Semua Bab ช่างมารดามันเถอะใครเฝ้าก็เฝ้า: Bab 31 - Bab 40

หยางหยู่เฟยมองแม่ทัพด้วยอาการกลืนไม่เข้าคาย ไม่ออก แม่นางผู้นี้ร่ำไห้ราวกับน้ำตาเป็นสายเลือด อยากแทบแทนคุณที่ช่วยนางไว้ให้จงได้ แต่ทว่านางไม่สะดวกใจจะให้อยู่บ้านของตน เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว ส่วนท่านแม่ทัพนั้น... “ไม่ได้ เรือนข้าไม่มีสตรีมาก่อน อนาคตแล้วแต่นาง” หยางหยู่เฟยที่นั่งอยู่

ซือหลีหลี่ยืนอยู่หน้าประตูที่เปิดกว้างเอาไว้ นางยอมรับว่าตกใจไม่คิดว่าแม่ทัพที่หลงใหลหยางหยู่เฟย จนแทบล้นออกทางหางตาจะเป็นคนใจร้ายเช่นนี้ แต่ตกใจได้เพียงครู่เดียว เสียงถ้วยด้านหลังหล่นแตกจนนางเองถึงกับตกใจ และหันมาหาว่าต้นเหตุของเสียงคือผู้ใด และพบว่ามันคือคนที่แม่ทัพเหอเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่

หยางอยู่เฟยยังใจเต้นแรงไม่สามารถควบคุมสติได้ นางทรุดนั่งตรงเก้าอี้ชเวนอี่ทรงโค้งอย่างหมดแรง สองมือเรียวยาวได้รูปสั่นระริกราวกับผ่านเรื่องน่าหวาดกลัว ในใจจุกแน่นจนหายใจไม่ออก แล้วจึงหัวเราะอย่างรู้สึกสมเพชตัวเอง “ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า” เสียงหัวเราะที่ไม่ได้แฝงด้วยความ ดีใจ แต่มันอาบย้อมด้วยความกด

ภายในกระโจมหลักของท่านแม่ทัพยามนี้องค์หญิงตานชิง พระนัดดาในฝ่าบาทสืบเชื้อสายกลับไปสามรุ่นพบว่าสัมพันธ์กับสกุลเหอของฮองเฮา จึงได้รับการยกเว้นการบีบบังคับให้แต่งงานกับบุรุษในเมืองหลวง และเมื่อมีเสด็จป้าหนุนหลัง มีฝ่าบาทให้ท้าย นางจึงออกจากเมืองหลวงมายังค่ายทหารเสี้ยนหยางและยังรุกเข้ามาในด่านปาต้าหลิ่ง

กิ่งทอง ใบหยก! คำนี้ก้องในหูของหยางหยู่เฟย เขาและสตรีผู้นั้นกระมัง ความขมขื่นผุดขึ้นในอกจนเข้าใจวันนี้เองว่าอาการหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกเป็นเช่นนี้กระมัง แต่นางไม่รอให้แม่ทัพเหอได้กล่าวสิ่งใดออกมา หลังเขารับราชโองการ นางฉีกยิ้มพร้อมริมฝีปากที่สั่นระริกกล่าวด้วยถ้อยคำจริงใจ