บททั้งหมดของ ช่างมารดามันเถอะใครเฝ้าก็เฝ้า: บทที่ 41 - บทที่ 50

“แต่นั่นคือราชโองการ ท่านขัดขืนเพราะข้าไม่ได้” หยางหยู่เฟยอยู่ห่างจากความขัดแย้งในราชสำนักมากแล้ว ยามนี้คิดว่าเยียนอ๋องซื่อจื่อก็คงกำลังวุ่นวายอยู่ที่เมืองหลวง และไม่ได้มาหานางที่นี่อีกกระมัง ส่วนบุรุษตรงหน้านี้ต่อให้มีราชโองการก็ไม่รามืออย่างนั้นหรือ “ราชโองการแต่งตั้งอ๋องข้ายอมรับ แต่หากพ

“หลิงเผิง หลิงหลง เราต้องกลับเมืองหลวงกันแล้ว” ทั้งคู่เมื่อได้ยินว่าต้องกลับเมืองหลวง แต่ละคนก็เริ่มแบะปากแล้วน้ำตาของลูกทั้งสองก็เริ่มหยดออกมา “ท่านแม่ไม่กลับได้หรือไม่ ข้าชอบเสี้ยนหยาง ข้าไม่อยากไปนอนข้างหลุมศพพวกนั้นอีกแล้ว” หลินเผิงพูดกับท่านแม่ด้วยความเสียใจ แล้วน้องสาวก็เห็นด

เมื่อได้ยินคำถามนั้น ฮองเฮาก็ก้มหน้านิ่งจิบชา และฟังเหล่าสตรีสนทนากันว่าหยางหยู่เฟย ด้วยอยากรู้ว่านางจะตอบกลับเช่นไร “ใช่แล้ว ข้ามีข่าวลือคบชู้กับเสี้ยนหยางอ๋อง” หยาง-หยู่เฟยตอบได้หน้าตาเฉยไม่ทุกข์ร้อนใจ ทำให้เหอฮองเฮาอดทึ่งในการรับมือกับเหล่าสตรีปากไก่ปากอีกาเหล่านี้ ที่เอาแต่จิกกัดผู้อื่น

“ข้าเก็บความสุขไว้เพื่อร่วมสร้างกับเจ้า อย่าทรมาน ดวงใจน้อย ๆ ดวงนี้เลย” พูดพร้อมกับจับมือนางขยำพวง ผูเถาสองลูกกลางกายของตนเองไปด้วย ใบหน้าหญิงสาวยามนี้เลือดทั้งกายกระจุกรวมอยู่บนใบหน้า จนลามเรื่อยไปถึงใบหู แต่สติด้านดียังอยากยับยั้งเขา “ท่านอ๋อง...ทำเช่นนี้ ข้าจะมองหน้าฮองเฮาเช่นไร”

“ข้าจะเอาเข้าไปจนสุด เจ้าอดทนชั่วครู่จะสบายขึ้น” เหมือนถ้อยคำนี้ กำลังหลอกล่อกวางตัวน้อยให้เข้ามาติดกับ เขาขยับถอนออกเสริมแรงเข้าไป จากนั้นกดแน่นลึกจุดสุดทาง ‘ตับ!’ หยางหยู่เฟยพูดไม่ออกมันแน่นมาก จนนางต้องกดเล็บเข้ากับแผ่นหลังของเขา เมื่อบุรุษตรงหน้าแนบร่างของเขาลงมาจนแนบชิดกับนาง