ช่างมารดามันเถอะใครเฝ้าก็เฝ้า

“สตรีไร้ยางอาย!!” เสียงด่าทอในมโนสำนึก ทำให้ร่างที่อ่อนล้าโรยแรงจากอาการป่วยย่ำแย่ลง นางส่ายหัวไปมาพร้อมกับยกมือผลักไสในความมืดมิดจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า หมอกสีขาวปกคลุมจนต้องยกมือปัดไปมาให้มันจางลง แต่ทว่ากลับยิ่งหนาขึ้น พร้อมกับความเยือกเย็นราวกับถูกแช่แข็งในภูเขาหิมะพันปีอันหนาวเหน็บ

หยางหยู่เฟยตั้งสติมองไปในความมืดแล้วก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาฉับพลัน นางจึงรีบปิดหน้าต่างลงดาลทั้งตรวจสอบประตูให้ดี ก่อนจะขึ้นเตียงนอนนางก้มลงพ่นลมจากปากดับเทียนที่หวิวไหวตามกระแสลมอ่อน ๆ ที่พัดเอื่อยเข้ามาตามช่องหน้าต่าง นางลืมตาโพลงไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้ในทันที เพราะไม่เคยเผชิญอันตรายด้านนอ

สีหน้าตกใจราวกับพบวิญญาณอาฆาตทำให้ดวงตาของเหอจื่อหยางไหวระริก เพียงชั่วครู่ก็กลับมองนางอย่างแปลกใจราวกับไม่ได้รู้จักกันมาก่อน ‘นางจดจำเขาได้’ ‘ในเมื่อนางไม่ต้องการให้คนขุดคุ้ยอดีต เช่นนั้นเขา ก็ต้องเล่นให้สมจริงสักหน่อย’ “ขออภัยแม่นาง ข้าเสียมารยาทแล้ว” เหอจื่อหยางรีบโค้งให้ ก่อนจ

จะเป็นบ่อยขอรับ แต่ท่านแม่บอกว่าไม่เป็นอันใด จนเมื่อก่อนจะย้ายมาที่นี่ท่านแม่ป่วยหนักแทบไม่รู้สึกตัว โชคดีที่มีท่านลุงใจดีในหมู่บ้านจัดหายาให้จึงรอดมาได้ขอรับ” น้ำเสียงเจือด้วยความกังวลของหลิงเผิง ทำให้หัวใจของคนฟังบีบคั้น อีกครั้ง นางต้องทนทุกข์ทรมานร่างกายมานานเท่าไหร่กัน “ท่านแม่จะเป็นอ

หยางหยู่เฟยได้ฟังแล้วพลันรู้สึกสบายใจ อย่างน้อยเขาก็คงไม่ได้สังเกตว่าเมื่อครู่นางทำเรื่องน่าอายถึงขนาดกล้าสูดกลิ่นบุรุษ แม้มันจะหอมชื่นใจแต่นางก็ไม่สมควร ดังนั้นนางจึงสลัดยางอายทิ้ง ลืมความซุ่มซ่ามชั่วครู่เปลี่ยนเป็นชวนเขากินข้าวเย็นที่บ้านของนางแทน เพราะต้องการอยากรู้ว่าเรื่องท่านหญิงเหอ ผู้เป็นอดี