All Chapters of ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า: Chapter 11 - Chapter 20

"ค่าาา ค่ะทราบค่ะ เล่าต่อสิคะอยากฟัง""ไม่ล่ะ หมดอารมณ์" น้ำป่าเริ่มหยิบช้อนขึ้นมาแล้วเริ่มตักข้าวเข้าปาก"แล้วทำไมต้องเป็นน่านล่ะคะเฮียป่า" เสียงสดใสถามขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสรรพนามใหม่"น่านเหรอ...ก็ดีนะฉันชอบเรียกน่านฟ้ามันยาวไป" เขาพูดไปตามที่คิดไม่ได้มีอะไรพิเศษ"เฮียไม่ได้ฟังที่น่านถามเลย""เพราะเธอไม่เหมือนใคร เหตุผลแค่นี้พอไหม" ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร หลังจากที่เธอได้ยินคำว่า เธอไม่เหมือนใคร อยู่ๆหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาน้ำป่าลอบมองสีหน้าของคนที่นั่งตรงกันข้ามกัน ใบหน้าที่เริ่มระเรื่อทำให้ชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เดาได้ไม่ยากว่าตอนนี้เธอกำลังเป็นอะไร"เฮียอิ่มแล้ว ไปเถอะ" ไม่พูดเปล่า เขาดันเก้าอี้ออกเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วหยุดรอเธอเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังคงนั่งกินอยู่"อีกคำค่ะเฮีย""เดินตามมาให้ทันก็แล้วกัน"เมื่อน่านฟ้าเห็นว่าน้ำป่าเดินออกไปโดยที่ไม่รอ เธอจึงเริ่มลุกขึ้นแล้วเดินตามไป ระหว่างทางเธอแวะร้านค้าเพื่อซื้อน้ำเปล่าหนึ่งขวดแต่เป็นจังหวะที่ใครบางคนเรียกชื่อเธอดังมาจากด้านหลัง"น่านฟ้าเหรอ?""อ้าวปราย" น่านฟ้าหันไปตามเสียงก็เห็นว่าเป็นเพื่อนเธอที่มีบ้าน

ภายในห้องของน่านฟ้า สายตากลมโตยังคงจ้องมองแหวนเพชรที่มีราคาแพงจนเธอไม่กล้าใส่ กับอีกแค่แกล้งแต่งงาน จดทะเบียนทำไมต้องซื้อแหวนเพชรราคาแพงให้มันเปลืองเงินเสียเปล่าๆ แต่ก็นั่นแหละเธอได้แต่ทำตามที่เขาบอก มันน่าจะเป็นผลดีที่สุดน่านฟ้ามองเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือพร้อมกับมองไปที่สมุดบันทึกที่เธอได้จดทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ มันแค่ไม่กี่บรรทัด และหวังว่าเฮียป่าจะจำได้ครืด ครืด เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือทำให้น่านฟ้ายื่นมือไปหยิบแล้วเปิดอ่านLineเฮียป่า : ฉันรออยู่ที่ห้องรับแขกน่านฟ้ากดปิดห้องแชท แล้วลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบสมุดบันทึกที่เธอจดเอาไว้ ถือไว้ในมือแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปหาคนที่แชทมาหาเธอภายในห้องรับแขก น้ำป่าได้แต่ขมวดคิ้วเป็นปม สงสัยว่าทำไมคนอ่านทำไมถึงไม่ตอบตนเอง"อ่านไม่ตอบ มันน่านัก!" พูดไม่ทันขาดคำ เสียงสดใสที่เขาได้ยินบ่อยๆในช่วงนี้ก็ดังขึ้น"จะตอบทำไมล่ะคะ ไหนๆก็จะเดินมาหาแล้ว" ไม่พูดเปล่า น่านฟ้ายังยังทำหน้าทำตาล้อเลียน คิ้วเรียงเส้นทุกผูกเป็นปมแต่ทว่าคนที่นั่งรอที่โซฟาไม่อาจเห็นได้ เพราะแว่นตาอันใหญ่มันบังจนแทบจะไม่เห็นอะไรนอกจากแว่นตาเท่านั้นที่อยู่บนใบหน้าของเธอ"ฉ

ภายในห้องทำงานของน้ำป่า ร่างสูงยืนมองไปข้างนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด ว่าเขาควรทำยังไงดีเพราะแม่ของเขาจะส่งคนมาดูแลเขาเพิ่มอีกหนึ่งคน หลังจากที่แม่ของเขาโทรมาต่อว่า แต่งงานทั้งทีทำไมไม่จัดงาน แล้วก็บ่นยาวจนหูของเขาร้อนและแดงไปหมด"นายครับ ให้คนขนของจากห้องคุณน่านฟ้าไปห้องของนายเลยไหมครับ" อเลสซิโอเอ่ยถามน้ำป่าหลังจากที่เห็นยืนเงียบไปนาน"ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลย เธอยุ่งอยู่...แต่เดี๋ยว!! ย้ายเลยก็แล้วกัน เพราะมันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วไม่อย่างงั้นคนที่แม่ส่งมามีหวังต้องโทรไปฟ้องแม่แน่ๆ""ครับนาย"หนึ่งชั่วโมงต่อมารถยนต์คันหรูก็มาจอดอยู่ที่ลานจอดรถ ระหว่างที่รอน่านฟ้า น้ำป่าก็ได้แต่มองนาฬิกาที่ข้อมือ ในใจของเขาตอนนี้ได้แต่ภาวนาขออย่างเดียวอย่าเพิ่งให้คนของคุณแม่ไปถึงเพนท์เฮ้าส์ก่อนที่คนของเขาจะย้ายของเสร็จ"คุณน่านฟ้าเดินมาโน้นแล้วครับนาย"ยากุที่รอเปิดประตูรถอยู่ก่อน พอเปิดให้น่านฟ้าขึ้นตัวเองก็รีบกลับขึ้นรถและเหยียบคันเร่งออกไปทันที"มีอะไรคะเฮียป่า""แม่ของเฮียรู้เรื่องแต่งงานของเราแล้ว น่าน! เธอจำเป็นต้องย้ายเข้าไปอยู่กับเฮียในห้อง...เข้าใจใช่ไหม"เมื่อน่านฟ้าได้ยินแบบนั้นเธอเลยตัดส

"คุณน่านฟ้า...ไม่ต้องค่ะไม่ต้องเดี๋ยวมือเปื้อนและเหม็นนะคะ เดี๋ยวป้าจัดการเก็บล้างเองค่ะ" ป้าบัวร้องเรียกชื่อน่านฟ้าด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าน่านฟ้ากำลังช่วยตัวเองยกจานชามเข้าไปเก็บ และกำลังจะลงมือล้างจานด้วยตัวเอง"น่านทำได้ค่ะ แค่นี้เองสบายมาก" น่านฟ้าพูดพร้อมกับยกจานชามเข้าไปล้างในอ่างล้างภายในห้องครัว โดยไม่รีรอให้ป้าบัวเข้ามาแย่งหน้าที่ตนเองที่กำลังล้างจานอยู่ป้าบัวยืนมองน่านฟ้าล้างจานอย่างคล่องแคล่ว ทำอะไรก็ดูเป็นงานไปหมดสมกับเป็นแม่บ้านแม่เรือน ซึ่งต่างจากคนก่อนที่ไม่แตะอะไรเลยแม้กระทั่งรินน้ำเปล่าดื่มเอง'คุณน้ำป่าของป้าบัวโชคดีเหลือเกินที่มีคุณน่านฟ้ามายืนเคียงข้างกันอย่างนี้ เห็นทีต้องรีบโทรไปรายงานคุณน้ำอิงแล้วสิ'ภายในความมืดในห้องนอนกว้างมีเพียงแสงไฟจากดวงเล็กๆบนหัวเตียงเท่านั้น น่านฟ้ายังคงนอนไม่หลับเธอกำลังคิดว่าเตียงมันแคบไปหรือเปล่า หรือเธอจะลงไปนอนที่ข้างเตียงดี เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอจึงตัดสินใจเอาหมอนและเดินไปค้นหาผ้าห่มผืนใหญ่ๆมาปูเป็นที่นอนไปก่อน พรุ่งนี้เธอคงต้องไปหาซื้อที่นอนปิคนิคจะได้ไม่ปวดหลังร่างบางล้มตัวลงนอนอีกครั้งหลังจากปูที่นอนที่ข้างเตียงเรียบร้อย ด้วย

วันนี้เป็นอีกวันที่น่านฟ้ามาทำงานเร็วกว่าปกติ เพราะก่อนที่จะจดทะเบียนกับน้ำป่า น่านฟ้ามักจะมาตรงเวลาหรือเรียกว่า เฉียดฉิวเกือบทุกวันต่อให้เธอตื่นเช้าแค่ไหนก็ตาม การรอรถเมล์ก็เป็นอีกหนึ่งอย่าง เพราะถ้าคันที่มาเต็มเสียก่อนเธอก็ต้องรอคันต่อไป จะให้นั่งวินมอเตอร์ไซค์บ่อยๆก็ไม่ไหว ในช่วงเช้าชั่วโมงเร่งรีบค่าโดยสารเป็นอะไรที่เกินกำลังสำหรับเธอมากๆ สู้เก็บเงินเอาไว้กินน่าจะดีกว่า และนี่เป็นผลของการบ้านไกลที่ทำงานน่านฟ้าเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเช็ดอีเมล์ดูว่า วันนี้มีลูกค้าติดต่อบริษัทบ้างหรือเปล่า แต่สิ่งที่น่านฟ้าเห็นก็คือ อีเมล์ที่คุณอองเดร์ส่งมามันเป็นการแจ้งรายละเอียดการประกวดลายเสื้อ"CraftySilk Art"(งานศิลปะ) และการประกวดออกแบบเครื่องแต่งกายในหัวข้อ "Your Style""ต้องออกแบบผลิตภัณฑ์ห้าชนิดเหรอ อืม...เสื้อโปโล เสื้อแขนยาว กระเป๋า หมวก หัวเข็มขัด" น่านฟ้าอ่านกติกาเบาๆ ไล่อ่านหัวข้อต่างๆจนมาถึงตรงหมายเหตุที่อองเดร์ส่งมา ผมหวังว่า 'หวังว่าคุณยังคงทำตามความฝันอยู่นะครับ'"ความฝันงั้นเหรอ...ต้องใช้หนี้ก่อนน่าจะเหมาะกว่านะน่านฟ้า" น่านฟ้าพูดบ่นให้กับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความน้อยใจกับโชค