ยังไม่ครบสัปดาห์แรกที่ออกมาจากไร่ภูพนาไพรด้วยซ้ำ แต่น้ำเหนือเอาแต่คิดถึงภูผาไปแล้วแทบทุกวินาที กินข้าวคนเดียวเงียบๆ เหงาๆ พอคิดถึงเขาก็ร้องไห้ จากข้าวผัดเกือบกลายเป็นข้าวต้ม ตอนนอนยิ่งแย่เข้าไปใหญ่เพราะเธอนึกถึงอ้อมกอดอบอุ่นที่คอยลูบแผ่นหลังจนหลับฝันดีทุกคืน แต่ในตอนนี้เธอกลับต้องนอนตัวคนเดียว โดดเดี่ยว มีแค่ความเหงาที่อยู่เป็นเพื่อน คิดแล้วก็ร้องไห้น้ำตาไหลอาบหมอนเช่นเคย ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีหน้าของภูผาคอยวนเวียนอยู่รอบตัวตลอด สมองมันมีแต่เรื่องเขา จดจำแต่เขา ไม่คิดเลยว่ามันจะเจ็บขนาดนี้ น้ำเหนือสะอึกสะอื้นร้องไห้จนตาบวมและผล็อยหลับในที่สุด เช้าวันรุ่งขึ้นเธอแทบไม่อยากลุกไปไหน แต่ถ้าไม่ออกไปจ่ายตลาดก็คงได้เด็ดหญ้าหรือเก็บใบไม้มาทำอาหารแทน ครั้นเท้าเหยียบตลาด ก็เดินซื้อของตัวคนเดียว ซื้อของเสร็จเดินกลับรถ ทว่าครั้งนี้ไม่มีใครมาผลักเธอทั้งนั้น เป็นตัวเธอเองที่เดินใจลอยจนเกือบโดนรถเฉี่ยว ซึ่งก็เป็นอีกครั้งที่โชคดีมีคนช่วยไว้ทัน สงสัยปีนี้คงเป็นปีชงของเธอ คงต้องหาเวลาไปทำบุญสะเดาะเคราะห์บ้างแล้วล่ะ “ขอบคุณนะคะ” “น้องน้ำเหนือ”“อะ…อ้าว อาจารย์” อาจารย์ธารานั่นเองผู้ที่ช่วยเธอให้
Last Updated : 2026-01-22
LOGIN
