All Chapters of กรงรักกับดักมาเฟีย : Chapter 61 - Chapter 70

ฉันเริ่มจัดพล็อพถ่ายรูปกระเป๋าและของประดับต่างๆ ซึ่งรวมกันแล้วมีมากกว่ายี่สิบชิ้น หาแสงหามุมถ่ายอยู่อย่างนั้นจนมาถึงของสองชิ้นสุดท้าย สร้อยเส้นแรกที่เขาให้ฉันตอนเรารู้จักกันใหม่ๆ และเส้นที่สอง เส้นล่าสุดของขวัญวันเกิด ฉันนั่งนิ่งจ้องสร้อยสองเส้นในกล่องด้วยหัวใจปวดหน่วง มันคือของขวัญชิ้นแรกและชิ้นสุดท้ายที่ฉันได้จากเขา จะตัดใจขายทิ้งเหมือนของชิ้นอื่นฉันก็ทำไม่ลงขึ้นมาเสียอย่างนั้น“เฮ้อ ทำไมมุกต้องรักเฮียขนาดนี้ด้วยนะ ทั้งที่เฮียใจร้ายกับมุกมาตลอด” ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆสร้อยทั้งสองเส้นถูกเก็บไว้ในลิ้นชักเป็นอย่างดี ถือซะว่าเหลือของต่างหน้าไว้ให้ฉันดูหน่อยเถอะ หากวันใดที่ทำใจได้และเข้มแข็งพอ ฉันจะขายมันทิ้งโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวถ่ายรูปเสร็จรีบอัปโหลดลงเว็บไซต์ชื่อดังที่มีไว้สำหรับปล่อยของแบรนด์เนม ภาวนาให้ของทุกชิ้นขายออกหมดโดยเร็วด้วยเถอะ ฉันอยู่ในห้องเกินครึ่งวันเพราะมัวแต่วุ่นวายกับการจัดของ เช็คยอดคนเข้ามาดูสินค้าซึ่งหลังจากอัปโหลดไปไม่นานก็ยังมีแค่น้อยนิด แต่อีกสักหน่อยมันก็คงเพิ่มขึ้นเองและมาพร้อมกับยอดคำสั่งซื้อแน่นอน ฉันได้แต่หวังไว้ให้เป็นแบบนั้นก๊อก! ก๊อก!

“พี่อ้อยไม่น่าห้ามหนูเลยนะคะ นังนั่นมันปากดี วอนหาเรื่องโดนตบเอง” “หนูจะไปเอาอะไรมากกับคนตลาดล่างแบบนั้น เราอยู่แพงๆ แบบนี้แหละดีแล้ว อย่าลดตัวไปเกลือกกลั้วกับชนชั้นต่ำสิ” น้ำฟ้าหายใจเข้า หายใจออกพยายามควบคุมอารมณ์โมโหร้ายของตัวเองมาตลอดทางตั้งแต่ออกจากร้านอาหารซึ่งนัดอีกฝ่ายไว้เพื่อรับกระเป๋าแบรนด์ดัง แต่ใครจะไปรู้ก่อนเล่าว่าเจ้าของกระเป๋าคือคนที่เธอเกลียดขี้หน้ามากที่สุด นังมุกดา! เจ็บใจยิ่งไปอีกที่มันล้อเธอว่าใช้ของก็อป ใช่…เธอเคยใช้ของก็อปมาก่อน ไม่ใช่ไม่มีปัญญาซื้อ เพียงแต่กระเป๋ารุ่นนี้มันค่อนข้างลิมิเต็ดและในไทยมีคนครอบครองน้อยชิ้น เธอเองก็อยากเป็นหนึ่งในนั้นบ้าง สะพายไปไหนมาไหนก็ตบตาหลอกใครได้ว่ามันโก้ มันหรู แล้วจะไปรู้เหรอว่าอีนังนี่มันมองออกว่าเธอใช้ของก็อป อุตส่าห์เลือกแบบก็อปเกรดเอเหมือนทุกอย่าง ยังมาจับผิดกันได้อีก เห็นตอนมันทำสีหน้าเยาะเย้ยเธอแล้วก็ยังแค้นใจไม่หาย “กระเป๋าใบนี้เหมาะกับหนูจะตาย ไหนดูซิ..” อังคณาหยิบกระเป๋าแบรนด์หรูราคาแพงหูดับให้นางแบบสาวได้ลองสะพาย “สวยมาก แพงมาก คุณค่าที่น้ำฟ้าของพี่คู่ควรสุดๆ” “ก็แน่สิคะ ของแพงๆ แบบนี้เหมาะกับหนูมากกว่

“ถ้าจะเรียกมาเพื่อถามเรื่องแค่นี้ไม่ต้องเรียกนะ มุกไม่ว่าง มีการมีงานต้องทำ ขอตัวล่ะค่ะ” เธอเชิดใส่เขา ต้องใจแข็งและใจร้ายให้ได้เท่ากับตอนที่คิเรย์ทำไว้กับเธอ หากแต่เมื่อหญิงสาวตั้งท่าเดินออกมา ร่างเล็กกลับโดนมือหนากระชากเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแรง ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยอารามความตกใจ “เฮียปล่อยมุกเลยนะ!” “รังเกียจ?” เลิกคิ้วถาม มองสีหน้าไม่พอใจของคนตัวเล็ก แล้วจะให้เธอตอบยังไง ดีใจที่เฮียกอดมุกงี้เหรอ? ตลก เจ็บแล้วก็จำปะวะ ใครมันจะอยากกลับไปอยู่ในลูปเดิมๆ เธอทนมาตั้งกี่ปี ถ้าให้ทนต่อคงได้ตายทั้งเป็น “ใช่..มุกรังเกียจเฮียมากๆ เพราะฉะนั้นรบกวนปล่อยด้วยค่ะ” จ้องตากลับอย่างไม่มียอม ใครมันจะทนอยู่ใต้อาณัติเขาได้ตลอด พอกันทีกับความโง่ซ้ำๆ ซากๆ มุกดาแกะมือเขาออกจากเอว แต่ยิ่งขัดขืน มือหนากลับยิ่งแน่นเป็นกาว เหนียวติดเอวเธอไม่ยอมปล่อย “มุกให้โอกาสเฮีย ปล่อยมุกเดี๋ยวนี้! อย่ามาทำให้มุกเกลียดนะคะ” คำพูดเธอเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้ไฟโทสะของคิเรย์ลุกท่วมรวดเร็ว “ไม่ปล่อย จะทำไม” “ไม่ปล่อยแน่นะ” หน้ามึนตึงของเขาคือคำตอบสินะ มุกดาสูดหายใจลึกๆ ก่อนเข่าข้างขวาจะยกสูงหวังแทง

เขามันตัวอันตรายอย่างแท้จริง รู้ทั้งรู้ว่ายังไงเธอไม่มีทางปฏิเสธ ยังจะยั่วด้วยการรูดชักท่อนเนื้อแข็งปั๋งต่อหน้า ไม่ยอมช่วยกันสักที “อึก!…ทำไมมันทรมานแบบนี้ เฮียอย่าแกล้งมุก” หมดกัน…อุตส่าห์ใจแข็งได้ตั้งนานแต่มาตกม้าตายเพราะยาเม็ดจิ๋วเดียว “งั้นก็ขอร้องฉันดีๆ สิ พูดออกมามุกดาว่าเธอต้องการฉัน” เขามันตัวร้ายในคราบพระเอกชัดๆ มุกดากัดฟันแน่น จะทนไม่ไหวอยู่แล้วที่ต้องนอนบิดตัวกระสับกระส่ายเหมือนคนของขาด ร่างกายของเธอชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ตรงกลางกายสาวร้อนผ่าวและยังคงขับน้ำใสออกมาเรื่อยๆ สายตากลมโตจ้องเอ็นยักษ์ที่แข็งโด่อยู่ตรงหน้า คิเรย์ยิ่งแกล้งให้อยากมากขึ้นด้วยการนำปลายหัวบานสะกิดกลีบเล็ก จังหวะนั้นมุกดาลืมสิ้นความอาย ลืมไปหมดว่าควรต่อต้านเขาอย่างไรบ้าง “อ๊ะ! อ๊าาา” “แม่งเอ้ย จับใส่เองเลยเหรอวะ ซี้ดดด..” ร่างสูงขบฟันแน่นเพราะคนตัวเล็กจับเอ็นอุ่นสอดใส่ร่องอุ่นนุ่มของตัวเองอย่างไม่รอเขาก่อน “ถึงขนาดนี้แล้วคงไม่ต้องบอกหรอกเนอะว่าเธอต้องการฉันมากแค่ไหน อ่า..แน่นมากมุกดา” มองร่างเล็กที่แอ่นเอวสวนกลับ เขาแทบไม่ต้องออกแรงกระแทกเธอด้วยซ้ำ มุกดาเองอยากตอบไปว่าเพราะฤทธิ์ยาบ้าๆ นั่นต่

คิดว่าหากไม่ต้องเจอหน้ากันแล้ว มันคงดี แม้ความเจ็บปวดจะกัดกินหัวใจจนแทบไม่เหลือเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ก็ยังดีกว่าต้องทนให้คนใจร้ายอย่างเขาย่ำยี แค่เท่าที่เจอมาก็สาหัสพอแล้ว ปากบอกให้เธอเลิกยุ่งกับตัวเอง แต่พอเอาเข้าจริงก็ยังทำเสมือนเธอเป็นแค่ของเล่น คิดจะเล่นกับเธอยังไงก็ได้ จะทำอะไรด้วยก็ได้ ไม่เคยแคร์ ไม่เคยสนใจความรู้สึก ซึ่งมันเหนื่อยเต็มทีกับวงโคจรเดิมๆ ตัดสินใจก้าวออกมาอย่างเด็ดขาดนี่แหละดีที่สุดมุกดาปิดเปลือกตาขณะปล่อยให้ตัวเองคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนจมสู่ห้วงภวังค์ฝันในที่สุด กว่าเครื่องจะถึงสนามบินปลายทางยังเหลือเวลาอีกเป็นชั่วโมงคอนโดมาร์ตินหนุ่มรูปหล่อหน้าคล้ายเจ้าของห้องคือแฝดพี่ผู้คงบุคลิกเรียบนิ่งและสุขุมไว้ได้เสมอ หากแต่มันคงไม่ใช่ตอนนี้เมื่อเข้ามาเห็นสภาพคอนโดหลักหลายสิบล้านไม่ต่างอะไรกับรังหนู“เฮ้อ..กูควรทำยังไงกับมึงดีวะ” ทอดสายตาเหนื่อยหน่ายมองร่างเจ้าของห้องซึ่งนอนจมเตียง สภาพรอบๆ เต็มไปด้วยขวดเหล้า กระป๋องเบียร์เกลื่อนกลาด น่าเรียกซาเล้งให้มาเก็บ แล้วก็แม่ง…เก็บเอาไอ้ห่านี่ทิ้งไปด้วยจะดีมาก“ติน..”“…”“ไอ้ติน”“อือออ อย่ากวนกูจะนอน”“ไอ้เหี้ยตินตื่น”“แม่ง!