิงสาวบอก ก่อนหน้านี้มัวแต่คิดว่าเธอสวยเสียจนลืมคิดไปว่าชุดนี้อาจจะเกินงามไปหน่อย เพราะเขาเองก็ไม่ใช่คนใจกว้างที่จะให้แขกมาจับจ้องร่างกายของว่าที่ภรรยาเช่นกัน“ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวแก้มกี้ไปให้เด็กจัดการให้นะคะ ว่าแต่น้องขวัญชอบชุดคุณใหญ่ไหมคะ” เอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้าสาวไม่ชมเจ้าบ่าวสักคำ อดคิดไม่ได้ว่าคู่นี้คงเป็นคู่ที่ขี้เขินอายกันอย่างแน่นอน“คะ? เอ่อ”ไอวารินถึงกับไปไม่เป็น ก่อนที่จะมองคนตัวสูงด้วยความรู้สึกประหม่า เตชินท์เป็นชายหนุ่มที่ดูดี สูงราวร้อยเก้าสิบเซนติเมตร มีใบหน้าคมเข้มตามแบบฉบับชายไทย และมีสายตาคมกริบที่พร้อมจะแผดเผาคนที่ได้สบตาด้วยเสมอ

“เชิญค่ะ” กล่าวอนุญาตออกไปพลางหันไปมองที่ประตู ดีเหมือนกันจะได้ให้กีรณาช่วยไปบอกเตชินท์ทีว่าเธอรู้สึกไม่ค่อยสบาย และไม่น่าจะถ่ายต่อไปได้ทว่าคนที่เข้ามานั้นไม่ใช่กีรณาแต่เป็นชายหนุ่มที่เธออยากหนีหน้าที่สุดในตอนนี้“ทำไม แค่จูบกับฉันมันยากมากหรือไง”เตชินท์เอ่ยถามด้วยความไม่สบอารมณ์ และอดหงุดหงิดไม่ได้ที่เห็นว่าหญิงสาวทำท่าทางรังเกียจกันถึงเพียงนี้ ในขณะที่เขาใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอกเพียงแค่มองไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูนั่น“คุณใหญ่ ไม่ใช่ค่ะ ขวัญแค่ไม่ชิน” ตอบด้วยใบหน้าตระหนกเล็กน้อยพร้อมกับมองไปทางอื่น ทั้งพยายามอย่างยิ่งเพื่อไม่ให้น้ำเสียงตะกุกตะกัก เพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกประหม่าอยู่“ไม่ชินหรือรังเกียจฉันกันแน่” พูดพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวมากขึ้น และด้วยความโมโหทำให้ชายหนุ่มคิดอะไรดีๆ ออก“ถ้าคุณใหญ่มาเพื่อจะหาเรื่องกันแบบนี้ ขวัญว่าเราอย่าเพิ่งคุยกันเลยค่ะ”ไอวารินลุกขึ้นยืนประจันหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจเช่นกัน ชายหนุ่มจะมาเค้นหาคำต