บททั้งหมดของ ช่างมารดามันเถอะใครเฝ้าก็เฝ้า: บทที่ 11 - บทที่ 20

ดวงหน้าหล่อเหลาราวหยกแกะสลักมองนางอย่าง ใจเย็น ทั้งอยากรู้ว่านางต้องการถามสิ่งใด ท่าทางเหมือนนางอยากถามแต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา “อยากรู้อันใดเกี่ยวกับข้าพูดมาเถิด” ใบหน้าแสร้งทำของเขายังแนบเนียน จนคิดว่าตนเองพัฒนาขึ้นแล้ว จากเมื่อก่อนที่โกหกไม่เก่ง แม้ภายในใจจะกำลังยิ้มเยาะนาง แต่ใบหน้

เขาลงไปราวหนึ่งเค่อและกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้นางรู้สึกกังวลเล็กน้อย แต่ทว่าสิ่งที่เขาบอกทำให้นางขมวดคิ้วสงสัย “ไม่มีอันใด แค่สุนัขดุร้ายตัวหนึ่งเข้าเมืองมา ข้าต้องไปจัดการเสียหน่อย” นางหูฝาดไปหรือไม่ แม่ทัพเหอผู้เกรียงไกรกับแค่สุนัขดุร้ายต้องไปจัดการด้วยตัวเองเชียวหรือ หรือว่านี่

หยางหยู่เฟยนั่งรถม้ากลับ ภายในใจนึกถึงสหายของท่านแม่ทัพ รู้สึกว่าเขามองนางไม่วางตา แต่ว่านางไม่รู้จักเขาแล้วเหตุใดถึง... “ท่านแม่ทัพสหายของท่านเหตุใดถึงมีท่าทีแปลก ๆ กับข้าเจ้าคะ” “อย่าใส่ใจเลย เขาเห็นสตรีใบหน้างดงามเช่นเจ้าก็พูดไปเรื่อย ว่าแต่เจ้าเคยเห็นเขาที่ใดหรือไม่” น

ตกเย็นนางได้รับรายงานจากคนของแม่ทัพเหอว่าแม่ทัพเหอต้องเข้าเมืองหลวงกะทันหัน ดังนั้นนางจึงไม่ต้องทำอาหารให้ท่านแม่ทัพ แต่ท่านแม่ทัพฝากตำลึงให้นางถุงใหญ่ จากเดิมที่คิดจะให้นางแค่สามสิบตำลึงต่อเดือน เหตุใดเขาถึงให้มาตั้งร้อยตำลึง นางรับเอาไว้คิดว่ารอคอยเขากลับมาค่อยคืนให้ ด้านหลังเรือนมีเล้าไก

หลิงเผิงที่ฟื้นขึ้นก่อนพยายามทบทวนความทรงจำ “ข้าเป็นอะไรไป” เสียงเจ้าเด็กตัวน้อยกล่าวขึ้น พร้อมกับมองหน้าท่านลุงเหอกับจอมยุทธพเนจรที่มีสีหน้าคาดคั้นเขา “เล่ามา!” สองคนประสานเสียง ทำให้เขายิ้มแหย ส่งให้ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะความเล่นซนของเสี่ยวหยุนดันไปขุดสุราหมั