All Chapters of เหนื่อยที่จะร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

“น้องยังจะปกป้องมันอีกเหรอ มันทำกับน้องขนาดนี้” เขาเสียงแข็งไม่เห็นด้วยเมื่อรู้ว่าน้องสาวยังปกป้องไอ้ภูวดลทั้งๆ ที่มันทำร้ายจนเธอเสียใจ ชินดนัยเลี้ยงหล่อนมากับมือไม่เคยทำให้ต้องเสียน้ำตา แล้วมันเป็นใครมาทำน้องสาวเธอร้องไห้ขนาดนี้พี่ชายอย่างเขาจะยอมได้เหรอ“ถือว่าน้องขอนะคะ เดี๋ยวเรื่องนี้หว้าจัดการเองค่ะ”“ได้” รับปากไปอย่างนั้น แต่เขาไม่มีวันอยู่เฉยๆ แน่“ขอบคุณนะคะ แล้วเจอกันนะคะ หว้ารอ”“ครับผม ดูแลตัวเองดีๆ นะ บายค่ะ”วางสายเสร็จชินดนัยก็กระดิกนิ้วเรียกคนสนิทมาข้างๆ ตัว ก่อนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ นัยน์ตาฉายแววอำมหิต“ให้คนถอนหุ้นจากบริษัทเฮงซวยนั่นให้หมด”“ครับนาย” ซันค้อมศีรษะ เดินออกจากห้องไปจัดการตามคำสั่งผู้เป็นนายทันทีดูสิว่าเมื่อไม่มีทุนคอยรองรับหรือคนหนุนหลังแล้วไอ้ภูวดลมันจะทำยังไง เขาไม่ได้ผิดคำพูดต่อชนัญชิดา เพราะถ้าทำผิดจริง ไอ้ภูวดลคงไม่อยู่ครบสามสิบสองแน่“ให้ผมจัดการมันเลยไหมครับนาย” เดย์ที่รู้เรื่องแล้วก็อดที่จะเดือดแทนไม่ได้ ชนัญชิดาสาวน้อยคนนั้นพวกเขาเหล่าบอดี้การ์ดทั้งสี่คนเห็นเธอเปรียบเสมือนน้องสาวคนหนึ่งเหมือนกัน เห็นหล่อนมาตั้งแต่ใส่ชุดคอซอง คอยเดินต

“ผู้หญิงคนนี้กำลังด่าหนูปริมเหรอ ใช่ปริมที่พวกเรารู้จักไหม” ปริมที่พวกชาวบ้านจับกลุ่มกันถามถึงคือหญิงสาวหน้าตาสวยน่ารัก ท่าทางเรียบร้อย เรียนดี แต่ปริมที่ผู้หญิงคนนี้กำลังยืนชี้หน้าด่าอยู่หน้าบ้านนี่ใครกัน หรือว่าด่าผิดคน ผิดบ้าน“นี่คุณ คุณด่าผิดคนหรือเปล่าคะ อย่างหนูปริมเนี่ยนะจะไปเป็นเมียน้อยผัวคุณ คุณมาผิดที่แล้วล่ะ” ป้าน้อยซึ่งอยู่ข้างบ้านและสนิทสนมกันดีกับปริม ผู้หญิงที่โดนเธอคนนี้กล่าวหา ป้านน้อยจึงเดินเข้าไปถามด้วยความโกรธแทนหนูปริม เธอเห็นเด็กสาวคนนี้มาตั้งแต่เด็ก นิสัยดี น่ารักเรียบร้อยอย่างนั้นจะไปเป็นเมียน้อยชาวบ้านได้ไงกัน“ถูกสิ ถ้าอีปริม จริญญาพร ไชยานึก บ้านเลขที่ 43/23 นี่ไม่ผิดตัวแน่” หล่อนชูหลักฐาน เป็นรูปภาพผู้หญิงหน้าตาพิมพ์เดียวกับปริมราวกับแกะ กำลังกกกอดกับผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งในร้านอาหารหรู และโรงแรม ซึ่งผู้ชายคนในภาพไม่ใช่ใครที่ไหน ภพ สามีกรองแก้วนั่นเองเมื่อวานไม่รู้ใครส่งเอกสารมาให้เธอที่บ้าน บนหน้าซองไม่ปรากฏชื่อผู้ส่ง พอเปิดอ่านเท่านั้นแหละ หล่อนแทบจะเอาบังตอจามหน้าผัว และฉีกอกผู้หญิงคนในรูปเป็นชิ้นๆ กรองแก้วเดินขึ้นห้องไปจัดการกับผัวตัวดีก่อนอันดับแรก จ

ไม่หรอก อย่างเขาเนี่ยนะ จะรู้สึกกับยัยนั่งจริงๆไม่ เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางบริษัท บวรวัฒนกิจ“พี่ภูขา ฟ้ามาหาค่ะ” เสียงแหลมแบบมีจริตจะกร้านเปิดประตูพลัวะเข้ามาในห้องทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาตเขาปรายตามองแขกไม่ได้รับเชิญ แล้วเมินไปยังเลขาด้วยแววตำหนิ เมื่อเธอปล่อยให้คนเข้ามาโดยที่เขาไม่ได้สั่ง“ขอโทษค่ะบอส เปรมห้ามเธอแล้ว แต่เธอยังดึงดันที่จะเข้ามาหาบอสให้ได้” เธอก้มหน้ารายงานเจ้านายด้วยความรู้สึกผิด“ช่างเถอะ ออกไปก่อน” เขาไล่เลขาออกไป ปรายตามองคนมาใหม่เชิงคำถาม เจ้าหล่อนคือลูกสาวคนเล็กของคุณก่อเกียรติ เจ้าของร้านก่อเกียรติวัสดุก่อสร้าง หุ้นส่วนรายใหม่ของเขานั่นเอง กว่าก่อเกียรติจะยอมร่วมลงทุนกับเขาก็เล่นเอาปาดเหงื่ออยู่เหมือนกัน ดังนั้นจะไล่ลูกสาวสุดรักสุดหวงไปซึ่งๆ เห็นทีคงไม่ได้ เกิดฝ่ายนั้นไม่พอใจถอนหุ้นออกไปอีก ทีนี้เห็นทีได้ล้มละลายแน่ว่าแต่เธอมาหาเขาทำไม“มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ” ภูวดลแน่ใจว่าเขาไม่ได้สนิทกับเธอเท่าไหร่นัก แถมยัยนี่พึ่งจะเรียนปีสามเอง ทว่าดูจากสายตาท่าทางคนตรงหน้าแล้วทำเอาเขาหนักใจเช่นกัน ผ่านโลกมาจะสามสิบปีแล้วทำไมเขาจะดูผู้หญิงไม่ออก“เปล่าค่ะไม่มี บังเอิญมอ.ฟ้

เพื่อนๆ ได้ยินคำถามของกราฟก็พากันอดใช้สายตามองหาคนที่ควรจะมาด้วยกันกับคนตรงหน้าไม่ได้ ก็ไหนไอ้เธียรบอกเองว่ามันส่งการ์ดไปเชิญชนัญชิดามาร่วมงานด้วย ไหนเห็นแต่เพื่อนเขาที่เดินมาคนเดียว“พายเรือมาอยู่มั้ง” ภูวดลไม่สบอารมณ์เท่าไหร่เมื่อมีคนถามถึงภรรยา เขาจงใจขับรถออกมาก่อนยัยนั่นด้วยซ้ำไป ป่านนี้นั่งน้อยใจอยู่บ้านแล้วมั้ง“อ้าว แล้วทำไมพวกมึงไม่มาพร้อมกัน” คิมถามขณะคีบก้อนน้ำแข็งใส่แก้วเปล่าให้คนมาใหม่“หยุดถามสักทีเถอะน่า แล้วไอ้เธียรล่ะ” ตั้งแต่เดินเข้ามายังไม่เห็นเจ้าภาพ ภูวดลเลยใช้โอกาสนี้เปลี่ยนหัวข้อสนทนา“อยู่โต๊ะด้านในอ่ะ คุยกับเพื่อนสมัยอนุบาลมันอยู่มั้ง” แทนตอบ ร้านที่ดูกว้างขวางดูแคบลงเมื่อเพื่อนทุกช่วงวัยของเจ้าของร้านพากันมาร่วมฉลองบาร์ใหม่ร้านก็เริ่มแน่นไปถนัดตาภูวดลหันมองไปตามมือที่ซีชี้ เห็นเธียรกำลังพูดคุยกับกลุ่มชายหญิงวัยเดียวกันกับพวกเขาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ดูท่าคงลำลึกความหลังเมื่อครั้งก่อนตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้พบเจอกันนาน เขาจึงไม่อยากขัดเรียกอีกฝ่ายมาหาเพื่อมอบของขวัญให้“เห้ยไอ้วัฒน์ได้ข่าวว่ามึงมีแฟน ไมไม่พามาเปิดตัววะ” กราฟเปิดประเด็นที่ทำให้เ

ภูวดลตกใจมากเมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นชนัญชิดาทรุดลงกับพื้น หล่อนทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด มือกุมไหล่ เขาเลยรีบปล่อยปริมถลาไปช่วยพยุงเธอลุกขึ้น อย่างน้อยเธอก็ช่วยเขา แต่ยังไม่ทันจะรั้งร่างภรรยาขึ้นยืน เสียงร้องเจ็บปวดก็ดังขึ้นทำให้หัวใจเขากระตุกปริม“โอ๊ยพี่ภูคะ เลือด เลือด ปริมเจ็บ” จังหวะที่เห็นชายหนุ่มปล่อยเธอทิ้งไปหายัยนั่นปริมก็อาศัยขังหวะไม่มีใครเห็นล้มตัวลงกับพื้น หางตาเหลือบเห็นเศษแก้วเข้าพอดีเลยกลั้นใจใช้ความคมของมันปาดเข้าแขนตัวเองเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาคนนั้นคิดจะเอาดีเข้าตัวหวังให้ภูวดลเห็นใจเหรอ ฉันก็ทำได้ย่ะ ยัยเมียหัวเน่า“ปริมเป็นไงบ้าง ไป เดี๋ยวพี่พาไปหาหมอเดียวนี้”“เห้ยน้องปริมโดนแก้วบาดเหรอว่ะ” ซีเห็นหยดเลือดบนแขนรุ่นน้องก็พลอยตกใจไปด้วย เหตุการณ์ชุลมุนเมื่อครู่เร็วมากจนดูตามไม่ทัน“ไอ้ภู มึงพาปริมไปโรงบาลเลย” คิมไล่ ตอนนี้พวกเขาที่พอมีสติอยู่บ้างกำลังแยกกลุ่มคนคลั่ง ก่อนที่จะบานปลายไปมากกว่านี้ ยังไม่ทันจะเปิดร้าน เจ๊งซะแล้วเพื่อนกูชนัญชิดายังคงล้มพับอยู่ที่เดิม หัวเริ่มปวดตุบๆ มือที่ค้ำร่างก็พลอยถูกเหยียบเพราะลุกขึ้นแทบไม่ไหวเลยนอนแหมะอยู่อย่างนั้น เมื่อครู่หั