Todos los capítulos de แม้รักนี้ไม่ตรงสเปค: Capítulo 61 - Capítulo 70

เสียงครวญครางดังก้องเคล้าคลอไปกับเสียงหอบหายใจหนัก ๆ ขณะที่ร่างบางเขยื้อนไหวไปตามแรงกระแทกกระทั้น แผ่นหลังเสียดสีกับเคาน์เตอร์กลางครัวจนแดงเถือก เพราะนับตั้งแต่ถูกอุ้มขึ้นวางบนเคาน์เตอร์ ขาเรียวก็ไม่ได้หย่อนลงแตะสัมผัสกับพื้นห้องอีกเลย“มะ..ไม่ ไม่ไหวแล้ว~”ขวัญข้าวครางบอกเสียงอ่อน มือเรียวยกขึ้นดันหน้าท้องแกร่งพลางส่งสายตาเว้าวอนขอความเห็นใจ ทว่าคนที่กำลังขยับโยกกลับเหยียดยิ้มร้าย ปัดมือเธอออกซะอย่างนั้นฮือ ไอ้คนบ้าพลัง! ถึงเธอจะไม่ใช่คนออกแรง แต่การเสร็จสมติด ๆ กันหลายครั้งเธอก็ขาดใจได้เหมือนกันนะเว้ย แล้วเห็นอะไรไหม ขาเธอสั่นพั่บ ๆ ปวดร้าวไปหมดแล้ววว~ แต่ก็นั่นแหละ เธอทำได้แค่บ่นในใจเพราะตอนนี้แค่จะเผยอปากคราง เสียงที่เปล่งออกมายังแหบแห้งยิ่งกว่าผืนนายามหน้าแล้งเสียอีก!“พี่จะเสร็จแล้ว ฮืมม อดทนอีกนิดนะครับเด็กดี”กรกันต์ปลอบประโลมเสียงพร่า โน้มใบหน้าลงหยอกเย้ายอดจุกสีแดงที่กำลังกระเด้งกระดอนล่อตาล่อใจพลางเลื่อนมือลงตรึงสะโพกอวบ เร่งเร้าจังหวะในช่วงสุดท้ายเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงตอดรัดถี่ยิบดวงตากลมโตพลันเหลือกลาน ความเสียดเสียวพุ่งทะยานในเสี้ยววินาทีจนสุดท้ายเธอก็ไม่อาจต้านทานไหว ร

“อา / อาส์!~”เสียงครวญครางดังระงม ก่อนที่พายุร้อนแรงจะค่อย ๆ อ่อนกำลังลง หลงเหลือไว้เพียงเสียงหอบหายใจกระเส่าของสองร่างเปียกชื้นที่กกกอดกันอยู่บนโซฟาตัวยาวดวงตาฉ่ำเยิ้มของคนที่ยังติดอยู่ในห้วงอารมณ์สุดท้ายเหม่อมองเพดานอย่างเลื่อนลอย ปล่อยให้ชายหนุ่มฟ้อนเฟ้นแทะเล็มต่ออีกพักใหญ่กระทั่งเรี่ยวแรงที่ถูกสูบออกไปอย่างต่อเนื่องเริ่มฟื้นคืนบ้างจึงเลื่อนมือขึ้นขยุ้มกลุ่มผมดกดำของคนหื่นที่มุดลงซุกซบกลางสองเต้า“ไอ้คนตะกละ!”ปากเล็กขมุบขมิบก่นด่า ดึงทึ้งระบายความโมโหที่เขาเล่นเอาแต่ใจ แทบไม่เว้นวรรคให้เธอพักหายใจจนสิ้น ฮืออ ถ้าจะตายทั้งที เธอขอไม่ตายท่านี้ได้ไหม! อับอายคนเก็บ!“สะกิดพี่แบบนี้ อยากอีกแล้วเหรอครับ”'อยากกับผีน่ะสิ!' ข้อความที่ส่งผ่านมาทางสายตาเกรี้ยวกราดทำเอากรกันต์หลุดหัวเราะร่วน อ้าปากงับยอดจุกชูชันที่ชี้หน้าท้าทายเป็นการเอาคืน“ก็เธออยากทำตัวน่ารังแกเองอะ”โทษคนหน้าหงิกที่มีความเย้ายวนในกายอยู่เต็มเปี่ยมแล้วเขาก็รั้งร่างอ่อนปวกเปียกให้ขยับลุกขึ้นนั่งบนหน้าตัก“อื้ออ ไม่เอาแล้ว~”เสียงหวานแหบแห้งจนน่าสงสาร ทำเอากรกันต์ชักรู้สึกผิดขึ้นมานิด ๆ ไหนจะร่องรอยที่ปรากฏบนกายสาว ตอกย

@หลายชั่วโมงถัดมาสุดท้ายความงกที่กดจ่ายเงินค่าตั๋วทั้งของเธอและเพื่อนไปร่วมหมื่นกว่าก็เอาชนะความกลัวในใจ ใช้เวลาไม่นานสองสาวก็เดินทางมาถึงสนามบินปลายทางแม้จะมีบางคนใจเต้นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ เพราะขัดคำสั่งแฟนหนุ่มจนนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้วก็ตามหวังว่ากลับไปจะไม่งอนตุ๊บป่อง ๆ หรอกนะครุ่นคิดกังวลใจพอควร ทว่าหลังจากได้พบเจอกับอุณหภูมิที่ลดต่ำแสนเย็นสบายของจุดหมายปลายทาง ริมฝีปากบางก็ค่อย ๆ ยกตัวขึ้นเผยรอยยิ้มกว้าง สีหน้าผ่อนคลายขึ้นหลายส่วนสดชื่นจังงง~ ขวัญข้าวสูดลมหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดฟอดใหญ่แล้วหันกลับไปรั้งแขนเพื่อนสาวที่เดินลากขาทำหน้าม่อยอยู่ข้าง ๆ แววตาเปล่งประกายระยิบระยับช้อนขึ้นมองเพื่อนอย่างมีความหวัง“แก~ ไหน ๆ เราก็มากันตั้งสามสี่วัน พรุ่งนี้ขึ้นดอยไปนอนเต็นท์ กินหมูกระทะกลางทะเลหมอกกันไหม ขากลับจะได้แวะเที่ยวไร่สตรอเบอร์รี่ด้วย หรือถ้าแกเบื่อแล้ว เราขับรถเลยไปอีกนิดก็มีไร่ชานะ คาเฟ่รายทางก็เพียบด้วย ไปกันนะ ๆ”เคทพยักหน้าหงึกหงักคล้ายเห็นด้วย ครั้นพอฉุกคิดถึงความสูงชันและอันตรายของถนนที่ใช้เดินทาง เธอก็เปลี่ยนเป็นส่ายหน้าหวือทันควัน“ต่อให้ฉันจะรู้ตัวว่าตายแล้วต้องไปไหน แ

เขาหายไปไหนนะ? ทำไมต้องโกรธกันมากขนาดนี้ด้วย?คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวเป็นดอกเห็ด แต่เมื่อคิดอย่างไรก็ยังไม่ค่อยเข้าใจในความรุนแรงที่เผลอสร้างทิ้งไว้ เธอก็พรูลมหายใจออกมายาว ๆ สงสัยต้องหาทางเลื่อนตั๋วขากลับซะแล้วพูดคุยให้คลายความคิดถึงกันต่ออีกครู่ใหญ่มื้ออาหารค่ำแสนพิเศษก็จบลง ผู้ปกครองทั้งสองปลีกตัวขอขึ้นไปพักผ่อนกันตามประสาคนมีอายุ ปล่อยให้เด็ก ๆ จัดการเก็บกวาดพื้นที่หลังจากทุกอย่างสะอาดเอี่ยมอ่องแล้วทั้งหมดจึงพากันออกมานั่งทอดอารมณ์กันต่อที่สนามหน้าบ้านพร้อมเครื่องดื่มที่แอบเล็งไว้ตั้งแต่วินาทีที่บังเอิญไปเจอเข้าตอนเปิดตู้เย็นหาน้ำเปล่านั่งไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบกันกระทั่งสมควรแก่เวลา เพื่อนบ้านผู้มีอายุมากกว่าเธอไม่กี่ปีก็ขอตัวกลับก่อนด้วยเหตุผลว่าหากนอนไม่ครบแปดชั่วโมง ร่างกายจะไม่ตื่นตัวมากพอสำหรับวันเดย์ทริปในเช้าของพรุ่งนี้หากแต่เธอรู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นเอ่ยอ้างไปอย่างนั้น ความสนิทสนมที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กทำให้อีกฝ่ายสามารถจับความรู้สึกเธอได้อย่างรวดเร็ว ดูได้จากวิธีบอกลากึ่งปลอบใจเธอเผลอทำหน้าปูเลี่ยนในตอนที่มือสากวางทาบลงบนศีรษะทุย ลูบอย่างอ่อนโยนผิดแผกไปจากยามปกติที่มักผล

“พี่กรณ์~”ริมฝีปากแบะคว่ำ กะพริบตาถี่ ๆ ไล่อุปสรรคของการมองเห็น และเมื่อเห็นว่ากายแกร่งตั้งท่าจะผละออกห่าง ขวัญข้าวก็ผวาเข้าหากายแกร่งพร้อมตวัดสองแขนกอดรัดรอบเอวสอบแน่นไออุ่นที่ได้รับตอกย้ำให้รู้ว่าสิ่งที่เธอเห็น สิ่งที่เธอกำลังสัมผัสอยู่นั้นคือของจริง ไม่ใช่ภาพจินตนาการเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์อย่างที่นึกสงสัย เพียงเท่านี้ทำนบกั้นของเขื่อนที่มีชื่อว่า 'น้ำตา' ก็แตกพ่ายเธอเปล่งเสียงสะอึกสะอื้นออกมาอย่างสุดกลั้น หยาดน้ำสีใสพรั่งพรูออกมาทะลักทลายจนเสื้อเชิ้ตที่กำลังซุกซบเปียกชื้นเป็นวงกว้าง“อื้อ ไม่เอานะ มะ..ไม่ให้ไปไหนแล้ว”เสียงหวานครางประท้วง รีบขืนตัวพลางกระชับวงแขนแน่นขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดันที่หัวไหล่ รีบกล้ำกลืนก้อนน้ำลายในลำคอแล้วละล่ำละลักความในใจออกมายาวเหยียด“ขะ..ขอโทษ ขวัญขอโทษที่เอาแต่ใจ ขอโทษที่ไม่รอพี่ก่อน ฮึก แต่ขวัญไม่ได้ตั้งใจจะหนีเที่ยวนะ ขวัญแค่พาเคทมันมาพักใจ อย่าโกรธขวัญเลยนะ ขวัญจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ววว~”“....”“นะ..นี่จริง ๆ ขวัญก็จองตั๋วให้พี่ด้วยนะคะ ถ้าพี่ไม่เชื่อเดี๋ยวขวัญเปิดเมลให้ดู แต่ว่า..แต่ว่าพี่อย่าเพิ่งไปไหนนะ อยู่ฟังขวัญให้จบก่อน นะคะ”น้ำเสียงสั่นเ