جميع فصول : الفصل -الفصل 90

@ บ้านทวีนาวารุ่งเรืองรถสปอร์ตเลี้ยวเข้าจอดในที่ประจำเหมือนทุกครั้งที่มาส่งลูกสาวของบ้าน เล่นเอาเจ้าของใบหน้างามขมวดคิ้วเป็นปม ก็เขาบอกจะพาเธอไปทานข้าว ไหงมาโผล่ที่นี่?“เป็นไร?” เสียงทุ้มต่ำกลั้วขำในลำคอ“ทำไมมาบ้านกูง่ะ?”“ก็มากินข้าวไง”คำตอบที่ได้ไม่ได้ช่วยให้ความข้องใจมันลดลงเลย ทว่ายังไม่ทันจะเอ่ยปากถามต่อ ร่างสูงก็เปิดประตูลงจากรถไป แล้วอ้อมมาเปิดประตูฝั่งเธอ ทำให้ร่างเล็กต้องยอมก้าวขาลงอย่างเลี่ยงไม่ได้“เข้าไปข้างในกัน” ฝ่ามือหนาจูงมือน้อยเข้าไปในบ้านด้วยรอยยิ้มปริ่มใจ ต่างจากคนไม่รู้เรื่องที่เอาแต่ฟึดฟัด ส่งผลให้คนเป็นพี่หลุดขำ “นี่บ้านมึงแท้ๆ ทำไมทำหน้าเหมือนไม่อยากมา”ก็ต้องไม่อยากสิ ตอนนี้เขาควรจะพาเป็นกลับคอนโดไม่ใช่หรือไงกัน?บ้าจริง! มีแต่เธอเหรอเนี่ยที่อยากอยู่กับเขาอาเธอร์อ่านสีหน้าเด็กน้อยออก ทว่าก็ยังคงเงียบ ถึงหน้าห้องรับแขกก็ดันไหล่มนทั้งสองข้างให้เข้าไปก่อนกึก!ร่างบางเกิดอาการชะงักเมื่อห้องรับแขกเต็มไปด้วยผู้คนจากสองครอบครัว ทั้งคุณตาคุณยายฝั่งตัวเอง คุณปู่คุณย่าจากบ้านเขา แม้แต่น้องสาวต่างสายเลือดก็นั่งอยู่ด้วย“เล่นอะไรพี่เธอร์?” เอียงใบหน้าถามพี่เสียงเบา

รถหรูราคาแพงสามคันพร้อมใจกันเข้าจอดอยู่หน้าผับชื่อดัง อาเธอร์ก้าวลงจาก Lamborghini Urus เป็นคนแรก ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปยังประตูที่มีการ์ดยืนดักอยู่ โดยมีอีกสองหนุ่มลงจากรถใครรถมัน ตามมาติดๆกึก!แต่แล้วในความรีบร้อน คนทั้งสามกลับต้องหยุดชะงักเมื่อเจอเจ้าของใบหน้านิ่งงันมาโผล่อยู่ที่นี่ด้วย“ไอ้ทาย ไหนมึงว่ามีธุระไงวะ?” หนุ่มลูกครึ่งเอ่ยถาม พลางหรี่ดวงตาลงอย่างจับผิด เพราะปกตินอกจากร้านของมัน เขาก็ไม่เคยเห็นมันย่างกายไปยังสถานที่พลุกพล่านที่ไหนเลย“ไม่ใช่ว่ามึงแอบมาหาสาวที่นี่หรอกนะ?” มาวินก็คิดเหมือนกัน ฝ่ายนั้นอย่างกับเสือจำศีล จะไปไหนแต่ละทีก็แทบจะต้องอัญเชิญด้วยการจุดธูป มันจึงเชื่อยากหากไอ้เพทายจะบอกว่ามาทำธุระที่นี่คนถูกคาดคั้นถึงกับหายใจไม่สะดวก ทว่าเพราะเป็นคนเงียบขรึมอยู่แล้ว จึงปิดซ้อนอาการได้อย่างมิดชิด“กูมีธุระที่นี่ แล้วพวกมึงมาทำอะไร?” แต่หากสังเกตุดีๆ จะเห็นว่าคนปิดบังไม่แม้แต่จะมองสบตากับชายหนุ่มสองสัญชาติเลย“โคตรบังเอิญ” อคิณว่าเรียบๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านในก่อน อาเธอร์กับมาวินจึงทิ้งความสงสัย แล้วก้าวขาตามหลังเพื่อน ตอนนั้นเพทายถึงได้รู้สึกโล่งขึ้นมาบ้างเกือบโดนจับไ

@ The Celestia Condominium“อื้อ พะ พอก่อนพี่เธอร์” มือบางดันคนจู่โจมให้ออกห่าง ก่อนที่ริมฝีปากเธอจะบวมและเปื่อยจากการถูกจูบย้ำๆ ทว่ากลับเป็นตัวเธอเอง ที่ถูกฝ่ามือใหญ่รั้งให้ข้ามไปนั่งทับอยู่บนตักเขาเบบี๋จะบ้า ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือผิดที่ทำตามเด็กแสบอย่างปลาทู เพราะตั้งแต่ขึ้นรถเขาก็เอาแต่ลวนลามกันไม่หยุดยิ่งตอนติดไฟแดง มือปลาหมึกนี่ร้ายสุดๆ เดี๋ยวลูบเดี๋ยวคลำ เล่นเอาจิตใจของเธอเตลิดไปไกล จนตอนนี้เรามาถึงใต้คอนโดเกือบห้านาทีได้ คนบ้าก็ยังไม่ยอมให้ลงจากรถ“ก็ไหนว่ายอมให้กูลงโทษไง” ผละจูบให้คนตัวเล็กได้กอบโกยอากาศเพียงครู่ ก็รั้งท้ายทอยมาบดเคล้าอีกครั้งเรียวลิ้นร้อนกวาดไปทั่วโพรงปากหวาน ขณะที่ใบหน้าเอียงปรับองศาให้การบดเบียดแนบแน่นมากขึ้น เขารู้ว่าเด็กดื้อพยายามจะท่วงเวลา แต่บอกเลยว่ายากหน่อยงานนี้กลิ่นกายสาวและรสชาติหวานอ่อนๆ ผสมกับความฝาดของแอลกอฮอล์ ส่งผลให้หัวใจแกร่งเต้นแรงระรัว ตะโบมดูดปากดูดลิ้นน้อยอย่างเอาเป็นเอาตายมือหนาไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้สัมผัสเลือนขาขาวเนียนละเอียด ดันออกกว้างเล็กน้อยก่อนจะไล่บีบเฟ้นแล้วสอดเข้าใต้กระโปรงสั้น เลื่อนขึ้นไปแตะต้องกับกึ่งกลางสาวผ่านเนื้อผ้าที่บาง

เบบี๋ราวกับคนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ใครจะคิดว่าเขาจะหมายถึงไส้กรอกจริงๆ ก็ปกติเห็นวกเข้าแต่เรื่องใต้สะดือตลอดเลยงะฟอด~จมูกโด่งฝังลงบนผิวแก้มหอมของคนตัวเล็กหนักๆ ก่อนจะผละออก มองดวงหน้าหวานตาเชื่อม“หมกวุ่นวะ” ทั้งรักทั้งเอ็นดูทว่าก็อดขำไม่ได้ จึงถูกเด็กน้อยเง้างอนใส่ด้วยการสะบัดหน้า ท่อนแขนหนาก็กระชับกอดเอวคอดทั้งสองข้าง “แต่หมกมุ่นยังไงกูก็รัก”“จิ! ไม่ต้องพูดเลย” ยกแขนกอดอก “กูไม่ได้หมกมุ่นสักหน่อย”“เหรอ? แล้วจะกินไหมไส้กรอก” พลางหลุบสายตาลงไปที่จุดอย่างว่า จงใจแกล้งเมีย คนหน้าแดงจึงหายใจรุนแรง“พี่เธอร์!” ไอ้ผัวบ้านี่“เคๆ ไม่แกล้งแล้ว” เห็นแก่ว่าอีกฝ่ายหิวหรอก เขาจึงจะปล่อยไปก่อน “เดี๋ยวข้าวก็มาแล้ว มึงก็ไปอาบน้ำรอละกัน ส่วนชุดมึงกูเตรียมไว้ให้ในตู้” ใช้สายตาชี้ไปยังตู้เสื้อผ้าไม้สีเข้มหน้าห้องน้ำดวงหน้างามผงกลงรับรู้ ก่อนเอื้อมมือไปคว้าผ้าห่ม หมายจะเอามาคลุมร่าง เพราะถึงห้องน้ำจะอยู่ไม่เกินห้าก้าว แต่เธอก็ไม่อาจเดินโทงๆต่อหน้าเขาได้ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่คลายอ้อมกอดให้เธอลง“ปล่อยสิพี่เธอร์”“ไม่ต้องคลุม” ดวงตาคู่คมเลื่อนลงมาที่ผ้าผืนหนาในมือน้อย“ไม่ได้”“ทำไมไม่ได้?”“กูไม่ได้อยู

พอมองตามที่พ่อพูด เด็กชายก็เพิ่งจะสังเกตเห็น รอยเลือดพวกนั้นนอกจากจะอยู่ที่แผล ยังมีติดตามเสื้อผ้าของเจ้าตัวด้วย คงมาจากที่เขากับเธอปะทะฝีมือกัน‘น้องตัวเล็กนิดเดียวเอง ตกจากต้นไม้ก็ว่าเจ็บแล้ว ยูยังจะไปหัวเราะใส่น้องอีก’คนโดนติงลอบกลืนน้ำลายพร้อมกับเม้มริมฝีปาก มองหน้าเด็กที่เขาเพิ่งด่าว่าเป็นเด็กผีจากความโกรธของตัวเอง ‘ถ้าคนที่ตกต้นไม้เป็นยูบ้าง แล้วมีคนมาหัวเราะใส่ ยูจะรู้สึกยังไง? จะชอบไหม?’เป็นคำถามที่เด็กชายสามารถตอบได้ในทันทีว่า…ไม่ชอบ แต่จะให้พูดออกไปก็เกรงจะขัดกับหลักการของตัวเองที่บอกว่าเขากับเธออยู่ร่วมกันไม่ได้‘จากที่ดู แด๊ดว่าน้องก็ไม่ชอบ เพราะงั้นน้องเลยปาหินใส่ น้องคงอยากให้ยูรู้สึกเหมือนกันว่าน้องเจ็บ’ พลางเช็ดเลือดที่ไหลตรงขมับให้ลูก ‘คนถูกหัวเราะเยาะมันไม่สนุกเหมือนคนหัวเราะหรอกนะ หรือคนเก่งของแด๊ดคิดว่าไง?’ประโยคของผู้เป็นพ่อราวกับระฆังเตือนใจให้กับเด็กชายวัยเจ็ดขวบได้คิด เขารู้แล้วว่าตัวผิดจริงๆแต่ก็ไม่คิดจะทำอะไรนอกจากการมองดูนิ่งๆ ทว่ากลับเป็นน้องสาวที่เอ่ยแทน‘อาเซียร์ไม่ชอบ เวลามีคนมาหัวเราะใส่ ไอจะชกให้ตายเลย’ เด็กน้อยยู่ปากพร้อมชูกำปั้นอย่างน่าเอ็นดู ช่วยไ