มาร์ตินขับรถกลับไปแล้ว หลังจอดนิ่งสนิทหน้ารั้วบ้านของเธออยู่นานสองนาน พอไม่มีเขาอยู่ด้วยถึงได้ระบายลมหายใจแสนอึดอัดทิ้งไป มุกดาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ปกติเธอจะไม่นอนในทันทีแม้ว่าง่วงมากแค่ไหนก็ตาม มือเรียวหยิบสมาร์ตโฟนทำการส่งข้อความผ่านช่องแชตหาคนที่เธอคิดถึงมากที่สุด มันกลายเป็นกิจวัตรอีกอย่างในชีวิตประจำวันไปแล้ว รู้ตัวอีกที..ชีวิตเธอเหมือนจะขาดเขาไปไม่ได้เลย รอหลายนาทีไม่มีวี่แววตอบกลับ แม้แต่กดอ่านเขาก็ยังไม่ทำ เธอได้แต่นอนกลิ้งเกลือกบนเตียง จ้องสมาร์ตโฟนด้วยใจจดจ่อรอคอย เขาหายจ้อยไปเลย ทำเหมือนเรื่องระหว่างเราไม่สลักสำคัญอะไร มีแต่เธอฝ่ายเดียวที่อยู่ไม่สุข เอาแต่เป็นบ้าเป็นหลังคิดถึงเขา “เฮ้อ เอายังไงดีนะ โทรหาเฮียดีมั้ยเนี่ย” กฏเหล็กที่เริ่มอยากจะแหกมันเต็มที คิเรย์ย้ำนักย้ำหนา ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เธอไม่ควรโทรหาเขา แล้วเรื่องที่เธอคิดถึงเขาแทบบ้าเนี่ย…นับว่าเป็นเรื่องจำเป็นและสำคัญมากเลยได้ไหม มุกดาลังเลอยู่สักพัก ความคิดถึงก็ชนะเหตุผลทั้งปวง เธอรีบต่อสายหาคิเรย์ในทันที ใจก็ลุ้นระทึกว่าเขาจะรับสายไหม “ฮัลโหล~” รับสายด้วย แต่น่าเสียใจที่เสียงปลายสายไม่ใช่เขา “ฮัลโหลค่ะ ใ
最終更新日 : 2026-01-11 続きを読む