All Chapters of เหนื่อยที่จะร้าย: Chapter 51 - Chapter 60

ชนัญชิดาทำงานในตำแหน่งผู้จัดการโรงแรมระดับห้าดาวในไมอามีตลอดเวลาสองปี ส่วนในปีแรกเป็นเพียงแค่รองผู้จัดการนั้นก่อนเลื่อนขั้นในปีต่อมางานบริการอย่างเธอที่แทบจะทำทุกอย่างตั้งแต่ประสานงานแผนกต่างๆ ในโรงแรมยันตรวจความสะอาดและความเรียบร้อยภายใน เวลาแขกมีปัญหาเธอก็จะเป็นคนคลี่คลาย แต่ละวันสารพัดปัญหาจนเธอกุมขมับ ตอนแรกเธอมองว่ามันสนุกและท้าทาย พอเข้าปีที่สามชนัญชิดารู้สึกเหนื่อยหน่ายกับปัญหาไม่ซ้ำแต่ละวันจนรู้สึกถึงจุดอิ่มตัว เธอยื่นใบลาออกบินกลับไทยในที่สุดไร่ส้มภักดีเจริญสิริพระอาทิตย์เคลื่อนคล้อยลงต่ำ สาดส่องแสงแดดสีเหลืองทองอร่ามปกคลุมทั่วบริเวณ ตัดกับสีเขียวของภูเขาและสวนส้มภายในไร่ในยามเย็น อากาศเย็นสดชื่นสบาย ผ่อนคลายใจแต่น่าเสียดายเมื่ออีกไม่กี่วันเธอไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แค่คิดก็รู้สึกใจหายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าสวยเก๋หม่นหมองลงไปถนัดตา“เธอคิดดีแล้วเหรอเรื่องลาออก” ปรมินทร์ถามผู้จัดการไร่ที่ร่วมหัวจมท้ายมาเกือบเจ็ดปี พอๆ กับเขาเข้ามาบริหารไร่แห่งนี้เต็มตัวอย่างแสนเสียดาย“ดีแล้วค่ะ” รินดาก้มหน้าตอบ ใจหนึ่งก็ยังอาลัยอาวรณ์แต่ก็ต้องตัดใจ เพราะเธอจำเป็นต้องย้ายไปอยู่ทางใต้ของปร

“พี่เจไง จำไม่ได้เหรอ” รินดาเคยเจอบอดี้การ์ดพี่ชายอยู่บ่อยครั้ง ทำไมทำเป็นความจำเสื่อมไปได้แล้วล่ะ เพียงแค่ตอนนี้เจเขาตัดสกินเฮดใหม่เท่านั้น“หือ พี่เจหรอกเหรอ สวัสดีค่ะ ไม่เจอนานลืมเลย” คนอายุน้อยกว่าสวัสดีบอดี้การ์ดเจ้านายมารดา ก็ว่าอยู่หน้าตาคุ้นๆ แต่ไม่นึกว่าจะมากับยัยนี่สองคน ผมทรงใหม่เอาซะรินดาไม่คุ้นเลย แต่หล่อดีแฮะ จะว่าไปบอดี้การ์ดของชินดนัยก็งานดีทุกคน ถ้าไม่ติดว่ามีแฟน รินดาจะสุ่มจีบแล้ว เห็นว่ายังโสดทั้งแก๊งนี่นา เฮ้อ เสียดาย“สวัสดีครับน้องรินดา”“สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันนาน เกือบลืมพี่เจซะแล้ว” เธอพูดอย่างเขินๆ เพราะยังไงเมื่อก่อนเธอกับเขาก็เคยอาศัยอยู่ในรั้วบ้านเดียวกัน“ครับ สบายดีนะครับ ไม่เห็นกลับบ้านนานเลย” เจถามไถ่หญิงสาวอย่างคุ้นเคย ตั้งแต่รินดาเข้ารั้วมหาลัยจนจบและมีงานทำ เขาก็ไม่ค่อยเจอหน้าอีกฝ่ายเลย“สบายมากค่ะ ที่นี่บรรยากาศดี น่าอยู่มาก”“ครับ น่าอยู่จริงๆ” เขาชมด้วยความจริงใจ สายตาก็กวาดมองไปบริเวณรอบๆ ไร่ส้ม พลันเกิดความอิจฉาวิถีชีวิตชาวไร่ของคนต่างจังหวัด“ไหนว่าครอบครัวคุณชินก็มาด้วยไง” ยัยลูกหว้าโทร.บอกว่าชินดนัยจะมาส่งถึงไร่ แต่นี่ก็ยังไม่เห็นหน้าอีกฝ่าย สาย

“ทีนี้ฉันทำงานที่นี่ได้หรือยังคะ” เห็นเขายังเงียบอยู่ไม่พูดอะไรต่อเธอจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายบ้าง“ครับ” เขามีสิทธิ์อะไรไปโต้เถียงกับอดีตผู้จัดการโรงแรมห้าดาวชื่อดังของเมืองไมอามีได้ล่ะ ดีซะอีกได้คนเก่งมีประสบการณ์มาทำงานให้ แต่นอกจากเรื่องนี้แล้วเขายังอยากคุยกับเธอเกี่ยวกับคืนนั้น “ส่วนเรื่องคืนนั้นผมขอโทษ ผมรู้ว่าคุณเมา แต่ผมกลับเป็นฝ่ายเอาเปรียบคุณ ตอนนั้นผมคิดว่าจะรับผิดชอบเรื่องทุกอย่างเอง แต่พอตื่นมาก็ไม่เห็นคุณแล้ว ทำไมถึงหนีไปดื้อๆ เลยล่ะ” เขาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตาราวกับอย่างค้นคว้าหาความจริงจากชนัญชิดา ถามในสิ่งที่ค้างคาใจมาโดยตลอด“ฉันต้องบินไปวันนั้นเลยไม่ได้บอกคุณ ขอโทษนะคะ” ที่แท้ปรมินทร์ก็ไม่ได้ลืมเรื่องคืนนั้นอย่างที่เธอคิด แถมเขายังมีความคิดที่รับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย พอรู้ในสิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าคิด ความรู้สึกที่มีต่อเขาก็เปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น“งั้นเหรอ” คำตอบของเธอทำเอาชายหนุ่มโล่งเหมือนยกภูเขาออกจากอก ที่แท้เธอหนีไปไม่บอกไม่กล่าวไม่ใช่เพราะคืนนั้นเขาทำไม่ดี ปมในใจที่เก็บมาเนิ่นนานคลายสักทีแต่ให้ตายเถอะ เขาก็คิดซะว่าลีลาบนเตียงของตัวเองมันดูแย่ ดูห่วยมาก

“คุณทานข้าวหรือยัง” ปรมินทร์ที่จู่ๆ ก็โผล่มายังโซนอาหารก็เดินเข้ามาทักผู้จัดการสาวที่กำลังสาละวนกับการดูแลลูกค้าในช่วงเที่ยง ชนัญชิดาตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ ปรมินทร์ก็เดินเข้ามาทักเธอ“เรียบร้อยแล้วค่ะ คุณยังไม่ทานเหรอคะ” เธอเลิกคิ้วถามเจ้านายที่ใบหน้าเผยความเหนื่อยล้าออกมา ตามกรอบหน้ามีเหงื่อผุดพรายจนเปียกชุ่ม วันนี้เขาสวมหมวกปีกกว้างสีดำ สวมแว่นดำ เสื้อยืดสีน้ำเงินเข้มทับด้วยเสื้อยีนแขนยาวสีซีดเป็นการแต่งตัวแบบทำงานสวนทั่วไปแต่เมื่ออยู่บนตัวเขากลับดูดีไปอีกแบบ ไม่งั้นปรมินทร์คงไม่เรียกสายตานักท่องเที่ยวสาวๆ ให้หันมองตามเป็นพรวนตั้งแต่เขาปรากฏตัวหรอก“ยังครับ ผมกะจะมาทานที่นี่ขี้เกียจเดินกลับไปกินที่บ้าน” ชายหนุ่มถอดหมวกมาถือแล้วโบกพัดความเย็นเข้าหน้าคลายร้อน“จะกินอะไรคะ ฉันสั่งลุงคำปันให้” คำปันคือพ่อครัวที่นี่ มีอายุสี่สิบปี ทำอาหารได้อร่อยและถูกปากคนทาน ไม่ว่าจะเป็นกับข้าวแบบพื้นบ้านหรือกับข้าวไทย เมื่อก่อนลุงคำปันแกเป็นลูกมือเชฟในร้านอาหารใหญ่ในกรุงเทพ หลังๆ กลับมาอยู่บ้านเป็นเพื่อนบิดามารดาที่เริ่มแก่ชรา และรับอาสาเป็นพ่อครัวที่ไร่แห่งนี้“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมสั่งเอง” ว่าจบก็เดินอาด

“ค่ะ” ชนัญชิดารับคำเพียงแค่นั้นก็หันกลับมาสนใจการจัดแจกันดอกไม้ต่อเนื่องจากวันนี้มีพวกคนงานเอาดอกไม้ป่ามาฝากเธอระหว่างทาง หล่อนเห็นว่าสวยและหอมดีจึงนำมาจัดใส่แจกันที่ร้านช่วงพักเที่ยงของวัน พนักงานหลายคนต่างสลับกันหยุดพักทานข้าว ชนัญชิดาเองก็เช่นกัน ขณะที่นั่งทานข้าวอยู่ในห้องพักนั้นหล่อนรู้สึกปวดหน่วงที่ท้องถึงขนาดต้องปล่อยช้อนลงจานเสียงดังหล่อนเคลื่อนมือไปกุมบริเวณท้องน้อย กิ๊บกับปิ่นซึ่งนั่งฝั่งตรงข้ามถึงกับตกใจ เห็นผู้จัดการสาวหน้าซีด ปากซีด อาการไม่ค่อยดีเหมือนช่วงเช้าที่ผ่านมา“ผู้จัดการเป็นอะไรไปคะ” ปิ่นถามชนัญชิดาด้วยน้ำเสียงห่วงใย เธอไม่เคยเห็นผู้จัดการเป็นเช่นนี้มาก่อน เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย ปิ่นเห็นท่าทางเจ้านายสาวไม่ดีจึงลุกขึ้นเดินอ้อมมาฝั่งตรงข้าม เข้ามาประคองถามไถ่อาการ“ไม่เป็นไร แค่ปวดท้องประจำเดือน” ชนัญชิดากัดฟันตอบ หล่อนจับขอบโต๊ะแน่จนเห็นกระดูกขาวเกร็ง ใบหน้าหล่อนนิ่วเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด แถมยังมีเม็ดเหงื่อผุดเต็มตามกรอบหน้าวันนั้นของเดือนวันแรกเธอมักปวดท้องรุนแรงอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่ใช่ทุกเดือน ทว่าเดือนนี้มันรุนแรงเสียจนหล่อนต้องงอตัว มันปวดเกร็งร้าวไปถึง