Todos los capítulos de แม้รักนี้ไม่ตรงสเปค: Capítulo 41 - Capítulo 50

“ฮืม เด็กดี พี่เข้าไปได้ไหม?”จบประโยคคำถามที่แท้จริงแล้วคือประโยคบอกเล่าเสียมากกว่า นิ้วเรียวยาวก็เกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วให้พ้นทางก่อนกดแทรกเข้าไปด้านในอย่างถือวิสาสะทำเอาร่างบางสะดุ้งโหยง นิ่วหน้ากับความอึดอัดระคนเจ็บแปลบที่ตรงเข้าโจมตีจุดอ่อนไหวซึ่งยังไม่เคยให้ใครรุกล้ำถึงขั้นนี้มาก่อน “มัน อึก เจ็บ”“เจ็บหรือเสียว”เสียวเสยอะไร๊ แล้วดูสิ ทำเธอเจ็บแล้วยังมีหน้ามาหัวเราะใส่อีก!ขวัญข้าวค้อนขวับ พวงแก้มนวลเห่อร้อนจนแดงก่ำ ก่อนเอาคืนด้วยการฝังฟันคมลงบนบ่ากว้าง โดยไม่รู้ตัวเลยว่านี่คือการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์“อะ อ๊าย”ขวัญข้าวหวีดร้องลั่น ดวงตากลมโตเหลือกลาน ใบหน้าแดงซ่านบิดเบี้ยวเหยเกเมื่อจู่ ๆ ข้อมือใหญ่ขยับไหวรัวเร็ว สอดจ้วงด้วยความรุนแรงและดิบเถื่อน กระนั้นทุกสัมผัสก็ยังแฝงไปด้วยความเสียวซ่านที่เธออธิบายไม่ถูก“คะ คุณ มัน ... มัน.... อา~”ความสับสนฉายชัดในดวงตารื้นน้ำตาที่ช้อนขึ้นมองอย่างเว้าวอน ใจหนึ่งนั้นอยากจะทักท้วงให้เขาผ่อนแรง แต่นอกจากจะเค้นได้แต่ละคำอย่างยากลำบากแล้วร่างกายยังแสดงออกในทางตรงกันข้าม ทุกอย่างจึงกลายเป็นเร่งเร้าให้จังหวะการกระแทกกระทั้นหนักหน่วงยิ่งขึ้น

ใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะกับข้อสันนิษฐานที่ผุดขึ้น ลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ก่อนค่อย ๆ หลุบตาลงมองต่ำอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แล้ววินาทีที่ได้คำตอบ ดวงตาที่เบิกกว้างเป็นทุนเดิมก็เหลือกถลน อ้าปากเปล่งเสียงหวีดร้องดังลั่น“กะ...กรี๊ดดดดด~”สองมือละล่ำละลักแกะพันธนาการเป็นพัลวันหลังเห็นหลักฐานคาตาว่ามีมือปริศนากำลังกอบกุมสองเต้าโดยปราศจากเสื้อผ้าขวางกั้น ปราศจากคำขออนุญาต มิหนำซ้ำเขายังบีบขยำมันอย่างมันมือ ทำราวกับนี่คือของเล่นชิ้นหนึ่งกรกันต์หัวเราะร่วน กระชับวงแขนแน่นขึ้นก่อนเพิ่มน้ำหนักมือในการบีบเคล้น ปลายนิ้วสากปัดป่าย บดขยี้ยอดจุกสีระเรื่อจนมันแข็งขึงชูชันสู้ ส่งให้คนตัวเล็กดิ้นพล่าน หลุดครางหวิวในบางจังหวะ“เก่งนี่ โดนจนหลับคาอก แต่ยังมีแรงดิ้นอยู่อีก”“ทุเรศ!” ไอ้คนบ้า! ไอ้คนหน้าไม่อาย! พูดออกมาได้ยังไงไม่อายปาก!คำผรุสวาทมากมายที่พอจะนึกได้ผุดขึ้นมาในหัวเป็นดอกเห็ด จากคราแรกที่พยายามดิ้นหนีจึงกลายมาเป็นกัดฟันข่มความแสบขัดตรงกลางกายแล้วเหวี่ยงกำปั้นไปด้านหลัง สลับกับจิกข่วน ฝากรอยแผลไว้บนท่อนแขนแกร่งเพิ่มพยศแบบนี้มันน่าเก็บคะแนนคืนจริงจริ้งงง กรกันต์อมยิ้มขบขัน เฝ้ารอจังหวะที

“ถ้าไม่โง่พอคงรู้ว่ากูกับขวัญเป็นอะไรกัน เพราะงั้นอย่าสะเหล่อมาที่นี่อีก ไม่งั้นคราวหน้า มึงจะไม่โดนแค่ส้นตีน”ขาเรียวที่ก้าวไปข้างหน้าชะงักหยุดกึก ใบหน้าร้อนผะผ่าว แม้ระดับเสียงที่เขาใช้จะไม่ดังนัก แต่มันก็มากพอจะทำให้ขวัญข้าวได้ยินทุกถ้อยคำที่เขาประกาศกร้าวอย่างชัดเจนไม่สิ ไม่ใช่แค่เธอ ตอนนี้เผลอ ๆ อาจจะได้ยินไปทั้งชั้นแล้วด้วยซ้ำ โอ๊ย แล้วมันใช่เรื่องไหมเนี้ยที่ต้องมาป่าวประกาศให้ชาวบ้านเขารับรู้ว่ากินตับกันแล้วอะ ถึงเธอจะเป็นผู้หญิงยุคใหม่ที่ไม่แคร์เรื่องอยู่ก่อนแต่งเท่าไหร่ แต่เธอก็ไม่ได้อยากเป็นขี้ปากใครเขานะ!ขวัญข้าวหน้าเครียด มือเรียวยกขึ้นกุมขมับอย่างคิดไม่ตก ไม่รู้จะรู้สึกโกรธที่เขาโพล่งความจริงอันน่าอาย หรือรู้สึกผิดที่เธอเป็นต้นเหตุทำให้อดีตแฟนหนุ่มต้องเจ็บตัวด้วยเรื่องไร้สาระ แล้วยังต้องมารับรู้เรื่องความสัมพันธ์ที่แสนซับซ้อนคลุมเครือในวันที่พวกเธอเพิ่งตกลงว่าจะลองกลับมาคุยกันอีกถึงระยะเวลาที่คบหาดูใจกันจะไม่นานและค่อนข้างมีปัญหากระทบกระทั่งกันไม่เว้นแต่ละวัน ทว่าข้อดีของเด็กหนุ่มก็มีไม่ใช่น้อยนพดลแสดงออกชัดเจนว่ามีเธอเป็นแฟนเพียงคนเดียว แม้จะติดนิสัยงอแงไปบ้างแต่ก็ช่

มือชงที่ขยันพูดทฤษฎีกรอกหูเจ้านายหนุ่มทำหน้าดื้อดึง ทว่าพอสบเข้ากับแววตาจริงจังของเด็กสาวที่มองนิ่งอย่างไม่ยอมกัน ลมหายใจก็พรูออกมาเหยียดยาว บทจะใจแข็งขึ้นมานี่ก็นะ เฮ้ออ“เออ จีบก็จีบ คนอะไรขู่เก่งจังวะ”“ฮึ คุณมันก็โมเมเก่งเหมือนกันนั่นแหละค่ะ”เด็กสาวยอกย้อนเลียนแบบอย่างย่ามใจ กระนั้นดวงตาคมกริบของคนถูกกระแหนะกระแหน​กลับปรากฏรอยยิ้ม คลายพันธนาการที่ต้นคอแล้วหยัดกายลุกขึ้นนั่ง สองแขนประคองกอดร่างนุ่มไว้อย่างหลวม ๆ“หิวอะ ทำอะไรให้กินหน่อยสิ”“ขวัญไม่ใช่แม่บ้านของคุณนะ”“อยากกินข้าวไข่เจียวฝีมือเธออะ อ๊ะ ๆ คราวก่อนพี่ซื้อไข่มาให้เธอตั้งแผงหนึ่ง อย่าบอกนะว่าเธอกินมันหมดทั้งสามสิบฟองภายในไม่กี่วัน แบบนั้นคงไม่ใช่คนแล้ว”รู้ดี!ขวัญข้าวค้อนขวับที่เขาดักทางทัน ถึงมันจะเป็นเมนูง่ายแสนง่าย แต่เธอก็ไม่ปรารถนาจะให้เขาเดินร่อนอยู่ในห้องกับเธอนานนี่นา มันเสี่ยง!“คิดนานว่ะ งั้นพี่ขอกินอย่างอื่นก่อนนะ” ปรากฏรอยยิ้มที่มุมปากหนาหยักเมื่อได้กลิ่นหอมกรุ่นลอยเข้าไปถึงด้านในห้องนอน เชื้อเชิญให้คนหื่นที่สูญเสียพลังงานไปกับกิจกรรมทั้งเมื่อคืนและเมื่อเช้าเดินตามออกมาก่อนที่เด็กสาวจะตั้งโต๊ะเสร็จเสีย

สิ้นเสียงปิดประตูร่างบางก็สะดุ้ง รีบเก็บคืนสายตาแล้วทำทีเป็นเพ่งความสนใจที่ข้าวไข่เจียวในจานต่อ เธอไม่ได้จะเสียมารยาทนะ แต่ถ้ามีคนมาเคาะประตูห้องของเธอ เธอก็มีสิทธิ์จะรู้ไม่ใช่เหรอพลันจมูกโด่งรั้นก็ขยับไหว เงยหน้าขึ้นมามองหาที่มาทันทีหลังมีกลิ่นหอมหวานลอยโชยมา กระทั่งสายตาสะดุดเข้ากับถุงพลาสติกที่อีกฝ่ายหย่อนลงกลางโต๊ะกระจกที่ถูกยืมใช้เป็นโต๊ะอาหารชั่วคราว“โอ๊ะ บัวลอยร้านนั้นใช่ไหมคะ ขวัญจำกลิ่นได้”“จมูกดี แสนรู้แบบนี้มันน่าเลี้ยงไว้เฝ้าบ้านจริง ๆ”ขวัญข้าวแค่นหัวเราะเหอะ ๆ หันมองตาขวาง กล้าดียังไงมาเปรียบว่าเธอเป็นหมาเนี้ย!“เลี้ยงตัวเองเถอะค่ะ ปากแบบคุณก็น่าจะเห่าขโมยได้ดีไม่แพ้กัน”ทั้งที่โดนเด็กสาวหลอกด่าด้วยคำเปรียบเปรยเข้าเต็ม ๆ กรกันต์กลับแทบไม่รู้สึกโกรธเคือง ผิดกับอีกฝ่ายที่เดือดดาล นั่งทำปากขมุบขมิบชิ! ทำเป็นเอาใจเบ้ปากใส่คนที่กำลังก้มหน้าจัดแจงแบ่งของหวานลงถ้วยเล็ก กระนั้นในดวงตากลมโตของคนมองกลับมีรอยยิ้ม ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารู้สึกดีเมื่อได้รับการดูแลเอาใจใส่โดยที่ยังไม่ได้ร้องขอ ราวกับรู้ใจว่าเธอชอบอะไร แบบไหนอดใจรอไม่นาน เจ้าก้อนแป้งสีม่วงและน้ำกะทิสุดหวานละมุนก็ถูกตั