บททั้งหมดของ วิวาห์ยัดเยียด: บทที่ 31 - บทที่ 40

“ทะ ทำไมขวัญต้องไม่อยากสู้หน้าคุณใหญ่ด้วย ขวัญแค่เหนื่อยแล้วก็อยากกลับไปนอนพักแค่นั้นเอง” ตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักด้วยกลัวว่าจะถูกจับได้ว่าเธอกำลังอายที่ต้องสู้หน้ากับเขา“หึ ไม่ใช่เพราะว่าอายที่ถูกฉันจูบเมื่อกี้หรือไง” พร้อมกับเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ จ้องมองว่าที่เจ้าสาวอย่างสื่อความหมาย“หยุดพูดจาน่าเกลียดเดี๋ยวนี้นะคะคุณใหญ่ เรื่องเมื่อกี้ ขวัญไม่ได้เก็บมาคิดอะไรทั้งนั้น” หญิงสาวโต้เสียงดังเพื่อกลบความรู้สึกของตนเอง แต่ดูท่าแล้วจะไม่สามารถปิดบังอีกคนได้แม้แต่น้อย “น่าเกลียด? ถ้าที่ทำเมื่อกี้เรียกน่าเกลียด งั้นสิ่งที่ฉันจะทำหลังแต่งงาน เธอไม่เป็นลมตายไปเลยหรือไง”เตชินท์พูดอย่างอารมณ์ดี รู้ดีว่าไอวารินกำลังเขิน และเขาก็ชอบที่ได้เห็นใบหน้าแดงจัดของเธอ เพราะยิ่งเห็นทีไร มันก็ยิ่งทำให้เขาใจสั่นมากเท่านั้น“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะคะ เอาเป็นว่า ตราบใดที่เรายังไม่ได้แต่งงานกันคุณใหญ่ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นกับขวัญอีก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม” ได้ทีออกกฎขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง เมื่อครู่นี้

“หยุดดูถูกคนอื่นได้แล้วไลลา ไม่ว่าขวัญจะเป็นใคร แต่ขวัญก็คือผู้หญิงที่ผมอยากแต่งงานด้วย” พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะเขาเกลียดที่สุดคือการดูถูกคนอื่น“อ้อ แน่สิคะ คุณต้องอยากแต่งงานกับมันอยู่แล้ว ในเมื่อคุณหญิงย่าของคุณต้องการแบบนั้นนี่ อย่าคิดว่าไลลาไม่รู้นะคะ ว่าที่คุณต้องแต่งงานกับมันก็เพราะผู้ใหญ่สั่ง” ไลลาพูดอย่างรู้ทัน เพียงแค่รู้ว่าเตชินท์ไม่ได้รักนังเด็กนั่น เธอก็ยังมองว่าตนเองมีสิทธิ์ที่จะพิชิตใจเขาเสมอ“หึ คุณมันไม่รู้อะไร แต่ทำเป็นรู้ดีไปซะทุกเรื่องเสมอเลยนะไลลา” เตชินท์เหยียดยิ้มมองไลลาอย่างดูแคลน“ใหญ่! นี่มันจะมากไปแล้วนะ ที่ไลลาพูดเพราะไลลารักคุณ คุณไม่ควรแต่งงานกับผู้หญิงแบบนั้น หรือที่ไลลาทำ มันยังไม่มากพอเหรอ คุณอยากให้ไลลาพิสูจน์อะไรอีกก็บอกมาเลย ไลลายอมที่จะทำให้คุณเห็นว่าไลลารักคุณมากแค่ไหน” พูดอย่างไม่อาย เพราะนาทีนี้ หญิงสาวไม่อยากเสียเขาไปจริงๆ และที่สำคัญต้องมาเสียให้กับเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่นอีก ยิ่งเป็นอะไรที่เธอยอมไม่ได้“คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นไลลา ผมยืนยันคำเดิมว่า ผมไม่ได้คิดแบบนั้นกับคุณแล้ว และคุณก็ควรที่จะเปิดโอกาสให

“อย่านะคะคุณเล็ก!”ไอวารินรีบเดินเข้าไประงับสถานการณ์ เธอตั้งใจเดินตามเตชินท์มา เพราะเห็นว่าเส้นทางที่ชายหนุ่มเดินไปคือทางเดียวกับที่เตวิชเพิ่งเดินไปก่อนหน้านี้จึงสังหรณ์ใจว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ“ขวัญ”เตวิชเอ่ยชื่อหญิงสาวที่รักสุดหัวใจ พร้อมกับมองเธอด้วยแววตาที่แสนเจ็บปวด กว่าหนึ่งสัปดาห์ที่พยายามทำใจโดยการไปอยู่คอนโดฯ ตัวเอง มันไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลย ซ้ำยิ่งทำให้คิดได้ว่าไม่ควรหนีปัญหาแบบนี้ เขาควรจะอยู่ข้างไอวารินในช่วงที่เธอรู้สึกเปล่าเปลี่ยวที่สุด และนั่นจึงเป็นสาเหตุที่เตวิชยอมกลับมาอยู่บ้านทันทีที่เอมอรโทร.ตาม“อย่ามีเรื่องกันเลยนะคะ ขวัญขอร้อง” ไอวารินพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดไม่แพ้กัน เพราะรู้ดีว่าต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดมาจากเธอเอง แต่ถึงอย่างนั้น หญิงสาวขอเป็นฝ่ายต้องเจ็บกับเรื่องทั้งหมดเอง ด้วยไม่อยากเป็นต้นเหตุให้พี่น้องสองคนต้องมาบาดหมางกัน“เธอไม่ควรตามฉันมา เพราะฉันมีเรื่องอยากคุยกับนายเล็กตามลำพัง”เตชินท์พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ก

“อย่าปฏิเสธคุณแม่เลยนะขวัญ” เอมอรรีบพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าที่ลูกสะใภ้ไม่ยอมรับไว้ง่ายๆ“รับไว้เถอะ ย่าอยากรับขวัญหลานสะใภ้ ถ้าเรารู้สึกลำบากใจก็แค่เก็บรักษาเอาไว้ดีๆ ก็ได้” คุณหญิงโสภิตาเองรู้จักไอวารินดีพอ รู้ว่าไม่ใช่คนมักมากหรือคิดอยากจะได้ข้าวของมีค่าเลยสักนิด นั่นจึงทำให้นางเอ็นดูไอวารินและอยากจะให้ของขวัญกับหญิงสาวสักชิ้นก่อนวันงานแต่ง“แต่ว่า…”“นะจ๊ะ ย่าอยากให้หนูจริงๆ” ผู้สูงวัยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกครั้ง“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณย่าที่เมตตาขวัญ” ไอวารินยอมรับกล่องกำมะหยี่แต่โดยดี แม้จะลำบากใจ แต่ก็คงไม่สามารถปฏิเสธผู้ใหญ่ทั้งสองได้“แล้วนี่ขวัญเตรียมย้ายข้าวของไปที่ห้องตาใหญ่หรือยัง” เอมอรเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย“เอ่อ คือว่า…ยังเลยค่ะ”คราวนี้ตอบติดตะกุกตะกัก เธอเองลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเสียเลย เพราะเอาแต่คิดเรื่องงานแต่งงาน จนลืมไปว่าหลังแต่งงานจะต้องย้ายไปนอนห้องเดียวกับเตชินท์“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวย่าให้คนช่วยทยอยย้

หลายคนต่างพากันชมจนไอวารินยิ้มเจื่อนออกมา เพราะทำอะไรไม่ถูก ส่วนเจ้าบ่าวเองก็เห็นด้วยกับคำชมของทุกคน เพราะคืนนี้ เจ้าสาวของเขาสวยมากจริงๆ“พิธีกรเรียกบ่าวสาวแล้ว ใหญ่พาน้องเข้าไปในงานสิลูก” ผู้เป็นแม่พูดขึ้นเมื่อถึงเวลาเริ่มงานแล้วเตชินท์จับมือบางพร้อมกับสบสายตาไอวารินอย่างอ่อนโยน รู้ดีว่าเธอคงรู้สึกประหม่า แต่เขาก็จะทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดในค่ำคืนนี้ ร่างสูงพาคนเป็นเจ้าสาวเดินเข้าไปด้านในอย่างสง่าผ่าเผยท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงชื่นชมของแขกในงานอย่างไม่ขาดสาย“ว้าว เจ้าสาวของเราในค่ำคืนนี้สวยสมคำเล่าลือจริงๆ นะคะ”พิธีกรหญิงเอ่ยชมจากใจจริงทันทีที่เจ้าบ่าวจูงมือเจ้าสาวขึ้นไปบนเวที“ดิฉันอยากรู้แล้วละค่ะว่าทั้งสองคนเป็นมายังไง ถึงมารักกันได้ ขอถามเจ้าสาวก่อนละกันนะคะ เพราะเชื่อว่าทุกท่านในที่นี้ต้องอยากได้ยินเสียงเธอแน่ๆ เชิญคุณไอวารินค่ะ”ฝ่ายพิธีกรทำหน้าที่เปิดเวทีแล้วจึงยื่นไมค์มาให้ไอวารินอย่างเป็นขั้นเป็นตอน แต่หญิงสาวกลับรับมาด้วยความรู้สึกประหม่า“เอ่อ คือว่า…ทุกท่านคงทราบดีว