ตอนที่25 หวั่นไหว

"นั่งเฉยๆ" น้ำเสียงที่ฟังเหมือนดุแต่เธอกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่าง บางอย่างที่เฮียป่ากำลังจะทำให้เธอ

"มันไม่ใช่แว่นสายตาเสียหน่อย จะใส่ทำไม" เขารู้ตั้งแต่เมื่อคืนเพราะเขาเองก็อยากรู้ว่า คนที่เขาแต่งงานด้วยสายตาสั้นหรือสายตายาวกันแน่ แต่มันกลับผิดคาด

"ทำไมเฮียป่ารู้...ล่ะคะ" น้ำเสียงที่ขาดหายเมื่อใบหน้าคมกำลังโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนที่แก้มของเธอ

พูดจบเธอก็รู้สึกว่าตัวเองต้องหน้าแดงแน่ๆ จึงแก้สถานการณ์ด้วยการไอ แต่นั่นกลับสร้างรอยยิ้มให้กับเขาอีกครั้ง สายตาคมหันไปมองของกินในถุงพลางแกะออกมาเพื่อเตรียมให้กับคนแกล้งไอ

"เมื่อคืนฉันลองเอาแว่นของเธอมาสวมดู หวังว่าเธอคงไม่โกรธฉันหรอกนะ"

มือเล็กหยิบตะเกียบไปคีบซูชิเข้าปากสองชิ้น แก้มป่องๆที่น้ำป่าเคยอยากจะจับตอนนี้มันอยู่ใกล้ๆกับเขาแค่ไม่กี่เซน แต่เขาก็หักห้ามมือตัวเองเอาไว้ได้

สายตาคมยังคงจ้องมองปากที่กำลังขมุบขมิบตอนที่มีอาหารอยู่ในปาก

"ใครจะกล้า" ถึงน่านฟ้าจะพูดเบาๆด้วยระยะห่างเพียงแค่ไม่กี่นิ้วทำให้น้ำป่าได้ยินทุกคำและเขาก็เลือกที่จะต่อกลอนกับเธอ

"ก็คนเป็นเมียฉันไง...ที่กล้า" น่านฟ้าแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน แถมยังเอาแต่คีบซูชิ