Todos los capítulos de แม้รักนี้ไม่ตรงสเปค: Capítulo 81 - Capítulo 90

แปะ แปะแรงตีที่เทียบเท่าการสะกิดดึงให้ขวัญข้าวหลุดออกจากห้วงความคิด เธอหลุบตาลงมองก่อนรีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม ขานรับเสียงหวาน“ขาาาา จะเอาอะไรคะ จะเอาหนมเหรอออ”เอ่ยถามทั้งที่รู้แก่ใจว่าเด็กน้อยนั้นทำได้เพียงส่งเสียงอ้อแอ้ จากนั้นก็เอื้อมมือไปประคองก้อนนุ่มขาวผ่องที่พยายามคลานเข้ามาหาให้ขึ้นนั่งบนตักดี ๆ ทอดมองด้วยแววตารักใคร่เอ็นดู“ไหน ๆ ก็มีหลานที่น่ารักให้เลี้ยงตั้งสองคน พวกแกจะรีบให้ฉันทำเองไปไหนล่ะ เนอะตาคิมของน้า ว่าแต่ทำไมตัวหนูถึงได้นุ่มนิ่ม น่าฟัดน่ากัดไปซะทุกส่วนแบบนี้นะ”ว่าแล้วก็งับเข้าที่แขนป้อม ๆ ด้วยความมันเขี้ยวไปหนึ่งที เรียกเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากให้ดังเป็นการโต้ตอบ ก่อนที่คิมหันต์ หนุ่มน้อยหน้านิ่งจะมุดตัวเข้าซุกซบ สองมือกำคอเสื้อแน่นทำเอาคนถูกพันธนาการใจอ่อนยวบ จรดปลายจมูกลงบนศีรษะทุยเล็กซ้ำ ๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า แถมเผื่อแผ่ไปถึงเด็กหญิงตัวน้อยที่เพิ่งคลานมาหาพร้อมทำตาแป๋วราวกับต้องการให้อุ้มขึ้นหน้าตักด้วยอีกคน“อ้อนกันแบบนี้ มีหมื่นหมดหมื่น มีล้านหมดล้านเลยนะ ใครสอนเนี้ย”“ถ้าเรื่องอ้อนคงได้นิสัยพ่อเขามาแหละ”“เออ ดีแล้ว อย่าได้นิสัยแม่มันมาเลย เดี๋ยวโตมาจะได้เ

ใจดวงน้อยเต้นแรงระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก สองมือเกาะกุมกันแน่น ทั้งตื่นเต้นทั้งกังวลขณะเฝ้ามองใบหน้าคมคายตาไม่กะพริบเห็นท่าทางตื่นเต้นของแฟนสาวแล้วกรกันต์ก็อดคลี่ยิ้มไม่ได้ เขาเอื้อมมือไปหยิบกล่องที่มีขนาดแตกต่างจากเพื่อนขึ้นมาพลิกซ้ายพลิกขวา เขย่ามันเบา ๆ เพื่อเดาจากน้ำหนักและเสียงกระทบอะไรวะ จะว่ากุญแจรถก็ไม่น่าใช่ เพราะก่อนมาที่นี่เขาได้แวะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดมาแล้ว ไม่มีรถยนต์ป้ายแดงจอดอยู่ในช่องที่ระบุเบอร์ห้องแน่นอน จะว่าเป็นนาฬิกาข้อมือก็คงไม่ใช่อีกเช่นกัน เพราะกล่องเล็กเกินกว่าจะใส่มัน“เปิดเลยค่ะ! เปิดเลย!”เมื่อเห็นกรกันต์เอาแต่อิดออดครุ่นคิด เคทและบริ้งค์ก็พร้อมใจกันส่งเสียงร้องตะโกนเชียร์ดังลั่น ดวงตาเปล่งประกายอยากรู้อยากเห็นชนิดที่หากเดินมาแกะเองได้คงทำไปแล้ว ด้วยว่าขวัญข้าวปิดปากเงียบ ไม่แม้แต่จะใบ้ให้เพื่อนได้รับรู้ด้วยซ้ำว่าแอบเตรียมอะไรไว้ดวงตาสีนิลชำเลืองมองสีหน้าตื่นเต้นของเจ้าของกล่องเพียงนิดก่อนค่อย ๆ ดึงรูดเอาริบบิ้นที่ผูกไว้ออกให้พ้นทาง จัดการเปิดฝากล่อง พลันรอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปากก่อนจะตามด้วยเสียงฮือฮาจากเหล่าผู้เห็นเหตุการณ์“ถ้าต้องมีครอบครัว ก็ต้อ

หลังโยกย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังที่ขวัญข้าวซุ่มซื้อมามอบเป็นของขวัญให้ว่าที่สามี หรืออีกนัยคือเรือนหอของเธอกับพี่กรณ์ได้ไม่ถึงเดือน บ้านที่เคยโล่งก็อัดแน่นไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ ตู้เย็นที่มีของสดแค่พอทำอาหารได้ไม่เกินอาทิตย์ก็มีทั้งผัก ทั้งผลไม้ที่มารดาขยันส่งมาให้แต่ใช่ว่าจะส่งมาให้เธอนะ นู้นค่ะส่งมาบำรุงคนที่นั่งหน้าดำคร่ำเครียดในตำแหน่งท่านประธานชั่วคราวอยู่ที่บริษัทนู่น แถมวัน ๆ ที่ต่อสายมาเนี้ยคุยกับเธอสิบนาที อีกครึ่งชั่วโมงที่เหลือน่ะเหรอ ขอคุยกับพ่อลูกเขยคนโปรดนู้นนึกแล้วก็อดเบ้ปากหมั่นไส้ไม่ได้“ฮึ กินให้ตัวบวม กินให้อ้วนจนพุงพุ้ยไปเลยนะ”ปากเล็กขมุบขมิบประชดประชัน แต่พอนึกถึงตัวเลขที่ขยันพุ่งทะยานราวกับจะแข่งกันของทั้งเธอและเขาริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มละมุน เพราะต่อให้เขาจะอ้วนกว่านี้อีกสักแค่ไหนเธอก็ยังรู้สึกกับเขาเหมือนเดิม ไม่สิ มากกว่าเดิมอีกพลันร่างบางก็สะดุ้งน้อย ๆ เมื่ออุปกรณ์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวกรีดร้องดังลั่น บีบให้เธอต้องวางมือจากสิ่งที่กำลังง่วนทำ แล้วคว้ามันขึ้นมากดรับสายหลังมองเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ“ว่าไงยะ?”เสียงหัวเราะคิกคักดังเคล้าคลอกับเสียงห

“อะ อ๊าาา~”สองมือกดล็อก ปลายลิ้นร้อนกระดกรัวเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระหน่ำสอดจ้วง เร่งเร้าให้เสียงครวญครางดังลั่นห้อง แต่แค่นี้มันจะไปสาแก่ใจได้ยังไง!เรียวนิ้วค่อย ๆ สอดแทรก กดย้ำให้ถึงจุดอ่อนภายในแล้วขยับเข้าออกรัวเร็วขณะที่ลิ้นยังคงทำหน้าที่ปรนเปรอไม่หยุดจนสะโพกอวบยกร่อน กรีดร้องไม่เป็นภาษาไม่กี่อึดใจต่อมาร่างบางก็แอ่นโค้ง หยาดน้ำแตกซ่านจนเปรอะเปื้อนปลายคากเมื่อเจ้าของร่างกระโจนเข้าสู่ฝั่งฝันที่รอคอย แรงดูดส่งท้ายก่อนผละจากทำเอาสะโพกอวบกระดกลอยตามอย่างนึกเสียดาย แต่เพียงครู่เดียวดวงตาปรือลอยเพราะห้วงอารมณ์สุดท้ายก็เบิกถลนเมื่อสิ่งที่อุ่นร้อนและใหญ่กว่าเรียวนิ้วสากหลายเท่าก็ทะลึ่งพรวดเอามาแทนที่ ทำเอากายสาวสั่นระริก หวีดร้องเสียงหลง“จะ...จุกนะ”“เดี๋ยวได้จุกกว่านี้อีก”กรกันต์แสยะยิ้ม ดันขาเรียวให้แยกก่อนกว้างก่อนสะบัดสะโพกโถมเข้าใส่เต็มแรงจนร่างบางโยกโยน เปล่งเสียงครางไม่ได้ศัพท์เมื่อความเสียดเสียวซัดสาดเข้าใส่โครมใหญ่ไม่นานภายในห้องก็เต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจเคล้าคลอไปกับเสียงเนื้อกระทบกันในจังหวะหยาบโลนดังก้อง“พี่กรณ์~”ใบหน้าแดง ๆ บิดเบ้เหยเกสะบัดไปมา ขณะที่มือเรียวจิกข่วนแผ่

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าโต๊ะอาหารธรรมดา ๆ ในวันนี้ได้รับการประดับประดาด้วยช่อดอกกุหลาบสีขาวที่เธอชื่นชอบ ในขณะที่ดวงไฟภายในห้องแปรเปลี่ยนเป็นสีเหลืองนวลพร้อมหรี่ลง อาศัยแสงสว่างหลักจากเชิงเทียนที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะ ส่งให้บรรยากาศมื้อเย็นวันนี้ดูโรแมนติกขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัว“ขอบคุณค่ะสามี~”ขวัญข้าวอ้อมแอ้มขอบคุณพร้อมรอยยิ้มหวาน หย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ที่สามีช่วยดึงให้ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับกวาดมองสิ่งที่เขาจัดแจงเตรียมไว้ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่เชื่อสายตา“เนื่องในโอกาสอะไรกันคะ?” “ครบรอบวันที่เรามาเจอกัน”คำตอบของคนตรงหน้าทำเอารอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก ครั้นพอนับย้อนไปถึงวันที่เธอเอาตัวเองเข้าล่อจนเกิดเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวาย พลั้งมือผลักเขาเสียหลัก ล้มหัวฟาดกับขอบอ่างล้างมือ ใบหน้าหวานก็ส่ายหวือ“วันที่หนูผลักพี่ในห้องน้ำ มันไม่ใช่วันนี้นี่คะ”“ก็ไม่ใช่น่ะสิ”“เอ้า ก็พี่บอกเองว่าครบรอบวันที่เราเจอกัน”“เราเจอกันก่อนหน้านั่นอีกเถอะ หนูจำไม่ได้เหรอ?”คราวนี้คิ้วเรียวเปลี่ยนเป็นขมวดแน่น จริงอยู่ว่าเธอเคยเห็นเขามาก่อนวันนั้นเพราะยัยเพื่อนตัวดีสวมวิญญาณนายหน้า