ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

ผัวะ!"หยุดเดี๋ยวนะ!! ทั้งสองคนเลย" น่านฟ้ารีบวิ่งพร้อมกับตะโกนห้ามแล้วเข้าไปยืนยกมือขึ้นห้ามระหว่างกลางของทั้งสอง เธอมองไปที่ใบหน้าของน้ำป่าและใบหน้าของอองเดร์ทั้งคู่มีมีบาดแผลที่ปากคนเล็กน้อยแต่จังหวะที่น่านฟ้าจะเดินไปต่อว่าน้ำป่า เป็นอองเดร์ที่พุ่งเข้าไปซัดที่ใบหน้าของเขาอีกหนึ่งหมัด จนเป็นน่านฟ้าที่รั้งแขนแกร่งเอาไว้แต่ด้วยแรงเหวี่ยงออกทำให้น่านฟ้าเซเสียหลัก แรงที่มีไม่ได้มากทั้งหุ่นทั้งร่างกาย เธอไม่สามารถสู้แรงผู้ชายที่กำลังเกรี้ยวกราดได้เลย"พอ!หยุดเดี๋ยวนี้อองเดร์ น้ำป่า" เธอตะโกนราวกับคนที่กำลังเสียสติ"เขาต่อยผมก่อนนะโรส" อองเดร์พูดพร้อมกับท่าทางที่กำลังจะเดินเข้าน้ำป่าอีกครั้ง"ให้ตายเถอะ!! หยุดเดี๋ยวนี้นะอองเดร์" น่านฟ้าหันไปว่าอองเดร์อีกครั้งน่านฟ้าพยายามเอามือดันหน้าอกอองเดร์เอาไว้แล้วผลักดันให้ออกห่างจากกันกับน้ำป่า ในขณะที่น้ำป่าเอาแต่ยืนนิ่งค้างแล้วมองไปอีกทางด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนตกใจและสำนึกผิดในคราวเดียวกัน ทำให้น่านฟ้ามองไปตามสายตาที่น้ำป่ากำลังมอง"พวกคุณสองคนมันงี่เง่า!!" ไม่รู้ว่าดิเชร์เดินตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และตอนนี้ดิเชร์ดูโกรธมากๆ แววตาของดิเชร์ตอนนี้ดูแ

น่านฟ้าถึงกับขำออกมาเล็กน้อย แล้วขยับเก้าอี้นั่งลงข้างๆดิเชร์"แล้วลูก...ชอบเขาไหม" คราวนี้เป็นดิเชร์ที่หันมามองหน้าของแม่เขาที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน"แม่ชอบเขาเหรอครับ" ดิเชร์ตั้งคำถามกลับ และมันทำให้น่านฟ้าชะงัก เธอนิ่งเงียบเป็นคำตอบ ทำให้ดิเชร์พูดขึ้นอีกครั้ง"แม่ชอบเขา...ถ้าให้ผมตอบผมชอบคุณอองเดร์มากกว่าลุงป่าครับ"น่านฟ้ายิ้มแล้วเอาหน้าผากชนกับดิเชร์ ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไงต่อไป ขอแค่มีลูกอยู่ข้างๆ กันแค่นี้เธอก็มีความสุขมากพอแล้ว แต่ดิเชร์ไม่ได้หยุดแค่ประโยคนั้นเขายังเสริมต่อ"ลุงป่าชอบมีข่าวกับผู้หญิง แค่นี้ผมก็รู้แล้วว่าเขาเจ้าชู้ ความซื่อสัตย์ติดลบสักวันเขาต้องทำแม่เสียใจ แม่ตัดเขาออกได้เลยครับ"ก็จริงอย่างที่ดิเชร์พูด น้ำป่าจะทำให้เธอเสียใจในสักวัน และตอนนี้ดิเชร์ก็วิจารณ์น้ำป่าจนไม่เหลือชิ้นดี และน่านฟ้าก็หยุดคำถามเอาไว้ที่ประโยคนั้น"วันนี้ผมเรียนแค่สองชั่วโมงนะครับ""รีบกลับบ้านนะครับเด็กดี""ครับแม่"น่านฟ้ารอส่งดิเชร์ขึ้นรถประจำทางไปโรงเรียนเสร็จ เธอถึงจะเดินต่อไปที่ร้านของเธอ ระหว่างทางเธอสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติไปจากเดิม ผู้ชายที่เดินตามทางเท้ามีเยอะจนผิด

"ผมก็ต้องขอโทษนายหญิงด้วยครับที่ผมดูแลนายไม่ดีพอ" อเลสซิโอลุกจากโซฟาแล้วนั่งคุกเข่าลงต่อหน้าน่านฟ้าก้มศีรษะลงอย่างรู้สึกผิด"ไม่ต้องค่ะพี่อเลสซิโอ ลุกขึ้นเถอะค่ะ" น่านฟ้ารีบลุกขึ้นแล้วพยุงให้อเลสซิโอลุกขึ้น"น่านฟ้า...เฮียขอโทษนะครับ เฮียไม่รู้ว่าเฮียจะไถ่โทษน่านฟ้ายังไงดี ตลอดสิบปีที่ผ่านมาน่านคงลำบากเพราะเฮีย เสียใจเพราะเฮีย ขอแค่น่านบอก ไม่ว่าน่านต้องการอะไร เฮียก็พร้อมจะทำตาม เรากลับไปอยู่ด้วยกันนะครับน่าน...แล้วดิเชร์ลูกของเรา"น้ำป่าลุกขึ้นไปนั่งใกล้ๆกับน่านฟ้าแล้วจับมือเธอไว้เอาแน่น น่านฟ้าขยับออกห่างเล็กน้อยแล้วจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังบอกเธออยู่ว่าเขาเสียใจอย่างที่พูดจริงๆตอนนี้น้ำป่ารู้สึกอยากจะให้น่านฟ้าตบหน้าเขาแรงๆ สักทีหรืออีกหลายๆ ที มันจะได้ช่วยผมรู้สึกเจ็บที่หัวใจได้น้อยขึ้น"เฮียขอโทษ ขอโทษนะครับน่านฟ้า" น้ำป่ากลับมาใช้สรรพนามเดิมอีกครั้งน่านฟ้าลุกขึ้นจากโซฟา ทำท่าจะเดินเข้าห้องไป น้ำป่ารีบรั้งแขนขาวเอาไว้ทัน"น่านฟ้าได้โปรด อย่าเดินหนีเฮีย...เฮียเสียใจ เสียใจจริงที่ทำให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้"น่านฟ้ายืนนิ่ง ดวงตาตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาที่พร้อมจะไหลทุกเมื่อเ

สวนสาธารณะใกล้ร้าน ที่เดิมที่น้ำป่ากับดิเชร์เคยมาเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน เสียงล้อที่กำลังเคลื่อนไปตามถนนมีดิเชร์ที่ยืนอยู่บนแผ่นไม้ ผิดกับน้ำป่าที่กำลังถือสเก็ตบอร์ดแล้ววิ่งตามดิเชร์ ถึงแม้แดดจะร้อนแค่ไหนแต่ทั้งสองคนกลับมีแต่เสียงหัวเราะ ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มเห็นทีว่าจะส่องสว่างกว่าแดดในเมืองปารีสเสียอีก"ลุงป่าอะ ขี้โกงไหนบอกเล่นเป็น" ดิเชร์หยุดสเก็ตบอร์ดแล้วหันไปบ่นให้กับน้ำป่า"ก็นี่ไงลุงถือสเก็ตบอร์ดเล่น""อะไรของลุงป่าเนี่ยครับ""ถ้ายังหยุดนิ่ง แพ้พ่อแน่" น้ำป่าเผลอเรียกตัวเองว่าพ่อ ทั้งๆ ที่ดิเชร์ยังไม่ได้ยอมรับ สายตาคมจึงลอบสังเกตสีหน้าของดิเชร์ว่าตอนนี้ลูกของเขากำลังรู้สึกยังไงราวกับว่าโลกกำลังหยุดหมุน..."..." ดิเชร์ยืนนิ่งไปพร้อมกับคำว่าพ่อที่หายไปกับสายลม ครั้งแรกที่มีคนแทนตัวเองว่าพ่อเวลาพูดกับเขา เขากำลังจะมีพ่อ เขาเป็นลูกมีพ่อ...ใช่แล้วเขามีพ่อแล้ว เขาไม่ใช่เด็กที่ไม่มีพ่ออีกต่อไปดิเชร์เบนสายตา แล้วโฟกัสไปที่คนตรงหน้า ใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนกับคนตรงหน้าไม่มีผิด ก่อนจะค่อยๆ ออกเสียงให้ชัดเจน "พ...พ่อ...""เชร์ลูกพ่อ" น้ำป่าเรียกกลับทันที พร้อมกับก้าวขายาวๆ เดินตรงไปที่ดิเชร์ น

น้ำป่านั่งคุกเข่าลงที่ข้างเตียงของดิเชร์แล้วจ้องมองใบหน้ากลม ขนตายาวเป็นแพรเหมือนกับน่านฟ้า จมูกโด่งเป็นสันคมเหมือนกับเขาไม่มีผิด มือใหญ่ยกขึ้นไปลูบบนผมอย่างเบามือ ปากหนาจูบลงบนหน้าผากด้วยความอ่อนโยน ดวงตาคมมองดิเชร์ด้วยความรู้สึกผิดและขอบคุณในคราเดียวกัน ขอโทษที่เขาไม่ได้อยู่ดูแลลูกชายของตนเองตลอดสิบปีที่ผ่านมา และขอบคุณที่ลูกชายของเขาให้โอกาสเขาได้ทำหน้าที่ของคนเป็นพ่อ เขาจะชดเชยทุกอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่นิดเดียวต้องขอบคุณ คุณซีไร เออร์สันที่ยอมขายตึกนี้ให้กับเขา ทำให้เขาได้มาเจอกับดิเชร์พอน้ำป่านึกถึงจุดนี้เขาก็ขำออกน้อยๆ ถ้าหลบในตอนนั้นเขาก็คงยังไม่เจอกับน่านฟ้าเป็นเพราะเขาเลือกที่จะไม่หลบเขายอมล้มลงกับพื้นแล้วรับตัวของดิเชร์เอาไว้ในอ้อมกอด บอกได้เลยว่าเขาถูกชะตากับดิเชร์ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกัน อีกอย่างดิเชร์ทำให้ผมคิดถึงน่านฟ้าเมื่อผมได้เห็นหน้าดิเชร์ชัดๆ รูปหน้าที่คล้ายกันกับเธอบวกกับเค้าโครงที่เหมือนกันกับผมน้ำป่าดึงผ้าห่มให้ถึงคางของดิเชร์แล้วหอมอีกครั้งที่หน้าผากแล้วเดินออกจากห้องนอน แล้วมานั่งที่โซฟา เขาเปิดอ่านข้อความที่อเลสซิโอและยากุรายงานแต่ละเรื่องที่ได้รับม