บททั้งหมดของ เหนื่อยที่จะร้าย: บทที่ 31 - บทที่ 40

แสงแดดแยงตาเมื่อพระอาทิตย์ลอยโด่งในช่วงสายของวันปลุกให้ร่างบอบบางในชุดคนไข้สีฟ้าอ่อนค่อยลืมตาตื่น เธอกะพริบตาถี่ๆ ยกมือขึ้นนวดศีรษะ พลันเห็นสายน้ำเกลือบนหลังข้อมือตัวเองก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ความปวดหนึบบนแผลก็หลั่งไหลเข้าความรู้สึก ทั้งแผลกายและแผลใจ“ตื่นแล้วเหรอคะ คนสวย” น้ำเสียงคุ้นหูทักทายน้องน้อยเมื่อเห็นคนป่วยขยับกาย เมื่อคืนเขาเป็นคนนอนเฝ้าชนัญชิดาด้วยตัวเองหลังจากได้เห็นคลิปจากกล้องวงจรปิด ชินดนัยสาบานกับตัวเองว่าจะต้องเอาคืนให้ชนัญชิดาแน่คดีเก่ายังไม่สะสาง มันหาเรื่องใหม่ให้เขาคิดทบต้นทบดอกอีกแล้ว เห็นท่างานนี้เขาต้องวางแผนดีๆ เพราะไอ้น้องเขยสารเลวคนนี้ต้องได้รับอย่างสาสม ให้ล่มจมได้ยิ่งดี“พี่ชายใหญ่นอนเฝ้าน้องเหรอคะ” เสียงแหบแห้งคล้ายของคนตื่นใหม่ถาม เธอเห็นเขาอยู่ในชุดลำลองไม่ได้ใส่สูทเฉกเช่นทุกวันก็พอจะเดาได้ทันที“ครับ คุณป๋าจะเฝ้าเองแต่โดนพี่ไล่กลับไปนอนบ้านแล้ว อย่าพึ่งลุกๆ นอนลงก่อนเดี๋ยวพี่เทน้ำให้ดื่ม” เมื่อคืนตาแก่กลับมาจากงานก็ร่ำๆ อาสาจะเฝ้าลูกสาวคนเล็กเอง มีรึพี่ชายใหญ่อย่างเขาจะยอม กลิ่นเหล้าหึ่งขนาดนั้น แต่ถึงไม่เมาเขาก็ไม่ยอมให้ตาแก่นั่นนอนที่นี่หรอก ยัง

ทำไมกัดไม่ปล่อยอย่างนี้วะ กะอีแค่ไม่ไปดูดำดูดีน้องสาวตัวเอง พวกมันถึงกับเล่นงานเขาแทบจะล้มละลาย ภูวดลต้องขายที่ดินของมารดาและทรัพย์สินต่างๆ รวมทั้งบ้านมาชดใช้ค่าเสียหาย ไม่อย่างนั้นไม่รู้จะเอาที่ไหนไปจ่ายเขาเป็นเหตุให้ภูวดลทะเลาะหนักกับมารดา ภาริณีรู้เรื่องถึงกับโกรธลูกชายจนความดันขึ้น ต้องหามส่งโรงพยาบาล มีเพชรอยู่ในมือแท้ๆ ไปคว้าก้อนกรวดมาทำเมีย แถมยังนำพาแต่เรื่องหายนะเข้าบ้านลูกชายคนดีเล่นไปกระตุกหนวดเจ้าพ่อมาเฟียเข้า ทรัพย์สมบัติที่เคยมีบัดนี้เป็นเพียงแค่อดีต ภาริณีหมดตัวเพราะลูกชาย คิดแล้วก็เจ็บใจนัก เธอเคยบากหน้าไปขอพบฝ่ายนั้นก็เจอแต่คนดูแลบ้าน อ้างว่าเจ้านายไม่ว่างมาพบ เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากด่าทอลูกชายรวมไปถึงผู้หญิงคนนั้น คิดไม่ถึงว่าภูวดลจะออกหน้าปกป้องมัน แถมยังขึ้นเสียงใส่เธอซึ่งเป็นมารดา ทั้งคู่ทะเลาะกันรุนแรงอย่างไม่มีใครยอมใคร จนภูวดลเดินออกจากบ้านมารดาโดยมีเสียงด่าทอไล่ตามหลังไม่หยุดสันกรามขบกันแน่นจนนูนด้วยความโกรธเกลียดอีกฝ่าย ภูวดลแค้นใจที่โดนพี่ชายภรรยาเล่นงานครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่ปราณี แถมครั้งนี้ปริมโดนหางเลขไปด้วย มือแกร่งกำแน่นเข้าหากัน แววตาหรี่ลงเผยกลิ่

“นั่นสิ พี่คิดว่าจะไปส่งมันดีไหม” เธียรเอ่ยสมทบ เพราะตอนนี้เพื่อนตัวดีมันดื่มจนหลับคอพับไปได้ห้านาทีแล้ว“มันหลับไปแล้ว เดี๋ยวพวกพี่แบกไปส่งที่รถแล้วกัน” แทนบอก เพราะให้ยัยนี่แบกไปคนเดียวคงถึงพรุ่งนี้เช้า“รบกวนพวกพี่ด้วยนะคะ” ชนัญชิดาก้มหัวให้แล้วเดินนำทางเมื่อกราฟและแทนเป็นคนพยุงร่างไร้สติของภูวดลเดินตามอยู่ด้านหลัง“หนักฉิบหายไอ้นี่”“นั่นดิ ไหล่กูจะหักแล้วสัส ไม่รู้ไปตายอดตายอยากเหล้ามาจากไหน แดกเอาแดกเอา นี่มึงรู้ป่ะไอ้ภูมันเป็นห่าไร ปกติไม่เห็นดื่มหนักขนาดนี้” กราฟบ่นพลางแอบหยิกเข้าสีข้างคนเมาอย่างหมั่นไส้ เมาแล้วลำบากกู ไอ้เพื่อนเวรไหนว่าเรื่องบริษัทดูคลี่คลายไปแล้วหนิ แล้วมันเป็นห่าอะไรของมันอีก“เงียบเหอะน่า” เธียรดุ ส่งสายตาให้แทนหยุดพูด เขารู้เหตุผลของภูวดลดีแต่ไม่สะดวกเล่าให้เพื่อนฟัง อย่างน้อยชนัญชิดายังอยู่ตรงหน้าพวกเขา แทนเข้าใจความนัยจึงปิดปากเงียบ ทั้งลานจอดรถเลยมีเพียงเสียงสายฝนตกกระทบหลังคา“ให้พี่เขานอนเบาะหลังเถอะค่ะ จะได้สะดวก” เธอแนะนำ ตอนนี้ภูวดลร่างเหลว อ่อนปวกเปียก จับนอนเบาะหลังคงสะดวกกว่านั่งหน้า“พี่ก็ว่างั้น” เธียรเปิดประตูหลังก็ประคองร่างเพื่อนนอนราบไปก

ภูวดลเขาคนนี้เป็นผู้ชายหน้าตาดีหล่อเหลาทั่วไปที่หล่อนเคยพบเจอ ไม่มีอะไรพิเศษเรียกร้องให้คนอย่างชนัญชิดาสนใจได้ แต่ทว่าเมื่อช่วงเวลาที่เลวร้ายสำหรับผู้หญิงที่ต้องการคนช่วยอย่างเธอ เขากับปรากฏตัวต่อหน้า พร้อมกับรอยยิ้มปลอบประโลมจิตใจเพื่อคลายความกระวนกระวายและหวาดกลัวณ วินาทีนั้นรอยยิ้มที่เธอคิดว่ามันธรรมดากับพลอยทำให้หัวใจเธอเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง กระแสความอบอุ่นไหลเวียนทั่วสรรพางค์กาย“พี่เปลี่ยนเป็น เดี๋ยวรบกวนน้องลูกหว้าส่องไฟให้พี่ทีนะครับ”“ได้ค่ะ” เธอรับคำด้วยความเต็มใจยิ่งภาพที่ภูวดลพับแขนเสื้อเชิ้ตทั้งสองข้างด้วยความคล่องแคล่ว คลายปมเนกไทปลดกระดุมบนสองเม็ดมันดูเซ็กซี่อย่างน่าประหลาด ทำเอาคนอย่างชนัญชิดาถึงกลับมองด้วยความหลงใหล เขายังคงตั้งอกตั้งใจเปลี่ยนยางล้อรถให้เธอโดยไม่รับรู้สายตาที่เปลี่ยนไปของน้องสาวเพื่อนชนัญชิดาใช้ไฟฉายจากมือถือคอยส่องแสงสว่างให้เขาด้วยความเคลิบเคลิ้มใจ อยากจะหยุดเวลานี้ไว้นานๆ เสียจริง แต่ติดที่ยุงเยอะเหลือเกินใบหน้าคมสันมีเม็ดเหงื่อเกราะพราวระยิบต้องแสงแฟรชจ้ามันถูกบันทึกภาพลงในหัวใจและสมองอย่างรวดเร็ว เธอกำลังตกหลุมรักเพื่อนพี่ชายเข้าอย่างจัง

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันรับผิดชอบเอง พวกแกไม่ต้องห่วง ฉันไม่ลากพวกแกมาลำบากแน่” ชนัญชิดาปลอบใจเพื่อนๆ เธอรู้ว่าเฟย์ไม่ได้เห็นด้วยกับแผนการครั้งนี้แต่ก็ยังยอมช่วยเธอจนถึงที่สุดเธอซาบซึ้งกับคำว่ามิตรภาพจริงๆ“แกพูดเองนะ”“เออน่า”“งั้นพวกเรากลับกันเถอะ แกก็ค่อยๆ กินไปแล้วกันนะ” คีย์กระซิบกระซาบประโยคหลังโดยได้ยินกันแค่สองคนจนอีกฝ่ายหน้าแดงกับความนัยนั้น“บ้า กลับบ้านดีๆ ล่ะ”“อืม ขอให้โชคดีนะ” เฟย์หันมาอวยพรก่อนเดินจากไปพร้อมกับคีย์เมื่อทุกคนกลับกันหมดแล้วจึงเหลือแค่เธอคนเดียวที่ยังมีสติ ชนัญชิดาหันหน้ามายิ้มกับชายหนุ่มซึ่งนอนไม่รู้เรื่องรู้ราวบนเตียงนอนเธอยามเขาหลับตาดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก มือบางไร้ตามกรอบหน้า คิ้ว จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาอย่างหลงใหล พลันความรู้สึกผิดก็เข้าโจมตีความรู้สึก ใบหน้ายิ้มแย้มเมื่อครู่ดูเศร้าหมอง ชนัญชิดาไม่ได้อยากทำวิธีนี้เพื่อให้ได้เขามาแต่ไม่มีทางเลือกยอมใช้แผนสกปรกยอมเลว…..ยอมร้ายเพื่อให้เขามาอยู่ข้างกายแต่นับต่อจากนี้ชนัญชิดาสัญญากับตัวเองว่าจะยอมเปลี่ยนแปลงนิสัยเพื่อเขาแสงแดดแยงกระทบตาจนต้องลืมตาตื่น ภูวดลรู้สึกปวดหัวตุบๆ เขายกมือขึ้นนวดขมับ แต่แล้วก็