All Chapters of เหนื่อยที่จะร้าย: Chapter 41 - Chapter 50

นับตั้งแต่ตกลงเรื่องการเกี่ยวดองของสองครอบครัว ชนัญชิดามักจะไปหาฝ่ายชายทั้งที่บ้านและที่ทำงานอยู่เนืองๆ หล่อนกับมารดาของภูวดลเข้ากันได้ดี เธอมักจะไปทานข้าวเป็นเพื่อนท่านอยู่บ่อยครั้งจนเริ่มสนิทอีกฝ่ายต่างจากความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับว่าที่เจ้าบ่าวเอง ซึ่งดูไม่ค่อยจะคืบหน้าสักเท่าไหร่นัก ภูวดลเย็นชากับเธอกว่าแต่ก่อนมากโข แม้จะไปหาถึงบริษัทก้นสัมผัสเก้าอี้ได้ไม่ถึงห้านาทีก็โดนไล่กลับแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นชนัญชิดายังคงมุ่งมั่นที่จะทำลายกำแพงหัวใจภูวดลด้วยความอดทนแต่ก่อนถึงวันแต่งงานความลับที่เขาไม่ควรรู้ดันถูกเปิดเผยอย่างไม่ตั้งใจเมื่อภูวดลเห็นชนัญชิดาเดินเลือกซื้อเครื่องสำอางกับผู้ชายที่เข้ามาลวนลามเธอในคืนนั้น แถมทั้งคู่ยังดูสนิทสนมกันไม่เหมือนคนเคยมีเรื่องบาดหมางกันเลยด้วยซ้ำ ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงแอบเดินตามคนทั้งคู่ไปเงียบๆ และได้รู้ความจริงว่าผู้ชายคนนั้นเป็นเพศที่สามและยังเป็นเพื่อนของชนัญชิดาอีกด้วยทุกกอย่างเป็นแผนของชนัญชิดาตั้งแต่แรก ที่ผับในคืนนั้นเธอกับผู้ชายชื่อคีย์ล้วนแล้วแต่เป็นการจัดฉากเพื่อให้เขาเข้าไปร่วมแสดง หล่อนไม่ได้โดนวางยา เป็นภูวดลที่เข้าใจผิดและโดนยัยนั่นวางยาซะเ

“น้องต้องดูแลตัวเองด้วยนะ วันกลับพี่จะมารับนะคะ” เขาลูบศีรษะน้องน้อยก่อนตัดใจถอยหลังขึ้นรถ ความรู้สึกเหมือนส่งเธอเข้าโรงเรียนครั้งแรกยังไงยังงั้น มันรู้สึกกังวลและอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ที่นี่ไม่รู้ชนัญชิดาจะเป็นยังไงบ้าง เครื่องใช้ไฟฟ้าและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ มีจำกัดเวลาเปิดปิด คนที่เคยอยู่อย่างสะดวกสบายมีคนคอยปรนนิบัติมาตลอดจะรอดไหมนะเจ็ดวัน สู้ๆ นะยัยน้องของพี่ ชินดนัยโบกมือลา เขาลดกระจกข้างลง มองตามร่างแน่งน้อยของชนัญชิดาด้วยความห่วงใยเต็มอก“น้องแกโตแล้ว อย่าห่วงไปเลย” บอกลูกชายไปอย่างงั้นทั้งที่ตัวเองก็ห่วงบุตรสาวไปไม่น้อย เธอพึ่งเจอเรื่องสะเทือนใจมาหมาดๆ คงต้องการเวลาทำใจสักพัก ชาญวิทย์ปลอบใจตัวเอง“ครับ”ภายในสถานปฏิบัติธรรมหลายสิบไร่ มีศาลาขนาดใหญ่ตรงกลาง บริเวณรอบๆ เป็นตึกปูนสองชั้น ที่พักสำหรับผู้เข้าร่วมปฏิบัติธรรมด้านหลังเป็นป่าไม้ยืนต้น สามสาวเดินไปตามทางเส้นเล็กสำหรับทางเดินไปยังจุดลงทะเบียนเพื่อรับเครื่องนอน มีแม่ชีมาอธิบายกฎระเบียบข้อห้ามต่างๆ ให้ผู้เข้าร่วม ซึ่งชนัญชิดานับด้วยสายตาก็เกือบจะสี่สิบคน เยอะกว่าที่หล่อนคิดไว้มากนัก“ทุกท่านจะมีแม่ชีคอยให้คำแนะนำ ชี้แนะใ

“ทุกคนคะ หว้าจะหย่า” เสียงหัวเราะเมื่อครู่ถูกแช่แข็งด้วยประโยคสั้นๆ ที่ทะลุกลางปล้องอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แม้พวกเขาจะรับรู้เรื่องของชนัญชิดามาบ้างแต่ไม่คิดว่าเธอจะตัดสินใจเด็ดขาดและรวดเร็วเช่นนี้ ทุกคนชะงักค้างสังเกตสีหน้าคนพูดเป็นตาเดียว เธอไม่แม้จะเจ็บปวดอย่างที่พวกเขาคาดคิด“ลูกแน่ใจนะ” ชาญวิทย์ถามย้ำอีกรอบเพื่อความมั่นใจทำลายความเงียบ เพราะทุกคนต่างเอาแต่กังวลแทนชนัญชิดา พวกเขารู้ดีว่าเธอคนนี้รักภูวดลมากเพียงใดไม่ง่ายเลยที่อยู่ๆ จะตัดสินใจเช่นนี้ ทั้งที่แต่งงานได้ยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ“แน่ใจค่ะ” อะไรที่ควรทำเพื่อเขาเธอก็ทำไปหมดแล้ว ทว่าไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวความรู้สึก ชนัญชิดาเหนื่อยพอแล้ว เธอไม่อยากสู้กับคนไร้หัวใจเช่นภูวดล ซึ่งหัวใจเขาไม่ได้มีไว้สำหรับเธอ“เย้ งานนี้ต้องฉลอง” อยู่ๆ เสียงเฮลั่นของสองพ่อลูกก็ดังกึกก้องทั่วห้องอาหาร ทำเอาคนที่เหลือทำหน้างง แต่งงได้ไม่นานก็พลันหัวเราะขำขันกัน มีอย่างที่ไหนลูกสาวหย่าสามี พ่อกับพี่ชายปรบมือดีใจ ยังกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง“เดย์ ไปเอาไวน์ที่บาร์มาสิ” เขาเรียกบอดี้การ์ดคนสนิทนำไวน์ที่บ้านมาเปิด ในที่สุดน้องสาวเขาก็ตาสว่างเสียที เขาก็ลุ้นอยู่น

ชนัญชิดาเหลือเพียงชุดชั้นในสองชิ้นภายใต้อุณหภูมิเย็นฉ่ำจากแอร์ก็เบียดร่างเข้าหาอกแกร่งหาความอบอุ่น เขากอดพลางเดินนำทางให้เธอเดินถอยหลังไปยังเตียงนุ่ม ผลักหญิงสาวล้มลงเตียงนอนเบาๆ แล้วตามขึ้นคร่อมทันที สายตาคมกริบของจ้องมองร่างขาวโพลนที่เหลือแต่สองชิ้นเล็กบนล่างอย่างสำรวจโดยไม่กะพริบตาเพื่อชื่นชมความงามของสตรีเพศหล่อนเขินจนเนื้อตัวเป็นสีชมพูเลยก็ว่าได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเปลือยกายต่อหน้าผู้ชายปรมินทร์โน้มตัวลงประกบริมฝีปากอวบอิ่ม มือทั้งสองทำหน้าที่ประสานได้ดี มันลูบไล้ไปทั่วเรือนกายสาวอย่างสำรวจ ไม่มีพื้นที่ไหนเล็ดลอดฝ่ามือแกร่งไปได้ ชนัญชิดาได้แต่บิดเร่าอยู่ใต้ร่าง หัวสมองโล่ง ว่างเปล่า ตอนนี้เธอเพียงต้องการปลดปล่อยตัวเองให้พ้นจากความร้อนรุ่มที่มันคอยแผดเผากายเธอในตอนนี้ชายหนุ่มบดเบียดริมฝีปาก ดูดรั้ง ขบเม้มคนใต้ร่างอย่างพอใจก่อนค่อยๆ สอดแทรกลิ้นเปียกชื้นเข้าโพรงปาก ไล่ตวัดเลียหาความหวานจนเกิดเป็นเสียง“อ่าส์” ชนัญชิดารู้สึกเหมือนตัวจะลอยล่องอยู่ในอากาศ เมื่อโดนมือใหญ่ของชายหนุ่มเคล้นคลึงทรวงอก เขากอบกุม บีบเคล้น ใช้นิ้วเขี่ยเม็ดบัวอย่างหยอกเย้าจนหล่อนเผลอครางกระเส่าเมื่อความรู้

ชายหนุ่มขอตัวลา เดินออกจากสถานการณ์ชวนอึดอัด เขาขับรถคิดเรื่องราวต่างๆ ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งผ่านหน้าบริษัทของตระกูลอัศววัฒน์โยธิน ชายหนุ่มไม่รอช้า หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปจอดทันทีชินดนัยนั่งอยู่ในห้องผู้บริหารด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เขามองดูเอกสารเกี่ยวกับหุ้นส่วนของบริษัทพลางสลับดูรูปถ่ายที่น้องสาวถ่ายส่งเข้ากลุ่มไลน์ครอบครัว เรียกรอยยิ้มปรากฏแก้ใบหน้าหล่อเหลา ภาพน้องน้อยยิ้มสดใสในเสื้อโค้ทตัวใหญ่ ในมือถือไอศกรีมโคนกับน้องชายวันนี้ชนาธิปพาน้องสาวออกไปเที่ยวเล่นในเมือง ทั้งคู่เลยอัพรูปภาพในกลุ่มรัวๆ ให้หายคิดถึงชินดนัยเลี้ยงน้องสาวมาตั้งแต่แบเบาะ น้องไม่เคยย่างกรายออกจากรัศมีเขาไปได้เลย แต่มาวันนี้เธอไปไกลยังอีกซีกโลกหนึ่งยังดีที่ตรงนั้นมีชนาธิปคอยดูแล ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่วางใจให้เธออยู่คนเดียวก็อกๆ“เข้ามา”“นายครับ ไอ้ภูวดลมาขอพบครับ” เดย์เดินเข้ามารายงานเจ้านายหนุ่ม ใบหน้าเขาเข้มขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นให้ระคายหูซึ่งเพื่อนเขาอีกสามคนที่เหลือ ซัน กันต์ โดยเฉพาะเจ ถึงกับกระตุกมุมปากขึ้นยิ้ม แผ่รังสีอำมหิตโดยพร้อมเพรียงดี ดีเหลือเกิน เดินเข้ามาให้พวกเขาเชือดถ