All Chapters of ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงฝีเท้าที่ดังมาแต่ไกล ทำให้น้ำป่าหันไปมองในทันที"คุณ!...เอ่อเฮียป่า มีอะไรเหรอคะ หรือว่าเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นคะ" น่านฟ้าไม่ถามเปล่า สายตากลมยังไล่มองไปตามลำตัวตั้งหัวไล่ลงมาแต่ก็ไม่เห็นถึงความผิดปกติตรงไหน 'แล้วเขาทำไม'ไม่รู้ว่าทำไม น้ำป่าที่ได้ยินคำถามที่พรั่งพรูออกมาจากปากเล็กๆนั่น ทำให้เขาหัวใจอ่อนยวบลงทันที อารมณ์เคืองโกรธ สาเหตุที่เขาติดต่อไม่ได้หายไปเพียงแค่คำแรกที่น่านฟ้าพูดออกมา"แค่ผ่านมา รับไปสิ"น่านฟ้ามองถุงพลาสติกที่มีโลโก้บอกว่าเป็นอาหารญี่ปุ่น ทำให้น่านฟ้าเงยหน้ามองคนตรงหน้าพลางยื่นมือไปรับถุงมาถือไว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยิ้มที่เริ่มกว้างขึ้นเรื่อยๆ กว้างจนเห็นฟันเรียงกันเป็นเม็ดข้าวโพดทำให้น้ำป่าถึงกับระบายยิ้มออกมาอย่างที่ไม่รู้ตัวน่านฟ้ามองถุงพลาสติกที่มีโลโก้บอกว่าเป็นอาหารญี่ปุ่น ทำให้น่านฟ้าเงยหน้ามองคนตรงหน้าพลางยื่นมือไปรับถุงมาถือไว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยิ้มที่เริ่มกว้างขึ้นเรื่อยๆ กว้างจนเห็นฟันเรียงกันเป็นเม็ดข้าวโพดทำให้น้ำป่าถึงกับระบายยิ้มออกมาอย่างที่ไม่รู้ตัว"ขอบคุณนะคะเฮียป่า" น่านฟ้ารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...เมื่อเธอทันเห็นรอยยิ้มนั้น ใบหน้าที่เต็มไป

"อย่าบอกนะ! ว่าเธอคิดว่าฉันพูดจริงๆ" น้ำป่าพูดด้วยน้ำเสียงขบขัน มิหนำซ้ำยังยกยิ้มมุมปากที่แท้ก็แค่แกล้งกันเล่นสินะ น่านฟ้าได้แต่นึกในใจ เธอจะไปคาดหวังอะไรกัน ทุกอย่างที่แน่นอนในตอนนี้ก็คือการทำตามสัญญาเท่านั้นไม่ได้มีเรื่องความรักมาเกี่ยวแม้แต่น้อย...จำเอาไว้น่านฟ้าบรรยากาศบนรถกลับมาเงียบอีกครั้งเป็นเพราะใครบางคนที่กำลังล้อเเล่นกับหัวใจของอีกคน น่านฟ้ากับน้ำป่าต่างมองออกไปยังนอกตัวรถผ่านกระจกที่สะท้อนเงาของใครอีกคนดวงตาคมยากที่จะหยั่งลึก เขามองแก้มป่องๆ แว่นตาใหญ่ๆที่บดบังขนตาสวยผ่านกระจกอย่างใช้ความคิด เธอเห็นแก่เงินเหมือนผู้หญิงคนนั้นไหม เธอจะทิ้งเขาเมื่อยามที่ต้องเอาตัวรอดหรือเปล่า เธอจะหักหลังเขาเหมือนกับใครบางคนหรือไม่เวลาที่คนเรามีความรักก็มักจะวาดฝันเอาไว้เสียดิบดี ตั้งแต่ตอนคบกัน แต่งงานกัน ใช้ชีวิตร่วมกัน การตื่นนอนตอนเช้ามีคนที่เรารักนอนอยู่เคียงข้างกันจวบจนถึงการมีลูก นั่นคือครอบครัวที่สมบูรณ์แบบที่ใครๆก็อยากที่จะได้มาแต่สำหรับเขา ขอเพียงความจริงใจ รักเขาที่เป็นเขาพร้อมที่จะร่วมเคียงข้างกันไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ขออย่างเดียวอย่าหักหลังเขาเพียงเพราะคำว่าเงิน คำนี้คำเดียว

"นั่งเฉยๆ" น้ำเสียงที่ฟังเหมือนดุแต่เธอกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่าง บางอย่างที่เฮียป่ากำลังจะทำให้เธอ"มันไม่ใช่แว่นสายตาเสียหน่อย จะใส่ทำไม" เขารู้ตั้งแต่เมื่อคืนเพราะเขาเองก็อยากรู้ว่า คนที่เขาแต่งงานด้วยสายตาสั้นหรือสายตายาวกันแน่ แต่มันกลับผิดคาด"ทำไมเฮียป่ารู้...ล่ะคะ" น้ำเสียงที่ขาดหายเมื่อใบหน้าคมกำลังโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนที่แก้มของเธอพูดจบเธอก็รู้สึกว่าตัวเองต้องหน้าแดงแน่ๆ จึงแก้สถานการณ์ด้วยการไอ แต่นั่นกลับสร้างรอยยิ้มให้กับเขาอีกครั้ง สายตาคมหันไปมองของกินในถุงพลางแกะออกมาเพื่อเตรียมให้กับคนแกล้งไอ"เมื่อคืนฉันลองเอาแว่นของเธอมาสวมดู หวังว่าเธอคงไม่โกรธฉันหรอกนะ"มือเล็กหยิบตะเกียบไปคีบซูชิเข้าปากสองชิ้น แก้มป่องๆที่น้ำป่าเคยอยากจะจับตอนนี้มันอยู่ใกล้ๆกับเขาแค่ไม่กี่เซน แต่เขาก็หักห้ามมือตัวเองเอาไว้ได้สายตาคมยังคงจ้องมองปากที่กำลังขมุบขมิบตอนที่มีอาหารอยู่ในปาก"ใครจะกล้า" ถึงน่านฟ้าจะพูดเบาๆด้วยระยะห่างเพียงแค่ไม่กี่นิ้วทำให้น้ำป่าได้ยินทุกคำและเขาก็เลือกที่จะต่อกลอนกับเธอ"ก็คนเป็นเมียฉันไง...ที่กล้า" น่านฟ้าแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แถมยังเอาแต่คีบซูชิ

"ใครมีอะไรจะเสริมอีกไหมคะ" เป็นรสาอีกครั้งที่ถามขึ้นมาท่ามกลางพนักงานที่เข้าร่วมประชุมสี่คน ในเมื่อทุกคนต่างส่ายหน้าไปมา บางคนก็พูดขึ้นว่าไม่มี รสาจึงบอกให้เลิกประชุม"น่านเดินทางคืนนี้ใช่ไหม" รสาเดินตรงไปที่เก้าอี้ที่น่านฟ้านั่งแล้วเอ่ยถามออกไปราวกับเพื่อเป็นการย้ำเตือนอีกครั้งให้น่านฟ้า ว่าเย็นนี้น่านฟ้าต้องเลิกงานให้เร็วกว่าทุกวัน"ค่ะพี่รสา" น่านฟ้าตอบแบบยิ้มๆเพราะเธอรู้สึกกับสิ่งที่รสาทำอยู่"พี่ดีใจนะที่น่านมีแฟนกับเขาเสียที อย่างนี้สัญญาที่น่านเล่าให้พี่ฟังก็โมฆะ...ใช่ไหม""ยังไม่ใช่แฟนค่ะพี่รสา แล้วอีกอย่างน่านยังไม่รู้เลยค่ะ น่านไม่เคยถามหรือคุยเรื่องนี้กับเฮียป่าเลยค่ะพี่รสา" เธอตอบไปตามจริง เพราะตั้งแต่วันนั้นทั้งเธอและเฮียป่าก็ไม่มีใครพูดถึงเกี่ยวกับสัญญาอีกเลย"อืม...ไม่เป็นไรทุกอย่างจะดีขึ้นเอง อย่าลืมของฝากนะจากอิตาลีน่าน" รสามองน่านฟ้าอย่างเข้าใจความคิด น่านฟ้าคงจะคิดว่าน้ำป่าอาจจะไม่ได้รักน่านฟ้าแบบแฟนก็เป็นได้อาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบที่พาไป...แค่หัวใจที่อ่อนไหว"ค่ะพี่รสา"ตั้งแต่วันที่น่านฟ้าตกลงให้โอกาสน้ำป่าจีบ เขาก็ปฏิบัติกับเธอราวกับเจ้าหญิงดีที่ว่าน่านฟ้าได้ปร

อันเซลในวันนี้เธอดูสวยและเซ็กซี่กว่าแต่ก่อนเป็นสิบเท่า เส้นผมที่เคยเป็นลอนยาว วันนี้เธอเปลี่ยนเป็นผมยาวตรงพริ้วสวยจนถึงเอวบาง แต่ยังคงทำสี สีเดิม สีที่เขาเคยบอกว่าชอบในเมื่อก่อนแต่ตอนนี้เขาไม่ได้ชอบแล้วเขาหวังว่าอย่างงั้น ใบหน้ายังคงเหมือนเดิม ใบหน้ารูปไข่รับกับจมูกโด่งสวย รูปร่างที่เคยบอบบาง แต่ในวันนี้เธอดูมีน้ำมีนวลขึ้น วันนี้อันเซลสวยราวกับดารานางแบบที่มีชื่อเสียงยังไงอย่างงั้น...ใบหน้าคมส่ายไปมาสองสามครั้งเขาจึงถามเธอออกไปทันทีเมื่อเขาได้สติกลับคืน"เธอมาทำอะไรที่นี้" น้ำป่าเอ่ยถามด้วยโทนเสียที่ราบเรียบอย่างชัดถ้อยชัดคำ แต่ทว่าใบหน้าคมกลับเต็มไปด้วยความสงสัย"เราทำงานที่ลอซ อีเวนต์น่ะ เรารับผิดชอบในส่วนของลูกค้ากลุ่มวีไอพี...บังเอิญจริงๆ แล้วป่ามาทำอะไรที่นี้...อย่างงั้นเหรอ?" อันเซลเธอตอบด้วยน้ำเสียงสดใส ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่สงสัยใคร่อยากรู้ ดวงตาเฉี่ยวจ้องมองคนตรงหน้าที่ไม่ได้เจอกันมานานกว่าสองปีน้ำป่ายังคงมีใบหน้าที่หล่อคมและเกลี้ยงเกลา รูปร่างดูสูงใหญ่ขึ้น ตัวหนาขึ้น เสื้อเชิ้ตสีขาวที่สวมใส่ไม่อาจปิดมัดกล้ามของลำตัวได้เลย เธอยังคงไล่มองที่ช่วงแขนจรดไปยังมือที่มีเส