Todos los capítulos de แม้รักนี้ไม่ตรงสเปค: Capítulo 51 - Capítulo 60

ปากร้อนพรมจูบสลับขบเม้มเรียกเสียงครางหวิวให้ดังแผ่ว ๆ ขณะที่สองมือก็ลูบไล้ เคล้นคลึงเนื้อนุ่มด้วยความหลงใหล ต่อให้ตอนนี้เธอจะยังไม่ยอมให้รุกล้ำลึกซึ้งแบบค่ำคืนอันแสนหวานอีก แต่เธอก็ยังใจดียอมให้เขานัวเนีย ตักตวงความสุขบ้างและยิ่งเธอเป็นแบบนี้ เขากลับยิ่งปรารถนาจะได้เธอมาครอบครองทั้งตัวและหัวใจ“อื้อ หะ..หายใจไม่ออกแล้วค่ะ”“อีกสองชั่วโมงพี่ต้องไปประชุมแทนนาย ขอเติมพลังหน่อยสิ”“อ้างปะคะ ถามจริงเถอะไปตายอดตายอยากมาจากไหนกันคะ?”“อืม อดมาเป็นปีแล้ว มันก็เลยเก็บกดหน่อย ๆ”“ไม่หน่อยเถอะ”เล่นวอแวกับเธออยู่ค่อนคืน ถึงเขาจะยอมเคารพด้วยการไม่หักหาญน้ำใจ แต่ก็หาประโยชน์จากร่างกายของเธออยู่ทุกดี นี่ถ้าไม่แกล้งทำเป็นหลับก็คงไม่ยอมปล่อยให้เธอได้พักผ่อนขวัญข้าวย่นจมูกกระเง้ากระงอด ตั้งท่าจะปีนลงจากกายแกร่ง ทว่าเพียงแค่ขยับร่างก็ลอยหวือกลับมาอยู่ที่เดิม พอเธอถอยอีก เขาก็ดึงรั้งเธอกลับมาใหม่อีก วนอยู่อย่างนี่ซ้ำ ๆ จนสุดท้ายการยื้อยุดก็กลายเป็นการบังคับให้เธอร่อนสะโพก เสียดสีสร้างความหรรษาให้แก่กันและกัน“คุณ...”“ขออีกแป็บ นะ~”กระแสเว้าวอนในน้ำเสียงทุ้มนุ่มทำเอาขวัญข้าวนึกลังเล ริมฝีปากบางเม้มแน่

“พี่กะแล้วเชียวว่าพี่มองไม่ผิด เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม แล้วนี่ขวัญเปลี่ยนเบอร์เหรอ ทำไมพี่โทรหาเราไม่ติดเลย”คำถามมากมายยิงเข้าใส่รัวเร็วก่อนที่อีกฝ่ายจะดึงรั้งเอามือเธอไปเกาะกุมอย่างถือวิสาสะ ทำเอาขวัญข้าวสะดุ้ง สะบัดทิ้งแล้วก้าวถอยหลังทันควัน“ขวัญสบายดี และจะสบายกว่านี้ถ้าไม่เจอพี่เชษฐ์ที่นี่ ขอตัวนะคะขวัญมีธุระ”แววตาเย็นชาและคำพูดตัดรอนไร้เยื่อใยทำเอาใบหน้าขาวตี๋ของเชษฐาม่อยลงหลายส่วน กระนั้นก็ยังพยายามยื้อด้วยการก้าวเข้าไปดักขวางทาง ฉุดรั้งไม่ให้เธอวิ่งหนีไปไหน“ขวัญ! เดี๋ยวก่อนสิ พี่ขอคุยด้วยหน่อย”“แต่ขวัญไม่มีอะไรจะคุยกับพี่อีก ปล่อยค่ะ”“พี่ขอแค่หนึ่งนาที พี่รู้ว่าพี่เคยทำผิดต่อขวัญ แต่ว่าเรื่องมันก็นานมาแล้วนะ ขวัญอย่าโกรธพี่อีกเลยนะ”“ค่ะ ขวัญจะไม่โกรธแต่ขวัญคงลืมสิ่งที่พี่เชษฐ์ทำกับขวัญไม่ได้ เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากให้ขวัญเกลียด ก็อย่ามายุ่งกับขวัญอีก ปล่อยเถอะค่ะ อย่าให้ขวัญต้องทำถึงขนาดเรียกรอปอภอเลยนะคะ เพราะคนมีหน้ามีตาในสังคมแบบพี่คงไม่อยากมีข่าวอื้อฉาวกับขวัญอีกหรอก”ความเจ็บปวดสะท้อนออกมาจากแววตาวูบไหว ก่อนที่ผู้เป็นเจ้าของจะเบือนหน้าไปอีกทางหวังปกปิดความอ่อนแอของตัว

“ไปกันเถอะ”เมื่อเห็นว่าธุระของสองคนนั้นน่าจะจบลงแล้ว กรกันต์ก็ย่อตัวลงเก็บบรรดาถุงกระดาษมาคล้องเข้าที่ข้อแขน ก่อนช้อนร่างเด็กสาวขึ้นมาอุ้มแนบอก ก้าวยาว ๆ เดินผ่านผู้คนที่พร้อมใจหลีกทางให้ทันทีที่สบเข้ากับสายตาเย็นเยียบโดยไม่สนใจในเสียงกระซิบปรามของคนหน้าแดงที่ดิ้นขยุกขยิกในอ้อมแขน“ปล่อยขวัญได้แล้ว ขวัญเดินเองได้ค่ะ”“ขืนปล่อยให้เดินเอง ขาเธอคงได้หักก่อนถึงรถ”นี่ก็เวอร์จัง!ขวัญข้าวอมยิ้ม อ่อนอกอ่อนใจในความเล่นใหญ่ ความจริงแล้วข้อเท้าเธอดีขึ้นมากพอจะเดินเองได้แม้ต้องกะเผลกหน่อย ๆ แต่ในเมื่อเขายินดีจะบริการส่งเธอถึงที่ขนาดนี้ เธอไม่ขัดก็ได้ชี้มือบอกทางไม่ถึงนาทีคนหน้าดุก็พาเธอมาถึงรถยนต์ส่วนตัว ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม อ้อมแอ้มกล่าวขอบคุณทั้งเรื่องที่ช่วยกู้หน้าให้เธอกลางห้างและทั้งเรื่องที่พามาส่ง“กุญแจล่ะ เดี๋ยวพี่ขับให้”“ไม่เป็นไรหรอก ขวัญขับเองได้”“ขาเจ็บขนาดนี้ยังจะมาอวดเก่ง เก็บแรงไว้ไปดื้อบนเตียงเถอะ”ขวัญข้าวค้อนขวับ เนี้ย! มันน่าเก็บเอาคำขอบคุณคืนจริง! กระนั้นมือเรียวก็ยอมหยิบกุญแจรถยนต์ให้ชายหนุ่มแล้วค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับตามคำสั่งอยู่ดีรอกระทั่งชายหนุ่มก้าวขึ

ใบหน้าสะสวยม่อยลงหลายส่วน ในยุคที่สังคมขับเคลื่อนด้วยโลกโซเซียล เรื่องเกิดขึ้นกลางห้างแบบนี้คงไม่แคล้วถูกพลเมืองแสร้งว่าดี อัดคลิปเอาไปอัปโหลดลงอินเตอร์เน็ต ติดแฮชแท็ก #เมียหลวงตบเมียน้อย กลายเป็นท็อปปิกให้คนซุบซิบนินทากันทั่วแล้วแน่ ๆที่เธอกังวลไม่ใช่ห่วงตัวเองหรอกนะ เธอชินชากับเรื่องพวกนี้เสียแล้ว จะห่วงก็แต่ความรู้สึกของผู้ปกครองที่บ้านต่างหาก ถึงตัวบิดาและมารดาจะนิยมดูโทรทัศน์มากกว่าข่าวบนโลกออนไลน์ ทว่าบรรดาเพื่อนบ้านที่รายล้อมนี่สิ เรียกว่าปากหอยปากปูก็คงไม่เกินจริงบางทีก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าการที่เธอเกิดมาเป็นลูกสาวของคนมีตำแหน่ง มันคือบุญหรือกรรม เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเธอมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับคนนู้นคนนี้เสมอไม่ว่าจะเป็นเรื่องหน้าตา ผลการเรียน ความประพฤติ จะทำอะไรจะขยับตัวไปไหนก็มีคนคอยจับจ้อง แต่มันไม่ใช่เพราะความสนใจใคร่รู้หรอกนะ เป็นการจับผิดกันเสียมากกว่าดังนั้นเมื่อเติบใหญ่เธอจึงมีความมุ่งมั่นที่จะพาตัวเองออกมาจากวังวนของสังคมแห่งการเปรียบเทียบและโอ้อวดเกทับกันแต่เธอคงลืมไปว่าต่อให้จะหลีกหนีไปไกลถึงต่างประเทศครอบครัวเธอก็ยังปักหลักอยู่ที่นั่น สุดท้ายจึงไม่พ้นเจอกับเรื

เสียงหอบกระเส่าเคล้าคลอไปกับเสียงลามกยามลิ้นร้อนตวัดไล่ต้อน หยอกเย้ากันอย่างเร่าร้อน สองมือเลื่อนลงเคล้นคลึงบั้นท้ายกลมกลึง อาศัยความชำนาญปลดเปลื้องสิ่งกีดขวางทั้งหลายแหล่ออกให้พ้นทางก่อนยกร่างอ่อนระทวยขึ้นวางบนเคาน์เตอร์กลางครัว“ได้ ใช่ไหม?”ได้ยินแล้วขวัญข้าวก็ค้อนขวับ เล่นโยนเสื้อผ้าเธอทิ้งจนหมดแล้วเพิ่งมาถามเนี้ยนะ!กระนั้นถ้อยคำอนุญาตที่หลุดออกมาจากปากก็มีเพียงเสียงครวญครางด้วยความรัญจวน เมื่อปลายลิ้นร้อนตวัดลงหยอกล้อกับยอดจุกสีระเรื่อ ซ้ำสองมือสากยังทั้งฟ้อนเฟ้นทั้งบีบขยำ สลับกันไปมาราวกับกลัวว่ามันจะน้อยใจกันร่างบางบิดเร่าค่อย ๆ เอนกายลงนอนตามแรงดัน หน้าท้องหดเกร็งเป็นจังหวะเมื่อปลายลิ้นร้อนลากไล้ ไล่ลงต่ำพร้อมกับขาเรียวที่ถูกแยกออกกว้าง เปิดเปลือยความงามให้คนหื่นได้มีโอกาสได้มองสำรวจมันอย่างเต็มที่ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ เขินอายจนตัวแทบแตกยามสบเข้ากับแววตาวาววับกรุ่นด้วยแรงปรารถนา ยิ่งเมื่อเขาย่อตัวลงนั่งทับส้น จดจ้องกลีบดอกไม้บานฉ่ำด้วยสีหน้าหลงใหลได้ปลื้ม ใบหน้าก็เห่อร้อนผะผ่าวสองมือขยับอย่างเก้กัง ไม่รู้จะเอามือปิดตรงไหนก่อนดี ข้างล่าง ตรงกลางลำตัว หรือใบหน้า เพราะนี