ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

"ดีเลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นเราไปคุยรายละเอียดที่ห้องทำงานดิฉันต่อดีกว่าค่ะ""ครับ" ใบหน้าของน้ำป่าประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง จนทำให้คนที่เดินข้างๆกันอดที่จะแอบขำเล็กๆออกมาอย่างปิดไม่อยู่///น่านฟ้ากลับถึงร้าน De Cher ได้ไม่นานเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น"สวัสดีค่ะ""คุณโรส ตกลงดิฉันคุยกับคุณน้ำป่าเรื่องการเดินแบบเรียบร้อยแล้วนะคะ และคุณป่าก็ตกลงแถมยังจะช่วยออกค่าใช้จ่ายภายในงานให้อีกอ๋อ! แล้วก็อีกอย่างค่ะคุณโรส ดิฉันให้คุณน้ำป่าเข้าไปวัดตัวเพื่อเตรียมตัดชุดในวันพรุ่งนี้นะคะ""...ค่ะ ขอบคุณค่ะ""อีกข้อค่ะ ดิฉันเกือบลืมไปเลย""อะไรเหรอคะ""ดิฉันให้เบอร์มือถือของคุณโรสให้กับคุณน้ำป่าไปนะคะ จะได้ติดต่องานกันได้เร็วและสะดวก""ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นแค่นี้นะคะ สวัสดีค่ะ""สวัสดีค่ะคุณโรส"หนีกันไม่พ้นจริงๆสินะ นี่มันโชคชะตาหรือว่าฟ้ากลั่นแกล้งกันแน่ ถึงได้เหวี่ยงผู้ชายที่ชื่อน้ำป่า เสนีต์ให้ได้มาเจอกับเธอ สิบปีที่ผ่านมาเธอคิดว่าเธอสามารถจะเริ่มต้นใหม่ได้อย่างง่ายดาย แต่เธอคิดผิด มันไม่ได้ง่ายเหมือนอย่างที่คิดเลยแม้แต่นิดเดียวแต่เธอก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่า เธอโชคดีที่มีคนดีๆอย่างอองเดร์ค

อองเดร์เดินไปวางของที่โต๊ะด้านใน โดยมีน้ำป่าเดินตามมาติดๆ"พอดีผมมีนัดกับคุณโรสครับ" เป็นคำตอบที่ทำให้อองเดร์ถึงกับหันไปมองหน้าของน่านฟ้าทันที และเธอก็ส่ายหน้าเบาๆเป็นคำตอบ"นัดเหรอ หวังว่าเธอคงไม่ได้นัดคุณน้ำป่าหรอกนะครับ""ใช่ครับ คุณโรสไม่ได้นัดผม แต่เป็นคนของทางครีเอทีฟเป็นคนนัดผมเอ๊ะ! หรือว่ากลุ่มนักออกแบบเป็นคนนัดผม ใช่แล้วกลุ่มนักออกแบบเป็นคนนัดผม ให้ผมมาวัดตัว""วัดตัว?""คุณอองเดร์คงยังไม่ทราบว่าผมได้เป็นนายแบบของแบรนด์ดิเชร์...ถ้าคุณโรสพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกผมได้เลยนะครับ ผมจะนั่งรออยู่ที่โซฟา...ตรงนั่น" น้ำเสียงที่มีทั้งหนักและเบาปนกับความเจ้าเล่ห์ ทำให้คนฟังอย่างน่านฟ้าถึงกับกระตุกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยอองเดร์ไม่ได้ต่อความอะไรต่อ เขาเดินกลับไปหาน่านฟ้าที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน อองเดร์เลิกคิ้วสูงพร้อมกับบุ้ยปากไปทางน้ำป่า น่านฟ้ารู้ว่าอองเดร์กำลังถามอะไร"คุณอองเดร์กลับไปก่อนเถอะค่ะ" น่านฟ้าพูดยิ้มๆ ถ้าให้อยู่รอกว่าจะได้คุยกันก็คงนานเกินไป"ก็ได้ครับ เอาไว้พรุ่งนี้ผมมาหาใหม่""พรุ่งนี้ผมก็วัดตัว" น้ำป่าตะโกนกลับไปยังที่สองคน"หูดีชะมัด" อองเดร์พูดอย่างหัวเสียก่อนจะยกมือบ๊ายบายน่า

ผมยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา สายตาของผมจับจ้องเรือนร่างบางที่กำลังขยับไปมา รูปร่างที่ดูต่างจากเมื่อก่อนราวกับว่าเป็นคนละคน เธอมีรูปร่างที่สมส่วน เอวคอดกิ่วน่าโอบกอด สีผิวของเธอดูขาวขึ้นและที่สำคัญใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปจนผมแทบจำไม่ได้ หรือว่าอาจจะเป็นเพราะเธอแต่งหน้าเข้มเกินไป จนแทบจะไม่มีเค้าโครงใบหน้าเดิมของเธอเลยอันดับแรกเลยตอนนี้ผมต้องใจเย็นๆ เพื่อรอทุกอย่างให้ชัดเจนกว่านี้ ผมหลุดจากความคิดเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยอยู่ตรงหน้าแถมยังหันมามองหน้าผมอีก โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้น"ขอบคุณมากนะคะคุณปิแอร์ ทันทีที่ทางร้านตัดเสร็จเราจะรีบแจ้งทันทีเลยค่ะ" ปากอิ่มแดงฉ่ำระบายยิ้มให้กับชายวัยกลางคนตรงหน้า"ขอบคุณคุณโรสเช่นกัน ผมว่าผมควรกลับได้แล้ว ทางท่าแฟนคุณเหมือนกำลังโกรธใครอยู่อย่างงั้นแหละ""เอ่อ...ไม่ใช่ค่ะเขาเป็นแค่ลูกค้าค่ะ" น่านฟ้ารีบตอบกลับปฏิเสธทันทีพร้อมกับเหลือบมองน้ำป่าที่ปลายหางตาเล็กน้อย"เหรอครับ อ่า...ถ้างั้นผมกลับก่อนนะครับคุณโรส""ค่ะ แมร์รี่ส่งลูกค้าด้วยจ๊ะ""ค่ะคุณโรส"เสียงของส้นรองเท้าปลายแหลมที่เดินกระแทกพื้นพรมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม พร้อมกับก้มใบหน้าเล็กน้อย แล้วจ้องหน้าผมราวกับ

"ครับลูกพี่!"ปึง!!เสียงปิดประตูเหล็กดังขึ้น ทำให้คนร่างบางนอนน้ำตาไหลอาบสองข้างแก้มด้วยความเจ็บปวดที่กายและใจ ในมือของเธอยังคงกำผ้าห่มเอาไว้แน่น ดวงตาที่โกรธเคืองราวกับจะเผาสิ่งตรงหน้าให้มอดไหม้ แปรเปลี่ยนเป็นดวงตาลุกวาวเมื่อเธอตัดสินใจอะไรได้บางอย่าง ริมฝีปากบางที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีแดงที่แห้งเกรอะกรัง ค่อยๆ ระบายยิ้มออกมา และกว้างขึ้นจนเห็นฟันที่ยังอยู่เต็มปาก"ฉันจะไม่ยอมตายคนเดียวหรอก ไอ้ชั่ว ไอ้อดิศักดิ์"ตอนนี้น้ำป่ายืนรอดิเชร์อยู่ที่หน้าประตูรั้วของโรงเรียน เพื่อรอเวลาเลิกเรียนของดิเชร์อย่างใจจดจ่อ เด็กๆต่างพากันเดินออกมาจากอาคารเรียนเมื่อเสียงสัญญาณการเลิกเรียนดังขึ้น สายตาคมไล่มองเด็กนักเรียนชายที่กำลังเดินทยอยออกมาบ้างก็เป็นกลุ่ม บ้างก็เดินกันเป็นคู่และบ้างก็เดินคนเดียว อย่างดิเชร์ในตอนนี้ที่เขาเห็น ดิเชร์กำลังเดินออกจากรั้งโรงเรียนแล้วเดินไปตามทางข้างๆของสนามหญ้าเพื่อไปรอรถประจำทางน้ำป่ารีบยกมือโบกขึ้นไปมาเพื่อให้ดิเชร์เห็น แต่กลับเห็นเด็กตัวใหญ่กว่าเดินไปกระชากกระเป๋าเป้ของดิเชร์ออกจนหล่นไปกองที่พื้นหญ้า น้ำป่ารีบวิ่งไปหาตรงที่ดิเชร์ยืนนิ่งอยู่ทันที แต่กลับต้องชะงักเมื่อน

"เลยทำให้คุณอองเดร์ไม่สบายใจ หรือว่าสงสัยว่าเป็นจริงอย่างที่ข่าวลงหรือเปล่า นี่ใช่ไหมคะที่ทำให้คุณอองเดร์มาหาโรส""คุณโรสอยู่แล้ว ว่าผมมาเพราะอะไร"จะทำยังไงให้อองเดร์ได้รู้ว่า หัวใจของเขาตอนนี้มีใครอีกคนที่อยู่ในนั้นและเธอก็เหมาะสมกับอองเดร์ อาจจะเป็นเพราะว่าความเคยชินของอองเดร์ที่มีเธออยู่ตลอดทุกช่วงเวลา โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้อองเดร์ไม่ได้รักเธอแล้ว 'ทำยังไงดีนะ'"เย็นนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันไหมคะ พอดีเขานัดกับเชร์ไว้""เขา? น้ำป่าเหรอ""ค่ะ อยู่ทานข้าวด้วยกันหลายๆคน น่าจะดีกว่า""คุณโรสแน่ใจเหรอ ว่ามันจะดี""นี่ก็ใกล้เวลาแล้ว เราขึ้นไปเตรียมโต๊ะอาหารกันเถอะค่ะ" อองเดร์พยักหน้ารับรู้และเดินตามน่านฟ้าออกไปถึงแม้อองเดร์จะเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ของน่านฟ้า แต่เขาก็ไม่รู้ว่าแท้ที่จริงแล้ว น่านฟ้ายังรักน้ำป่าอยู่หรือไม่เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยเห็นน่านฟ้าพูดถึง หรือเอ่ยชื่อน้ำป่าอีกเลย แต่เธอเคย...ละเมอเรียกชื่อหาน้ำป่าในตอนที่เธอมีไข้สูง และเป็นเขาที่ยื่นมือให้น่านฟ้าได้จับและหลายครั้งที่น่านฟ้ามักแสดงว่าตัวเองเข้มแข็ง ร่าเริง แต่พออยู่คนเดียวน่านฟ้าก็จะกลายเป็