All Chapters of กรงรักกับดักมาเฟีย : Chapter 71 - Chapter 80

มาร์ตินใช้เวลาเกือบชั่วโมง จัดการสภาพเละเทะของทั้งห้องและตัวเอง รับสายหม่าม๊าที่โทรมาถามด้วยความเป็นห่วง มีโดนป๊าบ่นให้ยุบยิบหูนิดหน่อย แต่เขาชินชาเสียแล้ว แฝดหนุ่มทั้งสองไม่ได้นัดคิเรย์ที่ไหนไกล ก็เลือกเป็นผับของเจ้าตัวนั่นเอง ถึงขั้นเดินทางจากกรุงเทพฯ เพื่อการนี้โดยเฉพาะ ซึ่งเมื่อไปถึงก็เห็นร่างสูงสง่าของมันนั่งเด่นกลางโซนวีไอพี “จะคุยอะไรกับกูอีกล่ะ” แม้สุ้มเสียงจะฟังดูเรียบเฉย แต่มาร์ตินกลับสัมผัสถึงความประชดเล็กๆ ที่เจืออยู่ด้วย “ก็มีอยู่แค่เรื่องเดียวที่กูต้องคุยกับมึงให้รู้เรื่อง”“ถ้ามึงหมายถึงเรื่องมุกดา กูไม่อยากคุย” “แต่กูจะคุย มึงจะทำไม” เขาจ้องตานัยน์ตาสีนิลของอีกฝ่ายเหมือนพร้อมหาเรื่อง ลำบากมาร์คัสผู้นั่งมองเหตุการณ์ทุกอย่างต้องคอยเกลี้ยกล่อมไอ้คนใจร้อนทั้งสอง“คุยกันดีๆ”“บอกน้องมึงดิ กวนตีนกูทำห่าไร กูทำตามที่มันต้องการแล้ว จะเอาอะไรกับกูอีก” คิเรย์ตอบกลับเสียงเข้ม แม้มันจะกระดากปากหน่อยที่พูดออกไปหน้าตาเฉยว่าทำตามคำขอมาร์ตินแล้ว ทั้งที่เมื่อคืนก่อนโน้นยังมีอะไรกับมุกดาจนฟ้าสางคางเหลือง “กูไม่ได้จะอะไรกับมึงหรอกนะ แต่กูทนเห็นน้องมุกเสียใจไม่ได้อีกแล้ว ต่อใ

“มีไหรกับพี่สาวผมครับพี่หลวง” (มีอะไรกับพี่สาวผมครับพี่ชาย) ไอ้เด็กมอต้นคนนี้มันวางท่าเสียใหญ่โตเพื่อปกป้องพี่สาวอย่างฉัน สายตาขึงขังถอดแบบจากพ่อเป๊ะๆ จ้องหน้าคนอายุแก่กว่าหลายปีอย่างไม่กลัว ราวจะบอกเป็นนัยให้รู้ไว้ว่า…คิดจีบพี่สาวผม ก็ต้องผ่านผมก่อนนะอีกหนึ่งสาเหตุของการไม่มีผัว = น้องชายแต่ในกรณีนี้ ทำดีมากจ้ะ ทำต่อไปเลย พี่ยกนิ้วให้ มุกดา | Part Ended.ณ บ้านจัดสรรในโครงการxxxเมื่อคืนคิเรย์เข้ามานอนที่นี่ บ้านหลังใหญ่ที่ว่าเป็นของครอบครัวเขาเอง ประกอบไปด้วยคุณยายมะลิ แม่พิกุล เด็กชายต้นไผ่และน้องสาวต่างแม่อย่างต้นหยง อันที่จริงคิเรย์เองก็พึ่งรู้ไม่กี่ปีมานี้เองว่าเขาและต้นหยงมีสายเลือดของพ่อคนเดียวกัน หากแต่แม่ของคิเรย์เป็นสาวแดนอาทิตย์อุทัย ส่วนแม่ของต้นหยงเป็นสาวไทยหน้าหวาน ตอนที่รู้ก็ค่อนข้างช็อคพอสมควร ชีวิตเขาเหมือนอยู่ตัวคนเดียวมาหลายปี ไม่นับแม่ที่ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ยังประเทศอังกฤษกับคนรู้ใจหนุ่มตาน้ำข้าว เขาแทบไม่ค่อยได้ติดต่อกับแม่นัก จึงกลายเป็นว่าครอบครัวหลักในตอนนี้คือครอบครัวของต้นหยง “คิเรย์ลูก”“…”“คิเรย์”“พี่คิเรย์คะ..”“คะ..ครับ อ้อ ว่าไงคะต

ตั้งแต่กลับมาบ้านมุกดาไม่ค่อยออกไปไหนหากไม่จำเป็นจริง อาจมีไปซื้อของร้านค้าแถวบ้าน ไปขี่รถกินลมแถวทะเลกับน้องชายบ้าง แต่นั่นมันก็ส่วนน้อย เธอรอวันจะได้เคลียร์เรื่องที่ดินซึ่งทางกำนันสิทธิ์ยังติดธุระจังหวัดอื่น คอยดูเถอะ มันกลับมาเมื่อไรเธอจะไปถุยน้ำลายรดหน้าบ้าน ด่าพ่อล่อแม่เอาให้มันอายที่คิดชั่วโกงของคนอื่นหน้าด้านๆทุกวันนี้เอาแต่หมกตัวในห้อง ใช้เวลาหมดไปกับการนอนพักผ่อน ยังไม่มีความคิดจัดการกับชีวิตตัวเอง พ่อและแม่ต่างสงสัย ลูกสาวเป็นอะไรไป กลับมาบ้านไม่เห็นสดใสเหมือนครั้งก่อน ดูซึม พูดน้อย หน้าตาฝืนยิ้ม และเอาแต่เก็บตัวเงียบกว่าทุกที แต่ยังไงท่านทั้งสองก็ยังสงสัยไม่สู้ป้าข้างบ้าน พอเห็นหน้ามุกดาแทนที่จะทักเด็กมันดีๆ กลับถามว่าย้ายกลับมาอยู่ที่นี่เพราะผัวทิ้งใช่ไหม ซ้ำร้ายไปกว่านั้น บางคนแก่แล้วแก่เลย ผีเจาะปากมาพูด รู้ว่าเธอทำงานคลับงานบาร์ก็หาว่าไปเป็นเด็กเสี่ย ไปเป็นเมียน้อยเขาจนเมียหลวงจับได้บ้างล่ะ ถึงต้องหนีกลับบ้านเกิด แย่สุดคือพูดโพนทะนากันไปทั่วว่าเธอนั้นท้องแล้วพ่อเด็กไม่รับผิดชอบคำนินทาเหล่านั้นมุกดาจะมองข้ามก็ได้ เพราะยังไงซะมันก็ไม่ใช่ความจริง แต่เธอไม่ใช่คนที่อ

หาดทรายสีขาว น้ำทะเลสีฟ้าคราม ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ลมเย็นเคล้าเคลียผิวกาย บรรยากาศดีสุดๆ ไปเลย แต่จะดีกว่านี้หากไม่มีคนตรงหน้าคอยรบกวนใจ จากต้องการมาพักผ่อนทำใจให้สงบหลังจากพึ่งลับฝีปากกับอีป้ามารยาททราม เธอกลับต้องมาเจอเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดใจยิ่งกว่า อารมณ์เสียโว้ย อารมณ์เสียชะมัดเลย“ไปไหนมา” เด็กหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นพี่สาวเดินย่ำเท้าหน้ามุ่ยมาแต่ไกล “ไปเข้าห้องน้ำมา หลบบ้านหว่า ค่อยมาวันอื่นล่าว” (ไปเข้าห้องน้ำมา กลับบ้านเถอะ ค่อยมาวันอื่น” สีหน้าพี่สาวดูไม่สบอารมณ์อย่างกับการปลดทุกข์ในห้องน้ำไม่ราบรื่นเท่าที่ควร เมฆหันมองผู้ชายด้านหลังพี่ที่เหมือนจะเดินตามมาด้วยกัน เขามีรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น ไว้ผมทรงรากไทรแต่ไม่ได้ดูเซอร์ ภาพลักษณ์ให้ความรู้สึกภูมิฐาน สง่าผ่าเผย แม้จะสวมแค่เสื้อยืดสีขาวและกางเกงแสล็คสีน้ำตาลอ่อนธรรมดาๆ แต่กลับดึงดูดสายตาได้น่าเหลือเชื่อ“ข้างหลังนั่นใคร”มุกดามองตามที่น้องชายชี้ถาม เห็นเป็นคิเรย์เดินตามมาด้วยก็ถลึงตาใส่ทันที “ไหนบอกจะกลับโรงแรม เดินตามมาเพื่อ?”“เอาอีกละ ก็บอกไปแล้วว่าโรงแรมมันต้องกลับทางนี้” ทำเป็นรำคาญกับการต้องตอบคำถาม

ยิ่งอาหารเย็นใกล้เสร็จ กลิ่นหอมลอยออกนอกครัว พลอยทำให้คนข้างนอกหิวข้าวไปด้วย ในเวลาต่อมาขณะกำลังจะยกสำรับอาหารตั้งวง เกิดเสียงโหวกเหวกโวยวายจากคนข้างนอก เดือดร้อนแม่และมุกดาต้องรีบวิ่งออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น“มึงว่าพรือนะไอ้บ่าว มึงบอกว่ามึงได้กับลูกกูแล้ว แต่มึงทำลูกกูเสียใจ อีนุ้ยเลยหนีกลับมาอยู่บ้าน มึงหลอกฟันลูกกูเห้อไอ้หัวครก” (มึงว่าไงนะ มึงบอกว่ามึงได้กับลูกกูแล้วแต่มึงทำลูกกูเสียใจ อีหนูเลยหนีกลับมาอยู่บ้าน มึงหลอกฟันลูกกูเหรอไอ้หัวครก)“พ่อเข้าใจถูกแล้วครับ ผมไม่มีข้อแก้ตัว มีแต่คำขอโทษ…”“ไอ้บาตรลวก! มึงต้องเจอกูสักที มาทำกับลูกกูพันนี้ได้พรือ” (ไอ้ชาติชั่ว! มึงต้องเจอกูสักที มาทำกับลูกกูแบบนี้ได้ไง)ปืนลูกซองวาววับเพ่งปลายกระบอกไปทางคิเรย์ เดือดร้อนคนเป็นแม่และน้องชายรีบเข้าห้ามไว้ ด้วยเกรงว่าพ่อจะลั่นปืนใส่คิเรย์เอาจริงๆ เรื่องเกิดมาจากพ่อของมุกดาเดินขึ้นบ้านหลังจากเข้าไปถางหญ้าในสวนจนเย็นย่ำค่ำมืด มาถึงเห็นไอ้หนุ่มหน้าหล่อที่ไหนไม่รู้นั่งอยู่กับลูกชาย ถามได้ความว่าเป็นเพื่อนเจ้านายของมุกดา ท่านก็ค่อยสบายใจไปหน่อย คิดว่าอีหนูมันพาลูกเขยมาไหว้พ่อแม่เสียอีก ต่อให้ลูกจะโ