All Chapters of ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า: Chapter 41 - Chapter 50

ที่ระเบียง น้ำป่าต่อสายหาอันเซล กว่าเธอจะรับก็เล่นเอาน้ำป่าหัวเสียเป็นอย่างมาก"นี่เธอ!! ห้ามเธอทำอะไรแบบนี้อีก ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ช่วยเธอ นี่คือคำสั่งจำเอาไว้!!""..." อันเซลไม่ทันได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียวก็ถูกตัดสายไป และสิ่งนี้มันทำให้อันเซลมั่นใจว่าตอนนี้น้ำป่าเริ่มมีใจให้กับผู้หญิงคนนั้น และไม่ทันได้เก็บโทรศัพท์เธอก็ถึงกับยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความสุขอีกครั้ง"ยังเก็บเบอร์เราเอาไว้สินะป่า"น้ำป่าดับบุหรี่ที่มือแล้วเดินเข้าไปในห้อง สายตาคมมองคนที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง ทำให้คิดว่าเขาออกไปนานหรือว่าคนบนเตียงวิ่งผ่านน้ำกันแน่"นี่น่าน ได้อาบน้ำจริงไหม""อาบค่าา...เฮียคะขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ""ได้สิ""เฮียป่าเริ่มชอบน่านตั้งแต่ตอนไหนคะแล้วชอบอะไรในตัวน่าน" น้ำป่ายืนมองร่างเล็กที่ปลายเตียงก่อนจะเดินไปข้างๆแล้วนั่งลงพิงที่หัวเตียง"ตอนที่น่านยิ้ม ไม่สิน่าจะเป็นที่แก้มน่านที่ทำให้เฮียเริ่มรู้สึกนั่นก็คือวันที่เราเซ็นสัญญากันแล้วก็มีอีกอย่าง...เฮียว่าน่านไม่ใช่คนที่จะเห็นแก่เงิน เฮียเชื่อว่าเฮียมองไม่ผิด" น่านฟ้านิ่งไปไม่กี่วิก่อนจะพูดประโยคถัดมา"แต่น่านไม่ใช่คนสวยนะคะ""เฮียรู้

"หมายถึงอะไรหรือเปล่า...หรือว่าน่านจะยอมให้เฮียจูบ..." น้ำป่าเว้นระยะกับคำว่าจูบแล้วจ้องมองลงที่แววตาของน่านฟ้าอย่างสื่อความหมาย สิ่งที่น้ำป่าได้รับตอบมาคือการพยักหน้าเบาๆอย่างเขินอายสายตาคมมองใบหน้ากลมที่เริ่มมีสีแดง และแดงขึ้นเรื่อยๆลามไปถึงใบหู ความร้อนวาบผ่านไปทั่วร่างกายจนคนร่างสูงถึงกับความหมดความอดทน น้าป่าไม่รอช้า สองมือใหญ่ยกร่างเล็กขึ้นวางบนโต๊ะอาหารที่พวกเขาสองคนเพิ่งจะเก็บกวาดอย่างเรียบร้อย เขายื่นมือไปแนบแก้มป่องเบาๆ หัวนิ้วมือเกลี่ยแก้มนิ่มลื่นเล่น ก่อนจะเลื่อนไปยังปากนุ่มๆลมหายใจร้อนกระทบมายังใบหน้ากลมทำให้ร่างเล็กยิ่งสั่นสะท้าน ความรู้สึกที่ร้อนวูบวาบเหมือนอย่างครั้งตอนที่ไปอิตาลีไม่มีผิด สายตาคมจ้องมองริมฝีปากที่มีสีชมพูระเรื่อ เขาลูบคลึงอยู่อย่างนั้นราวกับว่าไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน เขาแค่อยากรู้ว่าความนุ่มนี้มันจะนุ่มแค่ไหนถ้าหากเขาได้สอดใส่อย่างอื่นเข้าไปร่างเล็กแอบกลืนน้ำลายเล็กน้อยกับการกระทำของคนตรงหน้า นี่แค่จูบนะทำไมเฮียป่าทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังโดนไฟลุกท่วมตัวไม่มีผิด นี่เธอคิดถูกแล้วใช่ไหม ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับแต่ในใจของเธอค่อยๆ มีเงาของคนตรงหน้าเข้

"...เฮียป่า...อันเซล" เธอจำได้ในทันที ผู้หญิงที่มีผมยาวเป็นลอนขนาดนั้น รวมถึงรูปร่างสัดส่วนแบบนั้น ต่อให้เธอเห็นใบหน้าแค่ครึ่งเดียวก็เถอะ'นี่น่ะเหรอนัดดินเนอร์กับลูกค้า' สีหน้าและแววตาของน่านฟ้าแสดงถึงความผิดหวังกับภาพที่เธอเห็น เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเฮียป่าจะโกหกเธอ"อองเดร์คะ ขอน่านเข้าห้องน้ำเดี๋ยวเดียวนะคะ""ครับน่าน"เสียงที่เรียกชื่อเล็ดลอดออกมาจากปลายสายทำให้อันเซลยกยิ้ม ดวงตาเฉี่ยวฉายแววเจ้าเล่ห์ประกายแวววาวกับแผนการที่ประสบความสำเร็จ ในขณะเดียวกัน น้ำป่าก็เริ่มทำหน้าไม่พอใจ เพราะอันเซลให้เขาเดินมาส่งที่หน้าร้าน แต่พอมาถึงน้องสาวของอันเซลกลับโทรบอกอันเซลว่า นัดกับเพื่อนเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ทั้งๆที่เพิ่งลงเครื่องจากเครื่องบินแท้ๆ"ไปกันเถอะป่า" อันเซลหันไปส่งยิ้มหวานให้กับคนที่กำลังทำหน้าขรึมใส่เธออยู่ และนั่นมันทำให้เธอกับหุบยิ้มทันที"อันเซล! ผมบอกว่าไง อย่าเรียกผมแบบนั้นอีก ชื่อนั้นผมให้คนในครอบครัวของผมเรียกเท่านั้น..""ค่ะ! อันเซลลืมไป ขอโทษน้ำป่าด้วยนะคะ""ทำไมคุณต้องดึงผมมายืนตรงนี้กับคุณด้วย...ช่างเถอะกลับได้แล้ว ผมคิดถึงภรรยาของผมแล้ว" น้ำป่าพูดอย่างหัวเสีย แต่ภาพตรงหน

"ขอโทษนะอองเดร์ที่ฉันต้องเอานายเข้ามาในแผนการของฉัน"ร่างเล็กในชุดนอนกางเกงขายาวลายการ์ตูนเดินมานั่งที่โซฟาแล้วกดเลือกหนังที่ตนเองต้องการดู...เพื่อฆ่าเวลารอเฮียป่า เพราะตั้งแต่อาบน้ำ กินข้าวเสร็จเฮียป่าก็ยังนั่งทำงานต่อในห้องทำงานยังไม่มีวี่แววว่าจะออกมาง่ายๆเสียด้วยหลังจากที่น่านฟ้าคิดอยู่นานว่าจะถามดีหรือไม่ถามดี จนในที่สุดเธอตัดสินใจแล้วว่าเธอต้องถามเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ได้ ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไงก็ตาม ทุกอย่างมันต้องมีเหตุและผลของมันเธอเชื่ออย่างงั้นเกือบหนึ่งชั่วโมงที่น่านฟ้านั่งดูหนังรอน้ำป่า ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูน่านฟ้าก็หันไปส่งยิ้มหวานให้กับน้ำป่าทันที น้ำป่าเดินไปนั่งข้างๆกับน่านฟ้าก่อนจะถามออกไป"ทำไมยังไม่นอนครับ...""ดูหนังฆ่าเวลารอเฮียป่าค่ะ" น่านฟ้าเธอตอบยิ้มๆให้กับน้ำป่าแต่ทว่าแววตาที่มองน้ำป่านั่นมันกำลังสื่อความหมายได้อย่างชัดเจน"หืม?...เรื่องเมื่อหัวค่ำใช่ไหม""ทำไมเฮียรู้ทัน ใช่ค่ะแล้วทำไมเฮียไปอยู่...ทำไมเฮียถึงอยู่กับคุณอันเซลคะ" เดิมทีเธอคิดจะไม่ถามตรงๆ แต่ก็เปลี่ยนใจเธอเลือกที่ถามออกไปตรงๆ เพื่อให้หายข้องใจ"...ขอโทษที่เฮียไม่ได้บอกก่อน เรื่องนี

ตลอดการประชุมกว่าสองชั่วโมง นอกจะเซ็นสัญญาร่วมกันในการวางโครงการสร้างคอนโดใหม่ที่ตอนใต้ของประเทศไทยแล้ว คู่สัญญายังเสนอว่า อยากให้จัดการสัมมนานอกสถานที่และให้มีการจัดอบรมพนักงานของบริษัทในส่วนของประชาสัมพันธ์และฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์เพื่อพัฒนาปรับปรุงด้านบุคลิกภาพ การบริการเพิ่มเติม และแน่นอนว่าเสียงส่วนใหญ่เห็นด้วยเพราะทางบริษัทไม่ได้จัดสัมมนามานานมากแล้ว"ครับ ตกลงตามนี้นะครับผมจะให้เลขาจัดการเรื่องสัมมนาแล้วจะแจ้งเมล์ให้แต่ละบุคคลว่าใครจะได้ไป...เลิกประชุมครับ""เอาไว้เจอกันอีกทีก็งานสัมมนาเลยก็แล้วกันครับ" หุ้นส่วนรายใหม่พูดพร้อมกับจับมือ ก่อนจะเดินออกไปท่ามกลางพนักงานที่มาเข้าร่วมประชุมในครั้งนี้"สวัสดีค่ะคุณน้ำป่า" น้ำเสียงที่หวานหยดย้อย เอ่ยทักทาย"สวัสดีครับ""จำปรายได้ไหมคะ ที่เราเจอกันที่ห้างสรรพสินค้า อืมที่ปรายเป็นอยู่ซอยเดียวกันกับน่านฟ้าไงคะ" ปรายคิดไม่ถึงว่าเธอจะมาเจอผู้ชายที่เธอเพ้อหาอีกครั้ง โชคดีเหลือเกินที่เธอได้มาเป็นพนักงานฝ่ายบุคคลที่นี่ 'หรือว่าจะเป็นพรมหมลิขิตนะ'"ครับ" น้ำป่าตอบสั้นๆพลางจะก้าวขาออกไป แต่ต้องหยุดชะงักเพราะผู้หญิงตรงหน้ายังคงชวนคุยต่อ แต่ประเด็นคือ