All Chapters of ดีไซเนอร์ที่รักของเฮียป่า: Chapter 31 - Chapter 40

"ป่า...กำลังพูดถึงอันเซลหรอคะ" อันเซลเธอยืนกอดอกแล้วส่งยิ้มหวานให้กับน้ำป่า ก่อนจะเดินเข้าไปหาช้าๆแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงด้านหลังของน้ำป่าที่เขามักจะมีผ้าเช็ดหน้าติดตัวอยู่เสมอ อันเซลยกมือขึ้นไปเช็ดหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามใบหน้าหล่อที่เธอเคยได้สัมผัสเมื่อนานมาแล้วทุกการกระทำของอันเซล น้ำป่าได้แต่ยืนนิ่งไม่ขยับตัวหรือพูดอะไรออกมา สายตาคมจับจ้องการกระทำของอันเซล แต่ทันทีที่ผ้าเช็ดหน้าแตะโดนที่แก้มเบาๆ น้ำป่าถึงได้รู้สึกตัวแล้วรีบถอยหลังห่างออกไปจนชิดผนังของห้องน้ำ"ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ เราไม่ได้มาทำอะไรที่ไม่ดี แค่เดินเข้าผิดห้องก็เท่านั้น""ถ้ารู้ว่าผิดห้องเธอก็ควรออกไป แล้วเข้าให้ถูกห้อง" เสียงทุ้มต่ำพูดตักเตือนด้วยใบหน้าที่จริงจัง แต่แววตากับรู้สึกวูบไหวขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที และสิ่งนี้คือสิ่งที่อันเซลต้องการเห็น และเธอก็ได้เห็นจริงๆ"แต่ไหนๆก็เจอกันอีกครั้งเมื่อบ่ายตอนที่เราเจอป่าตอนแรกเราลืมบอกไปน่ะ เราขอแสดงความยินดีด้วยนะที่ป่าได้มีคน...รัก และที่สำคัญภรรยาของป่าน่ารักมากๆ มากเสียจนเราแอบคิดว่า ป่าเปลี่ยนสเปคตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" อันเซลเธอเหยียดยิ้มที่มุมปากโ

จะว่าไป เขาเห็นตั้งแต่ครั้งแรกที่พบเธอแล้วละ ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครสายตาคมปนเศร้าจ้องมองริมฝีปากชมพูที่กำลังขยับไปมาเคี้ยวเม็ดข้าวกับเนื้อหมูสับจนหมดถ้วยไม่เหลือแม้กระทั่งน้ำซุปร้อนๆ สิ่งที่เขาเห็นมันทำให้เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่เขาชอบ ไม่ต้องกินแค่คำสองคำแล้วบอกว่าอิ่มทั้งๆที่ยังหิว ไม่ต้องตักข้าวคำเล็กๆทั้งที่มันอร่อยจนอยากจะกินคำโตๆ กล้าที่จะสั่งอาหารที่เป็นเส้นๆกินโดยที่ไม่ต้องอายเขา ใส่เสื้อผ้าที่ตัวเองชอบโดยไม่ต้องสนใจว่าเขาจะมองว่ามันแปลกเมื่อน้ำป่าคิดมาถึงเรื่องการแต่งตัวมันทำให้เขานึกถึงวันที่นัดเซ็นสัญญากัน เธอแต่งตัวได้แปลกมากๆ ถึงแม้เขาจะไม่เคยถามเรื่องเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ว่าทำไมมันดูไม่ทันสมัยแต่เขาก็เข้าใจเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่คงจะเป็นสไตล์ของคนที่มีอาชีพเป็นดีไซเนอร์ออกมแบบเสื้อผ้าก็เป็นได้"อิ่มแล้วค่ะ แล้วยา...อ้าากลืนแล้วค่ะ" ริมฝีปากบางพูดจบ ก็อ้าปากกว้างพร้อมกับหันไปให้น้ำป่าดู ว่าตัวเองได้กินข้าวและกินยาเรียบร้อยแล้ว มิหนำซ้ำยังยังยักคิ้วหลิ่วตาใส่เขาอีก'นั่นไง น่านฟ้าเขามีพรสวรรค์ในการสร้างรอยยิ้มให้กับผมจริงๆ'"ไปเดินเล่น

"ปากไม่ตรงกับใจ" คนเป็นแม่พาว่าที่เจ้าสาวของลูกชายเดินไปไม่กี่ก้าวก็เดินกลับมากระซิบเบาๆให้ลีโอได้ยิน คนเป็นแม่ย่อมดูออกอยู่แล้วว่าลูกชายตัวเองกำลังคิดอะไร และรู้สึกแบบไหน ลีโอได้แต่ทำหน้านิ่งไม่มีครั้งไหนที่แม่ของเขาจะดูเขาไม่ออก ว่าที่จริงแล้ว เขาคิดยังไงกับว่าที่เจ้าสาวคนนี้การแต่งกายของน่านฟ้าในคืนนี้ ผมถูกถักเปียแล้วคาดแทนที่คาดผม เพราะผมของน่านฟ้าสั้นการทำทรงนี้จะทำให้รับกับการแต่งหน้าโทนอ่อนๆ ชุดที่เธอสวมเป็นชุดยาวเลยหัวเข่าแต่งด้วยลูกไม้สีขาวฉลุลวยลายอย่างสวยงาม ชุดสีฟ้าอ่อนจางๆ ที่คอคว้านต่ำจนเห็นเนินอกคู่อวบที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน"พี่น่านสวยมากๆเลยค่ะ จริงไหมคะคุณแม่ พี่ลูเช่" ไอรินหันไปถามคนเป็นแม่และคู่หมั้นของลีโอในขณะที่เธอกำลังแต่งหน้าให้กับน่านฟ้า"ตอนไม่แต่งหน้าว่าน่ารักแล้ว แต่พอแต่งหน้ากลับสวยมากๆราวกับอีกคน" น้ำอิงพูดชมน่านฟ้าไม่ขาดปากตลอดเวลาที่ไอรินแต่งตัวแต่งหน้าให้กับน่านฟ้า"จริงค่ะคุณป้า เอ่อ..ขอโทษค่ะ คุณแม่ ลูเช่ก็คิดว่าน่านฟ้าสวยมากจริงๆค่ะ" ลูเช่พูดเสริมขึ้นหลังจากที่น้ำอิงพูดจบทั้งสามคนต่างมองน่านฟ้าด้วยแววตาที่ชื่นชมในความสวย และยิ่งดูสวยมากขึ้นเ

สองคนหนุ่มสาวก้าวเข้าไปในห้องโถงขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงาม เสียงสนทนาหึ่งๆเบาลงถูกแทนที่ด้วยเสียงกระซิบกระซาบก่อนจะตามมาด้วยเสียงตบมือของเจ้าของงานแล้วตามด้วยเสียงตบมือแผ่วๆ ในบริเวณของห้องโถงจัดงาน วันนี้ทุกคนภายในงานแต่งตัวหรูหรากันหมด ต่างพากันยิ้มเยื้อนขณะที่กล่าวอวยพรวันเกิดให้กัแม่น้ำปา ในจังหวะที่กำลังเดินไปหาน้ำป่าและน่านฟ้า"มานี่สิจ๊ะลูก" น้ำอิงพูดขึ้นพร้อมกับส่งสายตาให้น้ำป่าพาน่านฟ้าไปนั่งที่โต๊ะครอบครัว นั่นเป็นสิ่งที่น้ำป่าตั้งใจจะทำอยู่เช่นกัน"นี่พ่อของเฮีย" น้ำป่าแนะนำตัวน่านฟ้าด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม และคนเป็นพ่อก็ดูออกว่าลูกของเขาจริงจังแค่ไหน ทุกอย่างที่น้ำป่าทำไม่มีอะไรรอดพ้นสายตาของคนเป็นพ่ออย่างเขา รู้แม้กระทั่งลูกของตัวเองเป็นคนวางแผนทั้งหมด"สวัสดีค่ะคุณพ่อ" สีหน้าของน่านฟ้าเปี่ยมไปด้วยความสดชื่น ดวงตาฉายแววเป็นประกายระยิบระยับตามแบบฉบับความสดใสของเธอ"น่ารักและสวยในหนึ่งเดียวอย่างที่แม่เขาพูดเลย" สิงห์ที่เพิ่งลงเครื่องหลังจากกลับที่ประชุมผู้ถือหุ้น ก็ตรงกลับมาบ้านได้ทันเวลางานวันเกิดของภรรยาตัวเอง"นั่งเถอะ เดี๋ยวแม่จะขึ้นบนเวทีเดี๋ยว" น้ำอิงพูดจบก็หันไป

"ป่าใจดีกับอันเซลเหมือนเดิมเลย คืออย่างงี้ค่ะ อันเซลจะย้ายไปอยู่ที่ไทยเพราะน้องสาวจะไปเรียนแลกเปลี่ยนค่ะแม่อันเซลท่านเขาเป็นห่วงก็เลยจะให้อันเซลไปอยู่ช่วยดูแลน้อง น้ำป่าพอจะช่วยหางานให้อันเซลได้ไหมคะ""เธอมีน้องสาว?""เพิ่งมีค่ะ แม่ของอันเซลท่านแต่งงานใหม่น่ะ เป็นลูกของพ่อเลี้ยง""ฉันยังใช้เบอร์เดิม อ๋อ!ฉันจะปลดบล็อคให้ก่อน ถึงไทยเมื่อไหร่ก็ค่อยโทรมาก็แล้วกัน ฉันต้องเข้าไปหาภรรยาของฉันแล้ว" ไม่แปลกที่เขาจะไม่ปฏิเสธอันเซล เพราะเขาก็พอรู้ว่าตอนนี้อันเซลค่อนข้างลำบากในเรื่องของการเงิน และการงาน อย่างที่เขาเคยพูดกับเพื่อนๆว่า เขาแค่เป็นห่วงอันเซล เขาไม่ได้คิดกับอันเซลในฐานะอะไรทั้งนั้น นอกจากเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน"ได้ค่ะ อันเซลจะโทรไปนะคะ" ใบหน้าสวยยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ สายตาเฉี่ยวจับจ้องแผ่นหลังกว้าง'ทุกอย่างมันกำลังจะดีขึ้นสำหรับเธอ'กลับมาที่โต๊ะน่านฟ้าชำเลืองดูนาฬิกาพลางมองหาน้ำป่าที่เดินหายไปด้านนอกได้สักพัก เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องคอยพะวงว่า น้ำป่าจะเดินกลับมาเมื่อไหร่ตอนที่นี้โต๊ะมีเพียงน่านฟ้ากับลูเช่ว่าที่คู่หมั้นของลีโอ ลูเช่เธอเป็นคนพูดไม่เก่งผิดกับน่านฟ้า เธอชวน