ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

ทันทีที่ปิดประตูห้องน้ำป่าช้อนร่างบางอุ้มในท่าเจ้าสาวแล้วเดินตรงไปที่ห้องนอนของเธอ สองแขนแกร่งค่อยๆ วางร่างบางลงบนที่นอนอย่างเบามือและทะนุถนอม เขายืนตระหง่านง้ำอยู่ตรงหน้าในขณะที่สลัดเสื้อกั๊กสั้นแค่เอวสีเทาออกแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวตามเพียงไม่กี่วินาทีเสื้อผ้าก็ถูกถอดออกจากร่างที่สมบูรณ์แบบท่อนบนเปล่าเปลือย ดวงตาสีเข้มเป็นประกายลุ่มลึก และมันทำให้เขาดูหล่อเหลาปานซาตาน น่านฟ้ารู้สึกได้ว่าเธอไม่เคยมีความรู้สึกต้องการมากขนาดนี้มาก่อน จนกระทั่งตอนนี้เรือนร่างที่สมบูรณ์แบบ เรือนร่างที่เธอคิดถึงกำลังยืนอวดมัดกล้ามกระชับแข็งแกร่งไร้ไขมันส่วนเกิน รอยเว้าของกระดูกเชิงกรานด้านหน้าปรากฏเป็นรูปตัววีที่ลับหายไปใต้เอวกางเกง มือใหญ่ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่องแต่ดวงตาคมกลับจับจ้องเพียงเธอ ตอนนี้เขาดูแข็งกร้าว และดิบเถื่อน หัวใจเต้นระส่ำอีกครั้งเมื่อเขาดึงเข็มขัดออก แล้วสอดนิ้วมือที่ขอบเอวกางเกงจนมันหล่นไปกองที่ปลายเท้าทันทีที่เธอกะพริบตาไม่มีแม้แต่กางเกงชั้นใน มันยังดูงดงามเหมือนกับซิกแพคที่อยู่ด้านบนไม่มีผิด และที่สำคัญมันกำลังเรียกให้เธอมองมันอยู่ รอยยิ้มที่มุมปากกระตุกขึ้น รอยยิ้มที่มีเสน่ห์

เป็นเช้าที่ผมไม่อยากจะลุกขึ้นไปไหนแม้แต่นิดเดียว แต่จะให้ทำยังไงในเมื่ออเลสซิโอโทรมาบอกผมว่าอีกยี่สิบนาทีต้องออกเดินทางแล้วนั่นเป็นเหตุให้ผมต้องดีดตัวเองลุกขึ้นจากเตียงที่อบอุ่นในแบบที่ผมไม่ได้สัมผัสมานานนับสิบปี"สาบานได้ ว่าเฮียไม่อยากไปเลยแต่มันจำเป็นจริงๆ" แววตาที่แสดงถึงออดอ้อนและงอแงง ขนาดดิเชร์ยังมองพ่อของเขาเองด้วยความแปลกใจแต่ก็นั่นแหละ...เขาขอแอบมองเงียบๆ เพื่อเก็บข้อมูลบุคคลิกและลักษณะนิสัยของพ่อก่อนน่าจะดีกว่า"อีกห้านาทีค่ะ และเฮียต้องออกจากห้องได้แล้ว" น่านฟ้าพูดกระตุ้นน้ำป่าอีกครั้งหลังจากที่เธอพยายามพูดตั้งแต่ตื่นอาบน้ำ จนกระทั่งตอนนี้"แม่ครับ ที่คอพ่อทำไมแดงๆ แบบนั้นล่ะครับ" ดิเชร์เอียงศีรษะถามอย่างสงสัย คำถามทำให้ใบหน้าของน่านฟ้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันทีพลางหันไปมองน้ำป่าราวกับขอความช่วยเหลือ"อ๋อ มดกัดครับแต่แม่ทายาให้พ่อแล้ว ไม่ต้องห่วง" น้ำป่าตอบดิเชร์แล้วหันไปส่งยิ้มให้กับเจ้าของที่สร้างรอย"แล้วพ่อจะกลับมาวันไหนฮะ""อีกไม่เกินสองวัน พ่อจะรีบกลับ" น้ำป่าเดินเข้าไปหาดิเชร์แล้วโน้มเอาแก้มแนบกับกระหม่อมก่อนจะกดจูบหนักๆที่หน้าผากเล็ก"พ่อไปก่อนนะครับ...เฮียไปแล้วนะ" ประ

"แกก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันหรอก คอยดูฉันจะให้คุณน้ำป่าหันมาสนใจฉัน" เธอพูดจบก็เดินตรงไปที่น้ำป่าเพื่อรอคิวเดินแบบเช่นกัน"เสน่ห์แรงจริงๆ สามีฉัน" น่านฟ้าพูดพรางเดินไปที่ด้านหน้าเวทีเพื่อรอดูการเดินแบบการตัดเย็บชุดสูทของสุภาพบุรุษในครั้งนี้ น่านฟ้าเน้นที่ราคาเป็นสำคัญ เธอต้องการให้ทุกผู้ชายในวัยทำงานทุกระดับชั้นจับต้องได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นถึงซีอีโอหรือตำแหน่งหน้าที่การงานที่สูงพอๆ กับเงินเดือนที่สูงตามคอลเลกชันนี้จาก De Cher ใช้ผ้าที่มีส่วนผสมของเส้นใยพิเศษอย่างโพลีเอสเตอร์และเรยอน ซึ่งมีความยืดหยุ่นและผิวสัมผัสที่นุ่มนวล โดยที่ไม่จำเป็นต้องใช้เนื้อผ้าอย่างวูลที่มีต้นทุนสูงกว่ามาก การดีไซสูทชุดนี้ที่ไม่เหมือนใครก็คือ ด้านในของสูทสามารถระบายอากาศได้เป็นอย่างดี ซึ่งคอลเลกชันนี้เหมากับหน้าร้อนเป็นอย่างมากเสียงปรบมือดังขึ้นเป็นระยะ เมื่อนางแบบและนายแบบเริ่มเดิน เสียงที่ดังออกไมค์จากพิธีกร กำลังพูดถึงคุณลักษณะต่างๆ ของแต่ละชุดและเมื่อน้ำป่าเดินออกมา ก็สร้างความฮือฮาให้กับการเดินแบบอีกครั้ง แสงแฟลชสว่างแวบต่อๆ กันและตามด้วยเสียงพูดอื้ออึงของการปรากฏตัวของน้ำป่า"ไม่น่าเชื่อว่าคุณน้ำป่าจะยอมมาเ

"พ่อฝากลูกสาวคนเดียวของพ่อให้กับน้ำป่า คอยดูแลต่อจากพ่อด้วยนะ" พรเทพพูดจบก็ส่งมือน่านฟ้า ให้น้ำป่ารับไว้"ครับคุณพ่อ ผมจะดูแลน่านฟ้าให้ดีที่สุดตราบสิ้นลมหายใจของผมครับ" น้ำป่ายื่นมือไปรับมือน่านฟ้าเอาไว้พรเทพผู้เป็นพ่อ หลังยื่นมือน่านฟ้าให้น้ำป่า ก็มีหยาดน้ำตาร่วงหล่นออกมาจากนัยน์ตาทั้งสองข้าง จนอองเดร์ต้องเดินมารับพรเทพกลับมานั่งที่ น้ำป่าก็ไม่ได้ต่างกัน น้ำตาแห่งความปลื้มปิติยินดีก็หลั่งรินออกมา...เช่นกัน"ไม่ร้องสิคะเฮียป่า" น่านฟ้าพูด"ครับ" น้ำป่าเอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตา"คู่บ่าวสาวจับมือขวาของกันและกันและกล่าวคำปฏิญาณ" บาทหลวงน้ำป่ากับน่านฟ้าประสานมือข้างขวาของกันและกัน และกล่าวแลกเปลี่ยนคำสัญญากันและกัน"ผมจะรับเธอเป็นภรรยาแต่เพียงผู้เดียว จะรักและซื่อสัตย์ ยกย่องให้เกียรติต่อเธอ จะดูแลทั้งในยามสุขและยามทุกข์ หรือในยามเจ็บไข้ได้ป่วยและในยามสบาย ตราบเท่าที่ลมหายใจของผมจะสิ้นสุด""ดิฉันจะรับคุณเป็นสามีแต่เพียงผู้เดียว จะรักและซื่อสัตย์ ยกย่องให้เกียรติต่อคุณ จะดูแลทั้งในยามสุขและยามทุกข์ หรือในยามเจ็บไข้ได้ป่วยและในยามสบาย ตราบเท่าที่ลมหายใจของดิฉันจะสิ้นสุด""ทั้งส

"เพราะมีพวกขี้ยาอยู่ในสนามครับ" เป็นอีกหนึ่งอย่างที่คนเป็นพ่อจะอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะในเมืองนี้ไม่มีสนามที่ใหญ่ขนาดนี้นอกจากที่นี้ที่เต็มไปด้วยสิ่งผิดกฏหมาย"แค่รอเชร์...เมื่อถึงไทย ลูกก็จะมีสนามเป็นของตัวเองและอีกอย่าง เพื่อนๆ ของลูกก็อยากไปเรียนที่ไทยถึงแม้จะไม่ใช่ทุกคนก็เถอะ"น้ำป่าพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น ต่อให้ดิเชร์ทำผิดกฏแต่เขากับน่านฟ้าก็ไม่เคยทำโทษหรือตีเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาและน่านฟ้าสอนลูกด้วยคำพูดและหลักความเป็นจริงทำให้ลูกเห็นว่า ควรทำตัวยังไง วางตัวอย่างไรเมื่อเจอเหตุการณ์ต่างๆ และพร้อมที่แก้ไขหากว่าทำผิดพลาด"ขอโทษครับพ่อ ผมจะไม่ทำอีกครับ""ดีมาก" น้ำป่าไม่ห้ามที่ดิเชร์จะชอบขับรถ หรือลงแข่งรถแต่อย่างใด แต่สิ่งที่เขากังวลก็คือการเอาตัวรอดหรือการถูกพวกค้ายาคุกคามเพราะสนามนี้เป็นของพวกมัน และน้ำป่าก็เป็นห่วงกลัวว่าจะถูกพวกนั้นล่อให้เสพยา และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่จะตามมาก็คือการติดยาดิเชร์ เสนีต์ ในวัยสิบเจ็ดปี รูปร่างโปร่งสง่างาม ผมสีน้ำตาลเข้มเหมือนสีนัยน์ตาที่ถอดมาจากน้ำป่าราวกับแกะ ใบหน้าคมเข้ม จมูกเชิดรั้นเหมือนกับน่านฟ้า ริมฝีปากหยัก รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ชวนหลงใหล เป็น