แพ้ทางรักนายมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

แพล่บ... จ๊วบ... จ๊วบ... ปลายลิ้นสากที่รัวเร็วอยู่ตรงจุดเสียวมันทรมานยิ่งกว่าบทลงโทษไหนๆ ความเสียวซ่านพุ่งปรี๊ดขึ้นสมองจนสติเฟิร์นขาดผึง ร่างกายบิดเร่าด้วยความทรมานปนสุขสม มันเรียกร้องสิ่งที่ใหญ่กว่าลิ้น... “อ๊า... ม... ไม่ไหว... คีออส... พอ... พอแล้ว...” มือเรียวที่ขยุ้มผมหนาเปลี่ยนมากระชากเบาๆ สื่อความหมาย เธอหอบแฮก หน้าอกกระเพื่อมรุนแรงเหมือนจะระเบิด “อื้อ... คีออส... ไม่เอาลิ้นแล้ว... เฟิร์นต้องการมากกว่านี้... เอา... เอา ของนาย เข้ามาสักที... อื้อ... เสียวจะตายอยู่แล้ว...” เสียงกระเส่าร้องขออย่างไม่อาย ความเขินอายโดนไฟราคะเผาเกลี้ยง เหลือแค่อารมณ์ดิบที่ต้องการการปลดปล่อย คีออสหยุดทันทีที่ได้ยินคำเชิญชวน เขาผละหน้าออกจากความฉ่ำเยิ้ม เงยหน้ามองหญิงสาวใต้ร่างด้วยแววตาดำมืด ริมฝีปากเปื้อนน้ำหวานวาววับ ยิ่งทำให้เขาดูเหมือนปีศาจร้ายที่เซ็กซี่ “หึ... เมื่อกี้ใครนะที่ไล่ผัวไปอาบน้ำ... ทำท่ารังเกียจผัวนักหนา” เขาแกล้งเย้าเสียงต่ำ ขยับตัวขึ้นมาคร่อมทับ ใช้ศอกยันที่นอนข้างหัวเธอ “ต... ตอนนี้ไม่ไล่แล้ว... อื้อ...” เฟิร์นส่ายหน้าไปมาบนหมอน ตาลอยคว้างมองเขาเว้าวอน ขาเรียวแยกกว้างขึ้นอัต

"เปลี่ยนท่าหน่อยนะ ที่รัก..." คีออสกระซิบเสียงพร่า ไม่รอคำตอบ เขาถอนกายออกอย่างอ้อยอิ่ง...ความรู้สึกวูบโหวงที่เข้ามาแทนที่ความคับแน่นทำให้ใบเฟิร์นรู้สึกเสียดาย "อื้อ..." ยังไม่ทันหายใจหายคอ เขาจับเธอพลิกกลับมานอนหงาย พรึ่บ! แล้วช้อนร่างบางขึ้นมานั่งคร่อมตักทันที เฟิร์นกอดคอเขาไว้แน่นด้วยความตกใจ "คีออส... นายจะทำอะไรอ่ะ" "ลุกขึ้น..." เขาออกคำสั่งเบาๆ พร้อมกับลุกขึ้นยืน ฮึบ โดยที่แขนแกร่งยังคงโอบอุ้มร่างของเธอไว้แน่นในท่าอุ้มแตง ขาเรียวของเฟิร์นเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาแนเพราะกลัวตก "ว้าย เดี๋ยวหล่น ปล่อยชั้นลงนะ" เฟิร์นร้องเสียงหลง กอดคอเขาแน่นกว่าเดิม หน้าตื่นตระหนก "ไม่หล่นหรอก... ผัวแข็งแรงจะตาย" คีออสยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ มือหนาสอดเข้าไปรองรับก้นงอนงามของเธอไว้แน่น พาเดินดุ่มๆ ไปหยุดยืนอยู่ที่หน้ากระจกบานใหญ่ที่ปลายเตียง "ดูสิ... สวยมั้ย..." เฟิร์นหันไปมองภาพสะท้อนในกระจก...ภาพชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ กำลังอุ้มหญิงสาวร่างเล็กบอบบางไว้ในอ้อมแขนในท่าที่ล่อแหลมที่สุด "อื้อ... น่าอายอ่ะ..." เธอซุกหน้าลงกับซอกคอเขา ไม่กล้ามองภาพตัวเองที่ดูยั่วยวนขนาดนั้น "ไม่ต้องอาย... มองตาฉัน.

ความเงียบในห้องนอนถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มเปลี่ยนจังหวะ เฟิร์นซุกหน้ากับอกแกร่งที่เปลือยเปล่า นิ้วเรียวที่เคยวางนิ่งเริ่มขยับไหว เพราะความอยากรู้ที่ตีตื้นขึ้นมาจนห้ามไม่อยู่ มือเล็กค่อยๆ ลูบไล้ผ่านลอนหน้าท้องลงต่ำ... ต่ำลงไปจนสัมผัสความนูนเด่นใต้กางเกงนอนเนื้อนิ่ม “อึก...” คีออสสะดุ้งเกร็งหน้าท้องรับสัมผัสทันที เขาคว้าข้อมือเธอไว้ “ซนอะไร... ดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีก” “นอนไม่หลับ...” เฟิร์นตอบเสียงอู้อี้ ไม่ยอมชักมือกลับ แถมยังขยับนิ้วไต่ไปตามแนวความยาวของสิ่งนั้น “หัวใจนาย... เต้นแรงจัง” “ก็เมียเล่นมาลูบเป้ากันแบบนี้... ใครจะไปหลับลง” คีออสถามเสียงแหบพร่า พลิกตัวตะแคงเข้าหา “ต้องการอะไร... หืม? พูดมา” เฟิร์นเงยหน้าขึ้นสบตาเขาในความมืดสลัว แววตาสั่นไหวแต่ท้าทาย “อยากรู้...” เธอขยับตัวขึ้นไปกระซิบชิดริมฝีปากเขา “อยากรู้ว่าที่ใจเต้นแรงแบบนี้... เป็นแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่า” “หึ...” คีออสยกยิ้มมุมปาก จับมือเธอให้กำรอบแก่นกายของเขาผ่านเนื้อผ้า “งั้นก็จับดู... ว่ามันเต้นตุบๆ สู้มือเธอขนาดไหน” “อ๊ะ... มันแข็ง...” เฟิร์นหน้าแดงเมื่อรับรู้ขนาดที่ขยายตัวสู้มือ “แข็งเพราะเธอนั่นแหล

แสงแดดอ่อนๆ ยามสายลอดผ่านม่านเข้ามา ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างทำให้ใบเฟิร์นขยับตัวยุกยิก ซุกหน้าหาไออุ่นจากแผงอกเปลือยเปล่าที่คุ้นเคยโดยสัญชาตญาณ แขนแกร่งของคีออสยังคงพาดทับเอวเธอไว้แน่นเหมือนกรงขังมีชีวิต "อือ..." เธอครางเบาๆ ในลำคอ ไม่อยากลืมตาตื่น ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้ผ่านไป แต่แล้ว... ความสุขก็มักจะอยู่ได้ไม่นาน ปัง! ปัง! ปัง! เสียงทุบประตูห้องนอนดังสนั่นหวั่นไหวเหมือนตึกจะถล่ม "นายครับ!! นาย!! ตื่นเดี๋ยวนี้ครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของเชนมือขวาคนสนิทดังทะลุเข้ามา ทำเอาคีออสที่กำลังหลับสนิทลืมตาโพลง! พรึ่บ! สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวเต็มพิกัด เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่ง แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อคืนแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและดุดันเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกเหยียบหาง "เกิดอะไรขึ้นวะ!" คีออสตะโกนถามเสียงเหี้ยม มือหนาควานไปเปิดลิ้นชักหัวเตียง ปัง! คว้าปืนพกสีดำมะเมื่อมออกมาปลดเซฟด้วยความชำนาญ แกรก... "ว้าย!" ใบเฟิร์นสะดุ้งสุดตัว ตื่นเต็มตาด้วยความตกใจ เธอกระชากผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่เปลือยเปล่าจนถึงคอ มองภาพชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง นี่ไม่ใช่คีออสคนที่กอดจูบเธอเมื่อคืน... แต่เป็น ปีศ

เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแว่วมาตามสายลมยามค่ำคืน ผสานกับเสียงแมลงกลางคืนที่ร้องระงมสร้างบรรยากาศวังเวงแต่โรแมนติกอย่างบอกไม่ถูก หลังจากที่นั่งเรือสปีดโบ๊ทฝ่าคลื่นลมมาเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดวิลล่าส่วนตัว บนเกาะเล็กๆ ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า คีออสพาใบเฟิร์นเดินเข้ามาในตัวบ้านพักที่เปิดโล่งรับลมทะเล สระว่ายน้ำแบบ Infinity Pool ทอดยาวขนานไปกับเส้นขอบฟ้าที่มืดสนิท มีเพียงแสงดาวและแสงไฟสลัวจากในสระที่ส่องประกายระยิบระยับ “ที่นี่ไม่มีใคร... มีแค่ฉันกับเธอ” คีออสวางกระเป๋าลง แล้วหันมารวบเอวบางของคนตัวเล็กจากด้านหลัง เกยคางลงบนไหล่เนียน สูดดมกลิ่นหอมจากซอกคออย่างหิวกระหาย “นาย... ไม่เหนื่อยเหรอ เพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มาแท้ๆ” เฟิร์นถามเสียงเบา เอนหลังพิงอกแกร่งของเขาอย่างลืมตัว ความรู้สึกปลอดภัยที่เกิดขึ้นเมื่ออยู่ใกล้เขาเริ่มมีอิทธิพลเหนือความกลัว “อยู่กับเธอ...แล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งน่ะ” เขาตอบเสียงพร่า มือหนาเริ่มอยู่ไม่สุข ลูบไล้หน้าท้องแบนราบผ่านเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่เธอสวมอยู่ “ไปว่ายน้ำเล่นกันไหม?” “ตอนนี้เนี่ยนะ” “อืม... น้ำกำลังอุ่น... หรือเธออยากอาบน้ำอย่างอื